Verslaving = uitdrukking van de angst om werkelijk mezelf te durven zijn

18:00 – De laatste dagen heb ik ’s nachts weer de drang om uit bed te gaan om iets zoets te moeten eten. Op dit moment geef ik daar maar even aan toe; het is even niet anders. Het zette me wel aan het denken, omdat ik dit soort neigingen altijd associeer met het pijnlichaam. Maar aangezien het pijnlichaam volledig is opgelost, heeft deze drang tot eten een andere reden.

Verslaving komt direct voort uit zelfafwijzing

Verslavingen bestaan er in allerlei soorten en maten. Een aantal gangbare voorbeelden zijn: alcohol, drugs, eten, shoppen, sporten, afvallen, werken, porno kijken, seks, gokken, Internetten, smartphone, gamen, films kijken, tv kijken, etc. Alle handelingen die gericht zijn ‘naar buiten’ kunnen een verslaving zijn of worden. De lijst van verslavingen is dus eindeloos, maar alle verslavingen hebben de volgende kenmerken:

  1. Er is een neiging/drang om steeds hetzelfde te willen ervaren.
  2. De aandacht wordt afgeleid van het werkelijke probleem door ergens anders op te focussen.
  3. Een verslaving is een herhalende handeling die als dwangmatig wordt ervaren → er lijkt geen sprake te zijn van keuzevrijheid.
  4. De behoefte aan datgene wat iemand telkens wil ervaren is onbevredigend → het is nooit genoeg.

Er zijn allerlei theorieën over verslavingen en welke redenen eraan ten grondslag zouden liggen. Zoals ik er naar kijk is de enige echte reden: de angst om werkelijk mezelf te durven zijn in elke situatie op elk moment → volledige zelfacceptatie hiernu. Dit betekent dat een verslaving dus direct voortkomt uit zelfafwijzing. Er is iets in mijzelf, een eigenschap, een kenmerk, een schaduwkant, gedrag, emoties, gevoelens, etc. van mijzelf die ik onbewust niet wil zien én erkennen om welke reden dan ook. Wat er dus altijd aan ten grondslag ligt is angst → de angst om hiernu werkelijk mijzelf te durven zijn.

Elke verslaving is een controlemechanisme van het ego die zorgt voor afleiding van het werkelijke probleem: de zelfafwijzing in welke vorm dan ook. Het controlemechanisme kan ontzettend sterk zijn en is per definitie een vicieuze cirkel waar nooit een einde aan komt. De neiging en drang zorgen er altijd voor dat ik meer wil, omdat ik geloof dat ik dat nodig heb. Bovendien kunnen sommige verslavingen lichamelijk destructief zijn; ze maken het lichaam op den duur helemaal kapot.

Het ego is een uitdrukking van zelfafwijzing

Mijn eigen ervaring is dat als ik niet meega in de drang tot het eten van zoete dingen, maar ik ga zitten en voelen wat er nu werkelijk aan de hand is, ik een bepaalde afhankelijkheid en machteloosheid in mijzelf ervaar die gebaseerd is op oude overtuigingen. Het heeft dan ook geen zin om tegen de verslaving en de daaruit voortkomende drang tot eten te gaan vechten, omdat dat volledig averechts werkt. Het gaat om het oplossen van de denkfout in mijzelf via goed zelfonderzoek, waarmee ik mij bewust word van mijn zelfafwijzing en de drang tot eten direct en voor altijd verdwijnt.

Tenslotte, het ego is een uitdrukking van totale zelfafwijzing en het laat zich zien via allerlei verslavende denk- voel- en gedragspatronen, welke allemaal in meer of mindere mate zelfdestructief zijn. Kortom, het ego is een angstig, verslavend, afwerend, controlerend mechanisme dat zelfdestructief is. Het ego ervaart altijd een probleem en vroeg of laat leiden alle patronen onvermijdelijk tot emotionele en/of fysieke pijn. De enige manier om te ontsnappen is via goed zelfonderzoek, precies datgene wat ik nu aan het doen ben, yes!~ lzv

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *