Angst om te falen in het leven

Leestijd: < 1 minuut

11:00 – Zojuist heb ik een leuk stukje geschreven over ‘iemand anders de schuld geven’ waarin ik tot de conclusie kom dat ik dat alleen maar doe om geen verantwoordelijk te nemen voor mijzelf, mijn gedrag en mijn angst om te falen. Ik stond net in de keuken een broodje te smeren en moest terugdenken en hard lachen om herinneringen uit mijn middelbare schooltijd. Een woord dat wij binnen onze vriendengroep veelvuldig gebruikten om elkaar op een grappige manier aan te spreker was ‘faler’. Toen had ik eigenlijk niet door wat het woord precies betekende, omdat ik mijn faalangst al effectief had verdrongen en er flinke muren van afweer omheen had gezet. Kortom, ik had er geen contact meer mee.

Ik heb het woord toentertijd overigens niet geïntroduceerd binnen onze vriendengroep, maar terugkijkend leefde de angst om te falen in het leven al flink bij een aantal anderen. De angst om fouten te maken en het verkeerd te doen, omdat het allemaal perfect moet. Onzin natuurlijk, maar ik kan me voorstellen dat het voor een tiener een heftige en intense periode is waarin hij wordt geconfronteerd met zijn eigen angst om te falen en de eisen die de maatschappij aan hem stelt. Die eisen worden natuurlijk niet werkelijk aan hem gesteld, dat is ook maar weer een verhaaltje waar we in geloven om maar geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen voor onszelf en niet te leren vertrouwen op onszelf. Allemaal verhaaltjes die niet waar zijn. Allemaal onzin. ~ lzv