Afhankelijkheid in de relatie leraar-leerling

Deze week heb ik een aantal confrontaties gehad met een vriend die mij heeft geholpen met zelfonderzoek. Of laat ik het anders zeggen, waarvan ik vind dat hij mij juist niet heeft geholpen met zelfonderzoek de afgelopen vier jaar. Toen ik hem hiermee confronteerde was zijn reactie dat hij vond dat ik ‘fouten’ moest maken en dat kon alleen maar als ik zijn vertrouwen had. En ‘correcties’ waren niet nodig volgens hem.

Wat betreft het maken van ‘fouten’ en nieuwe ervaringen opdoen ben ik het met hem eens. Vijf jaar geleden zat ik enorm in mijn hoofd en was ik extreem bang om ‘fouten’ te maken, omdat ik weinig zelfvertrouwen had en een laag zelfbeeld – wat overigens nog steeds (gedeeltelijk) zo is. Daardoor bleef ik in een vicieuze cirkel waarbij het spectrum van ervaringen heel erg klein was. En ik ben hem dankbaar dat hij mij daarmee geholpen heeft, waardoor ik stapje voor stapje meer in mijzelf ben gaan geloven.

Ik ben zo ontzettend kwaad

Maar ik ben ook ontzettend kwaad. Ik ben zo kwaad op hem dat hij mij vier jaar lang in de waan heeft gelaten dat ik effectief zelfonderzoek deed (en ik daar artikelen en blogs over publiceerde die hij ook las), terwijl ik alleen maar gericht was naar BUITEN BUITEN i.p.v. BINNEN BINNEN. Lees verder

Notitie

Iets werkt omdat het werkt

Ik heb mijzelf altijd bedrogen door te geloven dat technieken als de vier vragen van Byron Katie, spirituele autolyse, Past Reality Integration (PRI) of meditatie niet voor mij werken. Lariekoek natuurlijk. Iets werkt omdat het werkt. Het werkt niet niet omdat ‘ik het niet kan’ of ‘ik het niet begrijp’ of ‘ik niet weet waar ik moet beginnen’ of ‘ik het niet snap’ of ‘ik het toch niet goed doe’ of ‘het te lang duurt’ of ‘ik geen zin heb’ of ‘ik geen discipline heb’, etc. Dit zijn allemaal smoesjes/excuses (afkomstig van het ego) om niet te beginnen of ermee door te gaan, waarmee ik mijzelf continue voor de gek houd en ik de vicieuze cirkelredeneringen in stand houd.

Mijn ervaring is wel dat ik mij het proces eigen moet maken, dat ik moet leren hoe bijvoorbeeld de technieken precies werken – dat leer ik niet in 1 dag. Maar daar neem ik de tijd voor en ik stuur mijzelf constant bij, net zolang totdat ik het onder de knie heb. ~ lzv

Zwemmen in de gracht en mijn prioriteiten

21:30 – Twee uur geleden heb ik lekker in de gracht gezwommen. Ik kwam gisteren op het idee toen ik door de binnenstad langs de gracht liep en ik werd direct overspoelt door een angst met gedachte ‘wat zouden andere mensen daarvan vinden?’ Niet dat het heel vreemd is om in de gracht te zwemmen, maar het is nou ook weer niet zo dat ik regelmatig mensen voorbij zie komen.

Hoe dan ook, deze avond wel gedaan 🙂 Het was superlekker en ik voelde me er redelijk oké bij, al was ik toch veel met de ‘buitenwereld’ bezig. Toen ik terugliep naar huis merkte ik eigenlijk pas hoe erg ik inmiddels in mijn hoofd zat en niet meer bij ‘mijzelf’ was. Ik zou het kunnen verwoorden als ‘niet willen voelen door extreem op de buitenwereld te fixeren’, al weet ik niet goed of dat de ervaring correct beschrijft.

Wat zijn mijn prioriteiten?

Deze week heb ik een aantal belangrijke inzichten opgedaan, waarvan ik het positieve effect merk in mijn gedrag en ervaringen. Aan de andere kant merk ik dat ik ontzettend veel wil doen tegelijk: boeken lezen, klussen, tuinieren, schilderen, leren mediteren, een vier vragen uitwerking doen, berichten schrijven voor op deze website, theorieën uitwerken, etc. Het lijkt alsof ik te weinig tijd heb, wat natuurlijk onzin is. In wezen duidt dit egomechanisme op ‘valse hoop’ zoals door Ingeborg Bosch is beschreven in haar PRI boeken. Ik zal daar in een later bericht op terugkomen. Lees verder