Er wordt op dit moment iets anders van mij gevraagd

Leestijd: 3 minuten

10:00 – Mijn eerste titel van dit bericht was ‘Het lijkt erop dat ik ben vastgelopen’, maar nadat ik mijn ochtendmeditatie had gedaan kwam ik tot de conclusie dat deze titel geen recht doet aan mijn ervaring hiernu. Ik ben namelijk niet vastgelopen, al lijk ik dat regelmatig wel zo te ervaren.

De afgelopen maanden ben ik eraan gewend geraakt dat een onderzoeksthema makkelijk wordt aangereikt en dat ik er niet al teveel moeite voor hoef te doen. Ik ervaar dan een duidelijke energetische blokkade in mijn lichaam en in mijn hoofd komen gedachten en gedachtepatronen op die naar het thema wijzen en het weerspiegelen. De laatste dagen zit ik weer erg in ‘de persoon’, voel ik mij krachteloos en onvrij en lijkt het alsof ik continue tegen een modderstroom in aan het bewegen ben, alsof iets mij continue tegenwerkt. Dat iets ben ik natuurlijk zelf, haha. Alleen hoe werk ik mijzelf tegen?

Ik heb een passieve houding en zet mijzelf buitenspel

Een thema dat ik op dit moment aan het onderzoeken ben is mijn minderwaardigheidscomplex. Dit doe ik door specifieke kernovertuigingen en gebeurtenissen uit het verleden te onderzoeken waarin ik onware verbanden heb gelegd en onware conclusies heb getrokken over mijzelf en het Leven. De grote lijn die ik in al mijn ervaringen van vroeger terugvind, is dat ik als kind van 6-7 jaar al met zware ballast rondliep: ‘ik ben niet goed genoeg’, ‘ik ben niet belangrijk’, ‘ik doe er niet toe’, ‘ik ben het niet waard’, ‘ik doe alles fout’ en ‘ik word niet gezien’. En dat ik deze primaire afweer overtuigingen projecteerde op elke situatie die ik ervoer en alles wat ik in mijn leven meemaakte, en vervolgens onware verbanden waarnam die deze kernovertuigingen weer bevestigden. Een neerwaartse vicieuze cirkel met een desastreus effect op de vorming van mijn eigenwaarde, ik-kracht en actieve deelname aan het leven.

En precies bij ‘actieve deelname aan het leven’ wringt op dit moment ook de schoen. Ik heb altijd geloofd dat ik een kind, tiener en volwassene was die graag eerst kat uit de boom kijkt en wat passiever is dan andere mensen. Dat lijkt een gerechtvaardigde conclusie, maar dat is het niet. Ik ben namelijk tot de conclusie gekomen dat mijn passieve houding en niet actief deel willen nemen aan situaties en het Leven, een controlemechanisme van het ego is om zichzelf in stand te houden. Het ego – en ik identificeer mijzelf ermee – blokkeert levensenergie door al die primaire afweerovertuigingen te geloven en vervolgens zet het ego zichzelf buitenspel en neemt het een afwachtende houding aan. Daarna trekt het ego zelf de conclusie “zie je wel, ik ben niet goed genoeg, ik ben niet belangrijk, ik doe er niet toe, etc.”, terwijl het ego degene was die de situatie en de afwachtende houding aanvankelijk zelf creëerde.

Allemaal ego, allemaal bullshit

Wat ik op dit moment dus lijk te ervaren, is dat ik nog steeds blijf vasthouden aan oude overtuigingen die zorgen voor de heftige energetische blokkade in mijzelf, waardoor het lijkt alsof ik nergens zin in heb, ik een een afwachtende en passieve houding heb, ik niet weet wat ik moet doen, etc. Allemaal ego. Allemaal bullshit.

Ik zal op dit moment echt uit een ander vaatje moeten tappen om verder te komen. Ik ben mij ervan bewust dat het allemaal een illusie is, maar ik houd op dit moment ergens stevig aan vast en probeer argumenten te vinden die dat rechtvaardigen, haha. Hier met grof geweld doorheen breken werkt natuurlijk niet, al heb ik dat wel altijd geloofd en ook geprobeerd. Op de een of andere manier zal ik via zelfonderzoek mijzelf meer moeten openen voor het Leven en de controle verder los moeten durven laten. Lastig, maar niet onmogelijk.

Ik weet niet wat ik moet doen → is dat waar?

12:00 – Tijdens het afwassen net realiseerde ik mij waar ik op dit moment (weer) aan vasthoud. Ik geloof (weer) dat ik niet weet wat ik moet doen en ik wacht (weer) op een ingeving die ‘zegt’ wat ik moet doen en/of een bevestigende gedachte die ‘zegt’ dat wat ik wil doen ‘goed’ is. Ik wacht dus nog steeds op een externe ingeving of bevestiging over wat ik moet doen i.p.v. helemaal op mijzelf te vertrouwen. Weer een smerig controlemechanisme van het ego om zichzelf in stand te houden. Om eerlijk te zijn was ik in de veronderstelling dat ik deze overtuiging al volledig had doorzien, maar blijkbaar niet. Ik ben dus duidelijk teruggevallen in oud diepgeworteld gedragspatroon waar ik mijn hele leven in heb geloofd. Nu is het echt tijd om hier voor eens en altijd korte metten mee te maken. ~ lzv