Confrontaties vermijden is altijd mijn dominante strategie geweest

Leestijd: 2 minuten

18:00 – Vanmiddag heb ik een lekkere wandeling gemaakt en het e.e.a. voor mijzelf op een rijtje gezet. Ik ben tot de conclusie gekomen dat confrontaties vermijden altijd mijn dominante strategie is geweest. Met ‘een confrontatie aangaan’ bedoel ik niet dat een situatie per sé uitmondt in een discussie, strijd, woordenwisseling, ruzie, gevecht, etc. , maar dat die mogelijkheid natuurlijk wel altijd aanwezig is. Met ‘een confrontatie aangaan’ bedoel ik dat ik een spannende, lastige en/of moeilijke situatie niet meer vermijd – of het nu fysiek is of mentaal -, maar dat ik mijzelf volledig durf te laten zien wie ik ben, hoe ik in elkaar zit en wat er uit mij komt zonder voorbehoud.

Confrontaties vermijden als poging om mijn onzekerheid te verminderen

Als een rode draad in mijn leven zie ik dat ik in mijn kindertijd, jeugd en later in mijn volwassen leven altijd heb geprobeerd om de onzekerheid in/van situaties te vermijden door confrontaties met mensen te vermijden. Dit deed ik door met mijn denken strategieën te verzinnen om de onzekerheid die ik ervoer te verminderen en te minimaliseren.

Een confrontatie vermijden is dan ook niets anders dan een ‘optimale’ strategie te verzinnen voor een denkbeeldige situatie in mijn hoofd met het doel de onzekerheid die met de situatie gepaard gaat te verminderen dan wel teniet te doen. Deze denkbeelden in mijn hoofd zijn verwant aan herinneringen van ervaringen uit het verleden die niet altijd even prettig waren, maar waar ik aan vast blijf houden en dus naar blijf handelen vanuit angst. De denkbeelden hebben op zichzelf geen enkele realiteit.

Hoe meer zekerheid ik wil hebben, des te onzekerder ik mij hiernu voel

Spiritueel ontwaken is feitelijk niets anders dan ophouden met strategieën te verzinnen die als doel hebben de onzekerheid van situaties en het Leven te verminderen en teniet te doen. Gewoon ophouden met vechten tegen de onzekerheid die ik mijzelf ervaar, welke een fundamenteel onderdeel is van het Leven zelf. De grap is dat hoe meer zekerheid (lees: schijnzekerheid) ik denk te kunnen krijgen én wil hebben, des te onzekerder ik mij hiernu voel. Het gevolg is dat ik nog meer tijd, energie en geloof in nieuwe strategieën moet stoppen om dezelfde mate van schijnzekerheid te kunnen ervaren, wat op zijn beurt weer leidt tot meer onzekerheid in mijzelf hiernu. Het is een vicieuze cirkel zonder einde, haha.

Confrontaties vermijden in de buitenwereld is dan ook niets anders dan de confrontaties met/in mijzelf vermijden, wat niets anders is dan mijzelf hiernu blijven afwijzen, omdat ik verlang naar zekerheid in een onzekere werkelijkheid. Zekerheid ervaren is letterlijk onmogelijk en zolang ik blijf streven naar zekerheid zal ik altijd blijven twijfelen en structureel onzekerheid in mijzelf blijven ervaren. Als dat niet ironisch is dan weet ik het ook niet meer, haha. ~ lzv