Hoe traumatische herinneringen integreren? En lekker naar de bioscoop!

15:00 – Vandaag ben ik naar de derde dag van een 4-daagse theoriecursus over trauma en traumatisering geweest. Wat ontzettend leuk is om te merken is dat de cursus – voor zo ver ik heb kunnen zien – helemaal overeenkomt met de PRI-basistheorie van Ingeborg Bosch. Afgezien van het feit dat ik er mijn oude pijnen mee op wil lossen, vind ik het ook super interessant om te leren hoe het overlevingsmechanisme precies werkt, hoe trauma ontstaat en welke delen van de hersenen erbij betrokken zijn, en welke factoren van invloed zijn op het effect van de gebeurtenis op een persoon. Ik vind het echt leuk om daarover te leren!

Het thema van vandaag was ‘herinneringen & integratie’. Waar het in het kort op neerkomt is dat een – om welke reden dan ook – bedreigende ervaring niet goed is verwerkt, en is ‘blijven hangen’ in het emotionele brein. Precies wat Ingeborg Bosch ook beschrijft. Die traumatische herinnering is als het ware losgekoppeld van mijn dagelijks leven en kan onvrijwillig omhoog komen als ik word getriggerd door bijvoorbeeld zintuiglijke waarnemingen of dagelijkse gebeurtenissen die het emotionele brein direct in alarmfase 1 brengt.

Het integreren van een traumatische herinnering betekent dat ik de oude ervaring realiseer in ‘tijd en persoon’ en weer ‘kloppend’ maak. Dat wil zeggen, dat ik mij volledig realiseer dat ik de oude ervaring inclusief emoties/gevoelens heb meegemaakt, en dat de ervaring voorbij is en niet meer in het heden plaatsvindt – ik kan vanaf dan dus niet meer getriggerd worden. De herinnering aan de ervaring inclusief emoties/gevoelens wordt dan als het ware uit de amygdala via de hippocampus gearchiveerd in de archiefkast van het langetermijngeheugen, de prefrontale cortex (PFC). Daar waar de herinnering hoort 🙂 Lees verder