Het beschrijven van persoonlijke ervaringen en het wilde beest in mijn hoofd

Leestijd: 3 minuten

08:30 – Ik lees regelmatig het dagboek van een kennis van mij over het pad naar ‘Verlichting’. Een van de dingen die mij opvalt is dat hij veel persoonlijke ervaringen beschrijft over zijn dagelijkse leven, terwijl ik dat automatisch bijna niet doe en het eigenlijk onzin vind. Het kan zijn dat ik het beschrijven van persoonlijke ervaringen over hoe ik mijn dag ervaar, hoe ik mij voel, wat ik meemaak, etc. onzin vind omdat het in mijn beleving ‘ego’ is en daarmee dus niet relevant. In dat geval schrijf ik dus al meer als en vanuit het Geheel.

Aan de andere kant kan het ook zo zijn dat mijn primaire afweer overtuigingen ‘ik ben niet belangrijk’ en ‘ik doe er niet toe’ hier debet aan zijn. Lastig om te bepalen. Wat ik wel weet is dat ik nooit van de koetjes en kalfjes ben geweest – ook als kind niet, geef mij maar liever direct concrete informatie waar ik wat aan heb i.p.v. van allemaal subjectieve beschrijvingen over ervaringen en niet-relevante zaken. Iets anders wat mij opvalt is dat ik aan het einde van een dag moeilijk specifieke details van ervaringen terug kan halen om in een bericht te beschrijven. Ik heb mij laten testen op autisme en daaruit bleek dat ik een goed korte termijn geheugen heb, maar dat ik wel enigszins gefragmenteerd waarneem. Het zou bovendien kunnen dat de informatieverwerking in mijn hersenen niet optimaal verloopt – een ander kenmerk van autisme.

Het denken is een wild beest dat bijna niet te temmen is

Op dit moment ben ik druk bezig om inzicht te krijgen in mijn denkpatronen, met name diegenen die gericht zijn op de toekomst en het nastreven van korte en lange termijn doelen. De kracht van het denken is enorm en ik ervaar het als een wild beest wat bijna niet te temmen is. Gedurende de dag ervaar ik dat ik telkens uit het NU ga op weg naar een volgend doel en ervaring. Een dag lijkt nu nog het meest op een aaneengeregen ketting van neigingen om doelen/ervaringen na te streven, zonder dat ik tussen of in de ervaringen gewoon ‘ben’. Heel vermoeiend om eerlijk te zijn. Ik doe op dit moment twee keer per dag 15 minuten meditatie en daarnaast veel zelfonderzoek en huishoudelijke taken zoals schoonmaken, boodschappen doen, eten koken, etc., en zo nu en dan een filmpje kijken ’s avonds. De overtuiging die ik op dit moment via zelfonderzoek aan het uitwerken ben is:

“Ik moet continue iets doen en mijn volgend doel bereiken en verder te komen – ik ben ergens heen aan het gaan, op weg van ‘hier’ naar ‘daar’.”

Als ik elke individuele overtuiging die ik heb zou onderzoeken, dan ben ik waarschijnlijk wel 10 of 20 levens bezig (als het niet langer is) om mij door alles heen te ploegen. Vandaar dat ik probeer de gemeenschappelijke kern van een bepaalde groep overtuigingen te vinden en die te onderzoeken. Ik heb zo’n idee dat het met deze overtuiging wellicht wat te hoog gegrepen is, maar daar kom ik naderhand wel achter.

De identificatie met het denken is verstikkend

Zoals ik in het bericht ‘Ik ben mij ervan bewust dat ik verslagen ben, maar toch blijf ik vechten’ vertel, ben ‘ik’ mij ervan bewust dat ik verslagen ben, dat elke neiging om iets te willen, elk gedachtepatroon dat ik volg tot niets leidt. Het is over en uit. De identificatie met het denken is zo allesomvattend en zo benauwend en verstikkend, it is fucking killing me inside. Het sloopt mij en ik word als het ware continue gedwongen om dingen te doen die ik helemaal niet wil doen, puur en alleen omdat ik mij nog identificeer met het denken en daarom op veel gebieden in mijn leven nog geen keuzevrijheid ervaar. Ik ervaar mij als slaaf van het denken en dat doet mij van binnen pijn. Heel veel pijn. It is tearing me up inside. ~ lzv