Ik moet altijd productief zijn en mag geen tijd verspillen → is dat waar?

Leestijd: 2 minuten

23:00 – Ik geloof dat ik altijd productief moet zijn, omdat ik geloof dat ik te weinig tijd heb voor mijn activiteiten, zoals zelfonderzoek. Ik geloof dus dat er zoiets bestaat als te weinig tijd hebben. Echter, de ervaring van tijd is een projectie van het ego (lees: het denken), en het enige wat eindig is, is het ego zelf en daarmee dus ook de tijd. Tijd voor een onderzoekje dus, haha.

De overtuiging die ik heb onderzocht is:

“Ik moet altijd productief zijn en mag geen tijd verspillen aan onzinnige dingen, lummelen en niksen.”

Een aantal belangrijke inzichten die ik via zelfonderzoek heb opgedaan zijn:

  • Tijd is een illusie en een creatie van het ego (lees: het denken).
  • Het ego is gebonden aan het fysieke lichaam en daarmee dus eindig.
  • Er is te weinig tijd = er is te weinig leven = onzin, Bewustzijn is namelijk oneindig.
  • Het geloof in ‘er is te weinig tijd’ → creëert de ervaring van een tekort aan tijd, spanning en stress.
  • Een doel is een punt in de toekomst waarop iets af dient te zijn = iets wat ik mezelf opleg en naderhand op beoordeel, veroordeel en afreken.
  • Een doel creëert direct hiernu een probleem → ‘het is nu niet af’ en ‘het doel is nu nog niet bereikt’, maar creëert tegelijkertijd ook de mogelijkheid om het probleem op te lossen als ik het doel maar behaal → dit levert een goed gevoel op.
  • Productief zijn is een manier om een doel zo snel mogelijk te halen – dit levert immers een goed gevoel op, en de angst van ‘er is niet genoeg tijd’ te verminderen en verdrukken.
  • Productief zijn betekent in werkelijkheid mezelf voor de gek houden. De denkfout en het werkelijke probleem is de overtuiging ‘er is te weinig tijd’ en het idee dat ik daarom efficiënt met mijn tijd om dien te gaan.
  • Productief zijn creëert de illusie van controle en verdringt mijn angst voor te weinig tijd hebben = er is te weinig leven = angst voor de dood.

Mijn conclusie is dat ‘altijd productief moeten zijn’ en ‘geen tijd mogen verspillen’ twee vormen van heftige zelfafwijzing zijn. Ik leg mezelf enorme druk op om activiteiten op basis van deze twee normen uit te moeten voeren. Zoals ik zelf heb vastgesteld ligt hier indirect de angst voor de dood aan ten grondslag, wat voor mij de enorme dwang en focus die ik al vijftien jaar ervaar verklaart. ~ lzv