Excuses aangeboden aan de vriend van mijn zus ~ aan wie is het om te oordelen?

Leestijd: 3 minuten

14:00 – Gisteren ben ik op bezoek geweest bij mijn zus en haar vriend/mijn zwager. Ze wonen zo’n 60 kilometer bij mij vandaan in de stad waar ik tot juni vorig jaar ook nog woonde, maar nu gelukkig niet meer 🙂 De locatie waar ik nu woon bevalt me vele malen beter, omdat er een veel relaxtere en meer ontspannen sfeer en energie hangt. Ik voel me hier erg prettig en ik ben blij dat ik hier nu woon en leef. Desalniettemin vind ik het leuk om eens in de zoveel tijd terug te keren in mijn oude stad. Het verbaast me telkens hoeveel er in een relatief korte tijd kan veranderen – iets wat mij minder opviel toen ik er zelf nog woonde.

Identificatie met het ego is de keuze van mijn zus

Ik ben gisteren bewust naar hen toegegaan omdat ik mijn excuses wilde aanbieden aan de vriend van mijn zus. Vorig jaar heb ik mijn zus tijdens mijn verjaardag meegenomen naar de spirituele organisatie waar ik begin augustus dit jaar ben weggegaan. Mijn zus is toen door de leider/leraar van de organisatie en twee anderen verbaal enorm druk gezet zonder dat mijn zus hierom had gevraagd. Mijn zus heeft weinig tot geen interesse in non-dualiteit en het doorbreken van gedachte- en gedragspatronen. Mijn zus identificeert zich volledig met het ego en dat is haar keuze. Ik wijs haar geregeld op dingen, maar ze lijkt nog niet bereid te zijn om echt dingen aan te pakken en te veranderen in haar leven. Wederom: dat is haar keuze.

Ik durfde de confrontatie met de spirituele leraar niet aan te gaan

Wat er vorig jaar tijdens mijn verjaardag is gebeurd is extreem. Uiteindelijk is er ontzettend tegen haar geschreeuwd en ik heb het nagelaten om in te grijpen en een grens te trekken: tot hier en niet verder! Ik geloofde toen nog dat alles wat de spirituele leraar doet ‘goed’ is, dat hij ‘weet’ wat hij doet en dat hij geen ‘fouten’ maakt. Achteraf gezien durfde ik gewoon de confrontatie met hem niet aan te gaan en op te komen voor mijn zus en mijzelf uit angst dat ik het ‘fout’ zou doen. Ik geloofde onbewust nog de primaire afweer overtuigingen ‘ik doe nooit iets goed’, ‘ik ben niet belangrijk’, ‘ik doe er niet toe’, ‘de spirituele leraar weet alles beter’, etc.

Als extra slot op de egodeur geloofde ik heilig in de wijsheid ‘alles is precies goed’ die uit de theorie van ‘Verlichting’ voortvloeit, waardoor ik er een persoonlijke ‘waarheid’ van maakte die ik zelfs geloofde als mijn subjectieve ervaring mij erop wees dat het voor mij niet ‘goed’ was. Ik misbruikte de wijsheid ‘alles is precies goed’ om niet de confrontatie met de leraar aan te gaan en niet op te komen voor mijn zus en mijzelf, wat weer mijn primaire afweer overtuigingen bevestigde, haha. Een vicieuze cirkel.

Aan wie is het om te oordelen?

Ik heb er spijt van dat ik vorig jaar niet ben opgekomen voor mijn zus en mijzelf. Daar kan ik natuurlijk niets meer aan veranderen. Ik ben in ieder geval tot de conclusie gekomen dat wat mijn zus die avond heeft ervaren absurd en totaal grensoverschrijdend was. Hoe onbewust mijn zus ook is en hoe enorm ze zich ook met haar ego identificeert, niemand heeft het recht om een ander ongevraagd op extreme wijze op zijn of haar egopatronen te wijzen dan wel op extreme wijze te spiegelen. Waarom denkt iemand dat te mogen doen? Wat geeft iemand het recht om dat te doen? En aan wie is het om te oordelen wat ‘goed’ of ‘slecht’ is?

In ieder geval, mijn zus heeft er maanden enorm last van gehad en aangezien het de vrouw van mijn zwager is – en hij op dat moment niet aanwezig was en ik mijn zus had ‘moeten’ beschermen – wilde ik graag mijn excuses aan hem aanbieden. Dat voelde goed om alsnog te doen en hij accepteerde mijn excuses, waarmee de cirkel voor mij weer rond is. ~ lzv