De ontmoeting met mijn zus

Leestijd: 2 minuten

21:30 – Vandaag heb ik mijn zus sinds een paar maanden weer gezien en dat was leuk. Ik heb met haar een potje Kubb gespeeld in het park; een houten spel waarbij je als eerste de vijf houten torens van je tegenstander en vervolgens de koning om dient te gooien met houten staven van zo’n 30 cm. De eerste twee keer won zij, de laatste keer ging ik als winnaar van het veld af. Ik merkte dat ik toch nog de drang heb om te willen winnen, waardoor ik steeds slechter ging gooien. Precies het tegenovergestelde van wat mijn ego wil: winnen. Weer zo’n paradox waar het Leven vol mee zit. Grappig.

Ik heb even zitten kijken en ik zie dat donderdag 9 augustus de heugelijke dag was dat mijn pijnlichaam na vijf dagen helemaal was opgelost. Ik heb sinds mijn tienertijd met een zwaar pijnlichaam rondgelopen – zo’n 15-20 jaar in totaal, en nu is het gewoon letterlijk verdwenen. Ik voel geen pijn en angst meer, niks, 0,0. Het is en blijft een aparte gewaarwording omdat ik nooit had gedacht het pijnlichaam op een gemakkelijke, ontspannen en betrekkelijk pijnloze manier los te laten.

Mijn drie jaar jongere zus heeft zich altijd erg zorgen gemaakt om haar grote broer, omdat ze zag dat ik worstelde met mijzelf en het pijnlichaam. Het was dan ook fantastisch om haar te kunnen vertellen dat ik het seksueel misbruik trauma en het pijnlichaam heb opgelost. Dat stuk is helemaal klaar. En mijn zusje was duidelijk ontroerd en zichtbaar opgelucht en blij, wat mij ook weer raakte. Het was een mooie ontmoeting van twee mensen met een gezamenlijke, heftige jeugd waarvan er een aan de ander vertelde dat hij verder kan met zijn leven. Ik kan het nog steeds nauwelijks geloven na deze 15-20 lange jaren, maar het is op dit moment toch echt mijn levende werkelijkheid. Wonderbaarlijk. ~ lzv