Het creëren en nastreven van goede gevoelens houdt mijn leven draaglijk

Leestijd: 3 minuten

18:00 – Deze middag heb ik een late douche gepakt en tijdens het douchen realiseerde ik mij wat ik altijd heb gedaan en nog steeds doe om mij goed te voelen. Ik geloof dat ik zelf kan bepalen hoe ik mij voel door steeds een goed gevoel na te streven en (deze later) te ervaren. Fundamenteel voel ik mij ongelukkig en ontevreden, maar door mijzelf onophoudelijk goede gevoelens in het vooruitzicht te stellen én deze na te streven heb ik de illusie dat ik zelf kan bepalen hoe ik mij voel, hierbij niet realiserend dat ik mijzelf continue afwijs en voor de gek houd.

Het creëren en nastreven van goede gevoelens verbloemt mijn ongelukkig zijn

Het zit namelijk zo. Ik (lees: het ego) heb het vermogen om levensenergie te blokkeren en een goed gevoel in de vorm van een gedachte in het vooruitzicht te stellen – ik projecteer dus een goed gevoel in de toekomst. Dit goede gevoel kan van alles zijn, zoals het kijken van een film, boodschappen doen, afspreken met vrienden, lekker eten en drinken, een weekendje weg, deadlines halen op werk, Facebook bekijken, whatsappen, alcohol drinken, een festival bezoeken, gokken, drugs gebruiken, etc. Een goed gevoel kan letterlijk alles zijn zolang ik het maar als positief en prettig ervaar. Het onophoudelijk creëren en nastreven van goede gevoelens houdt mijn leven – net zoals dat van iedereen trouwens – draaglijk en verbloemt de fundamentele ongelukkigheid en ontevredenheid die ik ervaar – net zoals bij iedereen trouwens 🙂

De uitdrukking van zelfafwijzing houdt zichzelf voor de gek

De persoon die ik geloof te zijn is een uitdrukking van zelfafwijzing hiernu. En deze uitdrukking van zelfafwijzing – die natuurlijk fundamenteel ongelukkig en ontevreden is – probeert via een trucje zichzelf voor de gek te houden dat hij wel gelukkig en tevreden is met zijn leven. Dit doet de uitdrukking van zelfafwijzing door continue het NU te vermijden en te ontvluchten op zoek naar de volgende shot goed gevoel. Het chronische gevoel van ongelukkig en ontevreden zijn is de motivatie om te blijven streven naar een goed gevoel. Een eindeloos verhaal.

De wet van afnemende meeropbrengsten van goede gevoelens

Nou ja eindeloos, dat weet ik ook weer niet. Het probleem waar ik – en iedereen trouwens – onvermijdelijk tegenaan loop is dat het herhalen van eenzelfde ervaring afnemende goede gevoelens oplevert → de wet van afnemende meeropbrengsten van goede gevoelens. Anders gezegd, ik word tolerant voor de goede gevoelens die eenzelfde ervaring telkens oplevert, waardoor ik dus op zoek moet naar nieuwe ervaringen die wel dezelfde hoeveelheid of meer goede gevoelens opleveren, zodat ik mij weer beter en gelukkiger voel.

Het houdt natuurlijk een keer op. In principe is het aantal ervaringen – en daarmee dus ook de hoeveelheid goede gevoelens – dat ik kan creëren en nastreven eindeloos, maar de ervaringen moeten steeds mooier, beter, geweldiger, grootser, extremer, etc. worden om dezelfde hoeveelheid goede gevoelens op te leveren als een simpele en eenvoudige ervaring die ik als kind heb gehad. Het chronische gevoel van ongelukkig en ontevreden zijn begint steeds meer in mijzelf door te sijpelen, en mijn mogelijkheden om een goed gevoel te creëren en na te streven begint tegen zijn taks aan te lopen. Bovendien is het zo dat het ego ontzettend veel ervaringen afwijst omdat het er allerlei oordelen over heeft, wat natuurlijk een zeer beperkende factor is bij het creëren en nastreven van goede gevoelens. Het houdt dus een keer op.

Ik bepaal dus niet zelf hoe ik mij voel, haha

Ik moet de overtuiging ‘ik bepaal zelf hoe ik mij voel’ nog onderzoeken en uitwerken, maar de bewustwording dat ik mijzelf voor de gek houd en mijzelf fundamenteel afwijs door continue proberen iemand anders te zijn is al aanwezig 🙂 Vanuit structurele zelfafwijzing zal ik mij never nooit niet goed kunnen voelen en gelukkig kunnen zijn. Dat is onmogelijk! Volledige zelfacceptatie hiernu is de enige manier om een einde te maken aan mijn permanente staat van ongelukkig en ontevreden zijn, waar ik overigens al dertig jaar mee rondloop. ~ lzv

6 reacties op “Het creëren en nastreven van goede gevoelens houdt mijn leven draaglijk

  1. “Volledige zelfacceptatie hiernu is de enige manier om een einde te maken aan mijn permanente staat van ongelukkig en ontevreden zijn, waar ik overigens al dertig jaar mee rondloop”

    Wie ben ik ?

    Waarom wil je verlicht zijn ? Omdat je geloofd dat dat een oplossing is voor je problemen. Welk probleem ? Het probleem dat je niet gelukkig en tevreden bent. Waarom geloof je dat ? Hoogstwaarschijnlijk omdat je je zo voelt. M.a.w. je voelt je ongelukkig en ontevreden en denkt daarom “ik ben ongelukkig en tevreden”.

    Het borduurt voort op de vorige postings. Je onderzoekt de overtuigingen die je geloofd, omdat je geloofd dat een onjuiste overtuiging de reden is dat je niet verlicht bent en dus in de weg staat tussen jou en gelukkig en tevreden zijn.
    Je bent er al achter dat er teveel overtuigingen zijn, dus ga je op zoek naar de juiste overtuigingen. Welke zal dat zijn ?

    Het antwoord op deze vraag is in feite heel simpel. Als je even de tijd neemt om daar eens goed over na te denken en te onderzoeken. Wat weet ik , wat heb ik geleerd tot nu toe.
    Zo heb je al geleerd: “Er is maar 1 pad”. Ook hebben we het erover gehad; “Er is maar 1 les om te leren” (ipv de 12 levenslessen) en “Er is maar 1 illusie” (ipv de 11 illusies). Is het dan niet ook logisch dat er maar 1 onjuiste overtuiging is ?

    Die ene onjuiste overtuiging is heel simpel te beredeneren uit deze en vorige posts.

    • Ok, here I go…

      – Er is maar één pad –> het pad van zelfacceptatie hiernu
      – Er is maar één les om te leren –> mijzelf 100% accepteren hiernu
      – Er is maar één illusie –> er bestaat behoeftigheid –> ik heb iets nodig hiernu
      – Er is maar één overtuiging –> ik kan niet mezelf zijn –> ik moet iemand anders zijn –> ik ben niet mezelf en ik ben niet verlicht hiernu

      🙂

      • haha, grappig, ik dacht al dat je met deze zou komen :-). Punt is dat je dan een beetje vast komt te zitten. Immers als je wel al jezelf bent , weet je nog steeds niet wat dat dan is of zou moeten zijn, omdat je op dit moment constant iemand probeert te zijn. Dan kan je gaan denken dat proberen iemand te zijn is wie je nu bent.
        Ook klopt het dat de enige reden dat je niet verlicht bent je overtuiging is dat je niet verlicht bent :-). Maar geloven dat je nu wel verlicht bent zal niks voor je doen, want dan geloof je alleen maar in iets wat toch niet bestaat haha.

        Ik zou een andere benadering proberen. Je probeert de basis vraag van elke zoekende te beantwoorden. “Wie ben ik ? ” De zogenaamde ultieme vraag waarvan het antwoord verlichting moet brengen.
        Maar waarom probeer je die vraag te beantwoorden ? Wat is je motivatie ? Welk probleem probeer je op te lossen ? Er is natuurlijk ook maar 1 probleem 🙂 (en dus overtuiging)
        Als je die 2 combineert………..

        • Haha, je wilt toch niet zeggen dat je paranormale gaven hebt hè Edwin 😉

          Ok, here I go again…

          – Wie ben ik? –> motivatie voor het beantwoorden van de vraag is: ‘er is een probleem’.
          – Het enige probleem dat er bestaat is het geloof dat ‘er een probleem is’.

          Kortom, zolang ik blijf geloven dat ‘er een probleem is’ zal ik blijven zoeken naar een oplossing en dus naar ‘mijzelf’. Het geloof in ‘er is een probleem’ houdt het probleem en de ervaring dat het opgelost kan worden in stand. Het recept voor een oneindige zoektocht 🙂

        • jaja, allemaal waar haha. Maar nu persoonlijk. Welk probleem geloof jij al 30 jaar lang. Je kan wel weten en vertellen wat allemaal waar is. Maar wat is jou ervaring, hiernu. Welk probleem ervaar je hiernu.
          Wie ben ik ? -> Ik ben…….(jou probleem) ongelukkig en ontevreden. (al 30 jaar lang)

          Als de oplossing is: “volledige zelfacceptatie”. Wat houd dat dan in ? Hoe wil je jezelf accepteren als je niet eens weet wie je bent ? 🙂
          En wat betekent acceptatie ? Is dat hetzelfde als in stand houden ? Ik accepteer mijzelf zoals ik nu ben -> ik blijf zoals ik nu ben ? Want dat accepteer je het zelf=het ego en veranderd er niks.
          Of is het ook mogelijk om het zelf/ego te accepteren zonder het in stand te houden ? Zo ja, wat accepteer je dan precies ?

        • Wie ben ik? –> ik ben al 30 jaar lang ongelukkig en ontevreden –> ik vecht dus al 30 jaar tegen ongelukkig en ontevreden zijn en ik probeer al die tijd een oplossing ervoor te vinden, wat dus niet lukt/werkt 🙂

          Haha, tja, dat slaat inderdaad nergens op om mijzelf te accepteren als ik niet weet wie ik ben. Dat is zelfacceptatie proberen te bewerkstelligen vanuit zelfafwijzing en dat is – zoals je al eens eerder opmerkte – onmogelijk –> totale non-acceptatie.

          Een eerste ingang om de vragen die je stelt voor mijzelf op te lossen is natuurlijk mijn ongelukkig en ontevreden zijn werkelijk te accepteren. En te onderzoeken wat dat inhoud/betekent.

Reacties zijn gesloten.