Oude onvervulde behoefte = oude overtuiging projectie in het hiernu

Leestijd: 2 minuten

10:30 – Er bestaat in werkelijkheid niet zoiets als een oude onvervulde behoefte, omdat ik in mijn kindertijd alles heb gekregen wat ik nodig had → immers, ik leef nog en ik ben kerngezond.

Ingeborg Bosch schrijft in haar boeken dat een oude onvervulde behoefte nooit meer te vervullen is en daar heeft ze helemaal gelijk in. Echter, de ‘fout’ die zij maakt is dat ze gelooft dat wij vroeger als kinderen niet alles heb gekregen wat we nodig hadden en dat we daarom nog oude onvervulde behoeftes en oude pijnen met ons mee zouden dragen. Deze redenering klopt van geen kant en wel hierom.

Oude onvervulde behoefte = primaire afweer projectie in het hiernu

Een oude onvervulde behoefte is in werkelijkheid een oude overtuiging die hoort bij het afweermechanisme ‘primaire afweer’ en de drang naar bevestiging, goedkeuring, erkenning, waardering, liefde, etc. die daaruit volgt. Een voorbeeld van zo’n overtuiging is ‘ik doe het nooit goed’ met de drang naar goedkeuring dat ik het hiernu wel ‘goed’ doe. Door deze oude overtuiging te geloven creëer ik hiernu de ervaring EN de behoefte dat ik hiernu iets nodig heb van een ander (projectie). En vervolgens zeg ik dat die behoefte die ik hiernu ervaar een oude onvervulde behoefte is, maar dat is dus absoluut niet waar. Die behoefte die ik hiernu ervaar creëer ik door te geloven in een oude overtuiging uit mijn kindertijd → ‘ik doe het nooit goed’ met als gevolg de drang naar goedkeuring van een ander.

Conclusie: er bestaat dus niet zoiets als een oude onvervulde behoefte, omdat ik in werkelijk niets nodig heb – nu niet en in mijn kindertijd had ik ook niets nodig. Bovendien heb ik alles gekregen wat ik nodig had, omdat ikzelf het levende gezonde bewijs daarvan ben. De oude onvervulde behoefte die ik hiernu dus lijk te ervaren, is het gevolg van de identificatie met een oude overtuiging uit mijn kindertijd die hoort bij het afweermechanisme ‘primaire afweer’ en het daaruit volgende afhankelijke gedrag. De behoefte die ik dus hiernu ervaar bestempel als iets ‘ouds’, maar creëer ik in werkelijk zelf hiernu opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw tot in het oneindige… ~ lzv