Valse hoop, valse hoop en nog meer valse hoop…

20:00 – Het is vandaag moordend warm met 33 graden en ik zie op de Weeronline-app dat het overmorgen 35 graden wordt, bizar. Het grappige is dat er toch aardig wat mensen aan het zeiken zijn over de warmte, bijvoorbeeld net bij de kassa in de supermarkt. Vroeger deed ik dat ook, overal op kankeren en over zeiken. Niks was goed. Nu weet ik wel beter, hihi. Het heeft namelijk 0,0 zin en werkt averechts. en het is gewoon relaxter natuurlijk 🙂

De afgelopen dagen heb ik me enorm bezig gehouden met de PRI-methode van Ingeborg Bosch en heb de aard van het overlevingsmechanisme onderzocht. Het antwoord luidt: angst voor de dood ligt eraan ten grondslag. Toen ik er zo intensief mee bezig was kreeg ik ook flinke buikpijn, maar anders dan ik tot nu toe ervaren heb. Misschien moet ik maar kort wat vertellen over mijn lichamelijke ervaringen van de laatste twee decennia.

De harde, zwarte steen onder mijn navel

De afgelopen twintig jaar kenmerkt zich door flinke lichamelijke spanning – die inmiddels chronisch is, waarvan de schijnbare reden zich lijkt te bevinden 5 centimeter onder mijn navel. Ik heb in een psychedelische trip wel eens een ervaring gehad waarin ik zag dat mijn oude pijn helemaal zwart en zo hard was geworden als een steen met een extreem laag trillingsgetal. Die harde, zwarte steen deed altijd stekend pijn, maar alleen op die specifieke, kleine plek onder mijn navel. In de rest van lichaam had ik te maken met extreme spanning met als extra toetje 10 jaar geleden ook een heftige vorm van RSI. Allemaal aanwijzingen dat ik psychisch niet helemaal in orde was – wat overigens nog steeds zo is ;-), alhoewel ik het probleem lang op lichamelijk niveau probeerde op te lossen.

Hoe dan ook, de afgelopen 10 jaar heb ik langzaamaan leren voelen, hier en daar wat overtuigingen losgelaten en flink wat nieuwe ervaringen opgedaan. Dat heeft de lichamelijke spanning aardig verminderd en de harde, de zwarte steen onder mijn navel is zachter geworden, het pijnlijke gebied groter geworden en de pijn zelf minder stekend.

De reden voor mijn chronische lichamelijke spanning is natuurlijk niet die harde, zwarte steen zelf – wat een metafoor is voor mijn oude pijn. De reden is mijn onbewuste weerstand tegen de oude pijn en het oplossen ervan is inmiddels een levenstaak op zich geworden, haha. En nu ben ik dus op het pad van grondig zelfonderzoek beland en ik ben benieuwd waar ik uiteindelijk uitkom.

Mijn dagelijks leven

Op dit moment besteed ik vrijwel al mijn tijd aan zelfonderzoek, het lezen van relevante literatuur en aan beginnende meditatieoefeningen. Ik heb het geluk dat ik op dit moment niet hoef te werken en bijstand geniet. Dat is echt super. Zo hoef ik mij niet druk te maken over mijn financiële situatie en kan ik mijn aandacht volledig richten op datgene wat ik op dit moment op wil lossen: mijn oude pijn.

Ondanks dat ik niets hoef te doen, ben ik eigenlijk toch vrijwel continue onrustig. Zo ook vandaag. Ik kan mij helemaal niet concentreren op iets en ik ben ook erg snel afgeleid. Bovendien heb ik ook weinig zin in dingen. Misschien moet ik me daar maar eens aan overgeven: gewoon letterlijk niets doen, ook geen zelfonderzoek of relevante literatuur lezen.

Ik voel geen angst dat ik de eindstreep niet ga halen. Maar toch zit ik veel in de ‘valse hoop’, waarvan het leidende principe is ‘ik krijg wat ik nodig heb, als ik maar…’ Ik heb het gevoel dat ik meer zelfonderzoek moet doen, sneller moet lezen, harder moet werken, meer relevante literatuur verzamelen, etc. Allemaal onzin natuurlijk, maar het voelt enorm dwangmatig. Ik ga zo maar eens kijken of ik via de PRI-methode van Ingeborg Bosch die dwangmatigheden als ingang kan gebruiken naar oude pijn. Eens kijken of dat lukt. ~ lzv

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *