Gewelddadige films en ik ben vrij om te kiezen

Leestijd: 2 minuten

10:00 – Gistermiddag heb ik besloten om geen koffie meer te drinken. Ook het eten van suikers in de vorm van bijvoorbeeld ijs, chocolade, drop of ander snoepgoed is einde verhaal. Alcohol drinken ben ik drie maanden geleden al mee gestopt.  En tv kijken en LSD en ayahuasca gebruiken doe ik al jaren niet meer. Het is echt tijd om nu door te pakken en alles op alles te zetten → stoppen met vluchten voor mijn angsten, emoties en andere energieën die er in mij leven. Ik kies er nu voor om te leven (en dus te stoppen met vluchten) en dat betekent dat alle middelen en gebruiken die verslavend zijn en emoties afvlakken de deur uit gaan. Ik heb de voorraad die ik nog had gistermiddag in de vuilcontainer gegooid, en het voelt erg goed dat ik deze keuze heb gemaakt.

Het pijnlichaam en gewelddadige films

Ik las gisteren in het boek ‘Een nieuwe aarde’ van Eckhart Tolle dat het pijnlichaam zich regelmatig moet voeden met reactiviteit, negatief denken en persoonlijk drama om voort te kunnen blijven bestaan. Kortom, het pijnlichaam moet zich voeden en vernieuwen met nieuwe negatieve energie. Hier was ik me al bewust van, alleen nieuw voor mij is dat Eckhart ook specifiek films met veel geweld en bloed als voedingsbron noemde. En dat zette me aan het denken. Ik houd namelijk ook van films met veel geweld en bloed en ik heb een sterk, zwaar pijnlichaam. Het zou dus best kunnen dat het klopt wat Eckhart zegt en dat ik die films juist gaaf vind omdat ik zo’n sterk, zwaar pijnlichaam heb – zodat het pijnlichaam zich indirect kan voeden en vernieuwen via films. Dus die gewelddadige films heb ik ook in de ban gedaan. Eens kijken wat het effect daarvan is.

Om mijn keuze gelijk kracht bij te zetten en te bevestigen, ben ik gisteravond in mijn eentje naar de film ‘Disobedience’ geweest. Een ontroerende en goede film over een vrouw die na de dood van haar vader terugkeert terug naar de orthodox joodse gemeenschap waaruit ze ooit verbannen werd. Ik werd getriggerd om specifiek naar deze film te gaan door de laatste zin in de filmbeschrijving: “Sebastián Lelio maakte met deze verfilming van de roman van Naomi Elderman een film over de consequenties van het maken van keuzes in het leven.”

Ik ben vrij om te kiezen

De film komt tot een climax waarin een van de hoofdrolspeelsters, Esti, zich realiseert dat ze niet meer getrouwd wil zijn met haar man en uit de orthodox joodse gemeenschap wil breken; ze valt namelijk alleen op vrouwen en is totaal niet gelukkig in het huwelijk en in de gemeenschap. Ze vraagt haar joodse man om haar vrijheid en tijdens een ritueel waarin hij de functie van zijn overleden leraar zou moeten overnemen zegt hij dat wij mensen een vrije wil hebben en vrij zijn om te kiezen. Hij geeft Esti vervolgens haar vrijheid.

En toen werd ik emotioneel, omdat ik vrijwel nooit het gevoel heb gehad dat ik vrij ben om te kiezen. Dat ik altijd een keuze heb. Ik leef in een vrij land en ik ben een onafhankelijke volwassen man, maar ik heb vrijwel altijd het gevoel dat ik ‘vastzit’ of ‘gevangen zit’ en ‘niets te kiezen heb’. Natuurlijk is hier geen bewijs voor, maar duidt dit op overtuigingen uit mijn kindertijd. Ik ben druk bezig met het uitwerken van deze overtuigingen en aan het onderzoeken hoe ik keuzes maak, waar ik deze op baseer en hoe deze beïnvloed worden. ~ lzv