Oeps de wekker niet gezet… En mijn traumaverhaal ontmantelen

Leestijd: 2 minuten

00:00 – Het lijkt wel of ik dit dagelijks schrijf, maar ik heb weer superslecht geslapen. Ik werd wakker en zat helemaal in mijn hoofd, ik was niet geaard en aanwezig, ik en voelde veel lichamelijk spanning. Niet fijn om een dag zo te beginnen, omdat het sowieso niet prettig is om zo op te staan natuurlijk, haha, maar daarnaast kost het me vaak een aantal uren om echt weer te zakken in mijn lichaam.

Gisteravond heb ik besloten om op volledig op mijn ‘inner-weten’ te vertrouwen en de wekker niet te zetten, ondanks dat ik pas om 02:00 uur ging slapen en ik om 08:30 uur richting het station moest voor de vierde en laatste cursusdag over trauma en traumatisering. En ik werd gewoon om 08:02 uur wakker, hoe bestaat het, haha. Geniaal hoe dat werkt. Wellicht dat ik daar onrustig door heb geslapen, omdat ik normaal gesproken een erg tijdgericht persoon ben en ook vaak bang ben om ergens te laat te komen – zal ook wel deels met mijn halve autisme te maken hebben. Ik was vanochtend in ieder geval op tijd 🙂

Mijn traumaverhaal ontmantelen

Ik kwam zojuist tot de conclusie dat de enige manier om een trauma werkelijk op te lossen is (en niet alleen een plekje te geven) is het verhaal wat erbij hoort compleet te ontmantelen. Het verhaal helemaal uit te pluizen en alle ideeën, gecreëerde verbanden en getrokken conclusies in kaart te brengen en te onderzoeken.

Ik ben er zojuist aan begonnen en ik begin een voorzichtige indruk te krijgen van hoezeer ik mij altijd heb belast door te blijven geloven in én vast te houden aan mijn traumaverhaal. Ik zeg eerlijk dat het natuurlijk makkelijk is om bewust te zijn dat niets absoluut waar is, maar om het ook echt totaal te weten is toch een ander verhaal. Mijn traumaverhaal heeft de afgelopen twintig jaar flinke vormen aangenomen, dus het wordt een pittige klus om het te ontrafelen. ~ lzv