Elke identificatie met een gedachte is een controlemechanisme op zich

Leestijd: 3 minuten

10:00 – De titel van dit bericht zou ook kunnen zijn: ‘elke gedachte die ik geloof is een afweermechanisme op zich’ of ‘elke gedachte waar ik mij mee identificeer is een afweermechanisme op zich’. Een controlemechanisme = een afweermechanisme en vice versa. Aan de andere kant kan een gedachte ook zonder lading verschijnen in mijn bewustzijn zonder dat ‘ik’ er iets mee moet. Een gedachte verschijnt dan in bewustzijn en verdwijnt er net zo gemakkelijk weer uit → geen identificatie = geen probleem.

Op 9 augustus 2018 is het pijnlichaam volledig in mij opgelost, wat echt een zeer bevrijdende ervaring was. Ik ervaar hiernu geen pijn en geen angst meer. Waar ik wel enorm last van heb is het denken, omdat zijn kracht enorm lijkt te zijn toegenomen na het oplossen van het pijnlichaam. Dat is nu de realiteit, dat is waar ik mee te dealen heb. Het denken richt zich nu voornamelijk niet meer op het verleden, trauma’s en slachtofferschap, maar gebruikt zijn volledige kracht om ‘mijn overleving’ veilig te stellen via de toekomst. Dit uit zich in de volgende neigingen en drangen: plannen, controleren, sturen, voorbereiden, in de gaten houden, ‘iets’ willen, dingen bedenken, etc.

Een hele reële vraag die ik mij dan stel is: in hoeverre zijn alle gedachten die ik geloof met de daaruit voortkomende neigingen en gedragingen functioneel? Mijn eerste ingeving is: bijna geen enkele gedachte is functioneel, omdat het allemaal op zichzelf staande afweermechanismen zijn om ‘mij’ te beschermen voor de realiteit dat er in werkelijkheid niets is. Het is overigens niet zo dat de gedachten ‘mij’ beschermen tegen de leegte, dat doe ik natuurlijk zelf. Ik kies ervoor om mijzelf te identificeren met al die gedachten die voorbij komen in bewustzijn. De gedachten zelf hebben geen autonome macht; de gedachte heeft ‘mij’ nodig om te blijven plakken en hangen in bewustzijn. Zonder ‘mij’ kan de gedachte niets.

Wat zijn functionele gedachten?

Er zijn maar weinig functionele gedachten ben ik achter gekomen – wat overigens ook blijkt uit diverse wetenschappelijke studies op dit gebied. Dit zijn mijn eigen bevindingen:

Niet-functionele gedachten

  • Een persoonlijke mening zonder dat ik deze communiceer naar iemand anders is niet functioneel. Ik voel bijvoorbeeld al dat ik mij aangetrokken voel tot een mooie vrouw, dan hoef ik niet nogmaals in mijn hoofd te blijven herhalen ‘dat was een mooie vrouw’.
  • Gedachten als ‘ik moet straks stofzuigen’, ‘ik moet straks boodschappen doen’, ‘ik moet dit…’ of ‘ik moet dat…’ zijn allemaal niet functioneel. Als ik hiernu voel dat ik er zin in heb dan kan ik ernaar handelen, zo niet, dan hoef ik me niet druk te gaan maken over iets wat in de toekomst dan plaats zou moeten vinden. Dan krijg ik wel een nieuwe ingeving → op mijzelf vertrouwen dus!
  • Elke bestempeling over de werkelijkheid/realiteit is niet functioneel. Ik bedoel, waarom zou ik de werkelijkheid in 100.000 stukjes moet hakken en mij daarmee identificeren? Met welk doel? Waarom? Dus elke identificatie met een bestempeling over de werkelijkheid is niet functioneel.

Functionele gedachten

  • Een persoonlijke mening kan ik overbrengen naar iemand anders in een gesprek. Als een vriend van mij langskomt en ik vertel ‘ik heb een mooie vrouw ontmoet’ is dit wel functioneel. Dit maakt de mening overigens nog niet waar!
  • Een gedachte kan ook in de vorm van een ingeving verschijnen, als onderdeel van het ‘inner-weten’, waar ik vervolgens voor kan kiezen om ernaar te handelen. Het vergt oefenen, leren en ‘fouten maken’ om een onderscheid te maken tussen een ingeving als onderdeel van het ‘inner-weten’ en een op angst gebaseerde gedachte van het ego. Deze ingevingen zijn wel functioneel en hoefen bovendien niet over nagedacht te worden.
  • Denken is wel functioneel bij het oplossen van problemen als zelfonderzoek, klussen, rekenen, navigeren en gedrag reflecteren. Kortom, denken is functioneel als ik dingen vanuit meerdere perspectieven moet bekijken om een goede keuze te maken en ‘verder te komen’.
  • Denken is wel functioneel bij het stellen van doelen en hierop in de tijd bij te sturen indien nodig. Hierbij is reflectie via het denken ook erg nuttig.

Op basis van mijn eigen persoonlijke ervaring is dat bijna alle gedachten identificaties zijn waarmee ik controle probeer uit te oefenen over het Leven en deze controle vervolgens ook in stand probeer te houden. Anders gezegd, ik wil niet dood en dat kan alleen maar door mijzelf te blijven identificeren met gedachten, die dus feitelijk allemaal individuele controlemechanismen zijn, waarmee ik mijzelf – de controleur en de doener – in stand houd.

Geen identificatie, geen betekenis en geen ik

Eigenlijk zijn alle gedachten dus illusies, alleen is dat (nog) niet mijn levende werkelijkheid. Ikzelf heb ergens het onware vermoeden dat als iets moet gebeuren, dat dit dan ook vanzelf zal gebeuren. Ik bedoel, waarom zou het Geheel of het Ene Ding zichzelf niet geven wat het nodig heeft? Dat slaat nergens op. De conclusie die ik hieruit trek is dus dat alle identificaties met gedachten en de daaruit voortkomende neigingen tot controle allemaal een illusie zijn. Het dient mij niks, de identificaties hebben geen enkele betekenis en creëren alleen de ervaring die ik hiernu heb. Dus de betekenis van het Leven is de betekenis die ik er zelf aan geef door te geloven in de gedachten die ik waarneem. Identificatie met mijn gedachten geven mijn leven dus betekenis. Zonder identificatie, geen betekenis en geen ik. ~ lzv