Theorie van het innerlijk kind slaat nergens op

Leestijd: < 1 minuut

14:00 – Ik ben op dit moment aan het onderzoeken waarom ik geloof dat ik een innerlijk kind heb. Ik ben tot de conclusie gekomen dat het ‘bewijs’ daarvoor stoelt op pijn en spanning die ik in mijn buikregio ervaar én een innerlijke stem die tegen mij praat als ik een gesprek begin of een vraag stel.

Het is natuurlijk lariekoek van de allerhoogste orde wat ik hierboven schrijf. In eerste instantie ging ik er – na het lezen van een boek – namelijk al van uit dat het innerlijk kind werkelijk bestaat in ieder van ons. En vervolgens ga ik naar bewijs in mijn systeem zoeken wat het bestaan van mijn innerlijk kind zou moeten bevestigen. Mijzelf voor de gek houden noem ik dit.

Ik kan alleen iets ervaren als ik erin geloof. Dus ik moet geloven dat ik een innerlijk kind heb als ik het daadwerkelijk wil ervaren. De hersenen leggen continue onware verbanden tussen zaken, waardoor het bestaan van een theorie bevestigd lijkt te worden, maar als ik er met een kritische blik naar kijk dan blijft er geen spaan van welke theorie dan ook heel. Het is allemaal onzin. Allemaal troep om problemen in mijzelf proberen te verklaren en begrijpen, waarmee ik ze in werkelijkheid alleen maar in stand houdt. ~ lzv