Wat wil ik nu werkelijk?

11:30 – Afgelopen woensdag heb ik een belangrijke beslissing genomen door bij de organisatie weg te gaan die mij begeleidde bij mijn zelfonderzoek en ontwikkeling. De manier hoe ik tegen zelfonderzoek aankijk verschilt fundamenteel met die van hen, en dat was een van de dingen die begon te wringen. Daarnaast heb ik veel vrijwilligerswerk gedaan op online gebied, maar ik voel sterk dat ik daar geen zin meer in heb en dat het tijd is om mijn eigen weg te gaan en volledig op mijzelf te vertrouwen. Eng, spannend en avontuurlijk tegelijk 🙂

De huidige situatie

De situatie is op dit moment als volgt. Ik heb een bijstandsuitkering van € 946,73 in de maand. Ik heb geen relatie en praktisch geen vrienden – al ken ik wel redelijk wat mensen, maar ik heb er op dit moment ook geen behoefte aan. Onlangs is bij mij vastgesteld dat ik ongeveer de helft van de kenmerken van autisme heb. En ik heb zo nu en dan nog steeds last van het pijnlichaam en lichamelijke spanning als ik getriggerd word. Al met al een prima uitgangspositie om verder te gaan met mijn zelfonderzoek.

Wat wil ik nu werkelijk?

Deze vraag is altijd heel belangrijk voor mij geweest. Jed McKenna wijst in een van zijn boeken op het belang van deze vraag, omdat het universum je precies geeft wat je wilt – volgens Jed McKenna is dit een universele wet. Alleen je moet je natuurlijk wel bewust zijn van wat je werkelijk wilt, haha.

Ik wilde altijd graag mijn trauma, het pijnlichaam en mijn lichamelijke spanning oplossen, zodat ik weer emoties en gevoelens kan voelen en kan gaan leven. Nu ik dit zo teruglees slaat het natuurlijk helemaal nergens op. Immers, ik leefde al die tijd al, alleen de manier waarop beviel mij (het ego) niet. De clou is dat nou juist het gevecht om er (onbewust) vanaf te willen, ervoor zorgde dat ik eraan vast bleef houden. Ik probeerde mijn situatie te veranderen en verbeteren vanuit de persoon, terwijl dat voor mij een gepasseerd station is.

Dus wat wil ik nu werkelijk? Ik stond net te douchen en het eerste antwoord dat kwam was ‘innerlijke rust en vrede’. Alleen dat kan dus nooit een doel op zich zijn, omdat een doel – van het denken – altijd onrust en onvrede brengt. Het enige doel dat bereikbaar is, is de onrust en onvrede in mijzelf oplossen door de bron aan te pakken: de gehechtheid aan mijn ego. En daar ben ik nu met een nietsontziende blik mee bezig, waarbij ik ‘de waarheid’ als zwaard gebruik en mijzelf ontdoe van alles wat mijn ‘innerlijke rust en vrede’ verstoort. ~ lzv

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *