Hoe traumatische herinneringen integreren? En lekker naar de bioscoop!

Leestijd: 2 minuten

15:00 – Vandaag ben ik naar de derde dag van een 4-daagse theoriecursus over trauma en traumatisering geweest. Wat ontzettend leuk is om te merken is dat de cursus – voor zo ver ik heb kunnen zien – helemaal overeenkomt met de PRI-basistheorie van Ingeborg Bosch. Afgezien van het feit dat ik er mijn oude pijnen mee op wil lossen, vind ik het ook super interessant om te leren hoe het overlevingsmechanisme precies werkt, hoe trauma ontstaat en welke delen van de hersenen erbij betrokken zijn, en welke factoren van invloed zijn op het effect van de gebeurtenis op een persoon. Ik vind het echt leuk om daarover te leren!

Het thema van vandaag was ‘herinneringen & integratie’. Waar het in het kort op neerkomt is dat een – om welke reden dan ook – bedreigende ervaring niet goed is verwerkt, en is ‘blijven hangen’ in het emotionele brein. Precies wat Ingeborg Bosch ook beschrijft. Die traumatische herinnering is als het ware losgekoppeld van mijn dagelijks leven en kan onvrijwillig omhoog komen als ik word getriggerd door bijvoorbeeld zintuiglijke waarnemingen of dagelijkse gebeurtenissen die het emotionele brein direct in alarmfase 1 brengt.

Het integreren van een traumatische herinnering betekent dat ik de oude ervaring realiseer in ’tijd en persoon’ en weer ‘kloppend’ maak. Dat wil zeggen, dat ik mij volledig realiseer dat ik de oude ervaring inclusief emoties/gevoelens heb meegemaakt, en dat de ervaring voorbij is en niet meer in het heden plaatsvindt – ik kan vanaf dan dus niet meer getriggerd worden. De herinnering aan de ervaring inclusief emoties/gevoelens wordt dan als het ware uit de amygdala via de hippocampus gearchiveerd in de archiefkast van het langetermijngeheugen, de prefrontale cortex (PFC). Daar waar de herinnering hoort 🙂

Naar de bioscoop met mijn epilepsie maatje

Om 17:00 uur ga ik voor het eerst met mijn epilepsie maatje naar de bioscoop. We gaan naar de film ‘Sicario: Day of the Soldado’ met veel geweld en bloed, iets waar we alle twee van houden, haha. Ik vind het echt fantastisch dat ik hem dit kan bieden en mag geven. Hij heeft namelijk een heftige vorm van epilepsie en daardoor ligt hij veel in bed of zit hij in een rolstoel. Vandaag gaan we in ieder geval wat leuks doen!

Voor mij is dit de eerste keer dat ik echt 3-4 uur met hem op pad ga en er bestaat een redelijke kans – volgens de verpleegkundigen – dat hij een epileptische aanval krijgt, iets wat ik tot nu toe nog nooit heb ervaren. Wellicht komt dat ook wel omdat ik gewoon relaxed in elkaar zit en hij zich op zijn gemak voelt bij mij. Ik weet het niet. We gaan het meemaken vanavond. Ik heb er in ieder geval zin in!

Hoeveel slaapuren heb ik nodig?

Ik houd van slapen. En ik heb altijd geloofd dat ik een minimum aantal slaapuren nodig heb om fatsoenlijk te kunnen functioneren op een dag, althans dat is mijn overtuiging. Vannacht sliep ik door de hitte pas om 2:00 uur en ik ging er om 7:30 uur al weer uit. 5,5 uur geslapen en ik moet zeggen dat ik me prima voel – alleen het opstaan was ff kut, haha. Natuurlijk is elke overtuiging onwaar, maar het is wellicht interessant om ook eens naar mijn ideeën over slapen te kijken. Wellicht heb ik helemaal niet zoveel slaap nodig als ik altijd geloofd heb. En dan kan ik die extra tijd aan andere – wellicht leukere – dingen besteden. ~ lzv