De illusie van motivatie, wat is het?

Leestijd: 2 minuten

16:00 – Na het oplossen van het pijnlichaam heb ik regelmatig moeite motivatie te vinden om door te gaan met het proces en zelfonderzoek. Het is alsof een oude tegenstander is weggevallen en ik daardoor mijn motivatie om de strijd aan te blijven gaan met het ego ook ben kwijt geraakt. Motivatie is natuurlijk een concept van het ego/het denken en dat ik mijn motivatie dus kwijt zou zijn is dus onzin. Het ego is zijn motivatie kwijt om de strijd met zichzelf aan te gaan, alleen heeft dat niets te maken met de keuzes die ‘ik’ maak in mijn leven op basis van mijn ‘inner-weten’. En toch lijkt er iets veranderd te zijn. Laat ik eens kijken.

Een concept dat een kennis van mij heeft geïntroduceerd dat ik nog niet kende is ‘de illusie van motivatie’. De illusie van motivatie houdt in dat ik onbewust geloof een probleem nodig te hebben om over te kunnen gaan tot actie/handelen. Dit ziet er stapsgewijs als volgt uit:

  1. Ik identificeer mij met een gedachte en simultaan blokkeer ik een deel van de energiestroom in mijzelf.
  2. Ik identificeer mij met die gedachte en creëer simultaan ook een probleem voor mijzelf.
  3. Dus de energetische blokkade die ik hiernu ervaar = identificatie met een of meerdere onbewuste gedachten = ervaring van problemen = ervaring van een ‘ik’.
  4. De energetische blokkade geeft mij een gevoel van macht en controle over mijzelf, de situatie en het Leven, waardoor ik geloof dat ik het probleem kan oplossen door ‘iets te willen’ of ‘ergens naar te verlangen’ of ‘iets te begeren’.
  5. Het geloof in het kunnen oplossen van het probleem zet aan tot actie en handelen van de ‘ik’ (het ego), wat uiteindelijk een goed gevoel of opluchting oplevert.

Het pijnlichaam als motivatie voor zelfonderzoek

Het pijnlichaam was een groot probleem dat ik ervoer en dat is nu volledig opgelost – letterlijk en figuurlijk, haha. Op dit moment heb ik geen echte noemenswaardige problemen in mijn leven, behalve dat ik voel dat ik mijn energiestroom onbewust blokkeer door mij ergens mee te identificeren. Dit uit zich voornamelijk in spanning in mijn buik. Om eerlijk te zijn is het een vreemde gewaarwording om angst- en pijnvrij te zijn, maar tegelijkertijd ontevreden en niet gelukkig te zijn.

Als ik heel eerlijk ben, dan heb ik dus al die tijd het pijnlichaam gebruikt als motivatie om mijzelf (voor een deel) te onthechten van het ego, in de veronderstelling dat ik dan happy de peppie zou zijn, niet dus. Uit de illusie van motivatie volgt dat ik geen probleem nodig heb om tot actie/handelen over te gaan (lees: zelfonderzoek te doen). Dus als ik werkelijk wil weten hoe ik en het Leven in elkaar zitten, dan kan ik dat weten. Er zal mij nooit iets onthouden worden, het is simpelweg een keuze die ik zelf maak. ~ lzv