Ik moet een probleem voelen om te kunnen handelen, huh?!

Leestijd: 2 minuten

22:00 – Ik heb mijn hele leven kleine en grote problemen ervaren. Die problemen heb ik altijd gebruikt als motivatie om ze zelf op te lossen en te kunnen handelen. Nu zit ik in een fase van het proces waarin ik mij regelmatig gelukkig voel en er niet altijd problemen in mijn leven aanwezig zijn, en dat voelt op zijn zachtst gezegd erg onwennig. Het lijkt alsof ik niet kan handelen als er geen noemenswaardige problemen zijn, wat ook wel de illusie van motivatie wordt genoemd. Ik stel aan mijzelf de voorwaarde dat ik eerst een probleem moet voelen voordat ik in actie kan komen en bijvoorbeeld zelfonderzoek kan gaan doen. Ik merk dat ik erg sterk in deze illusie van motivatie geloof en dat ik het lastig vind om op basis van mijn ‘inner-weten’ tot handelen over te gaan.

De haat richting mijzelf als motivatie om problemen op te lossen

Mijn haat richting mijzelf (lees: het ego) heb ik altijd enorm als motivatie gebruikt om verder te komen, zelfonderzoek te doen en problemen op te lossen, althans dat is wat ik altijd heb geloofd, haha. De paradoxale grap is natuurlijk dat zelfhaat als motivatie om verder te komen ervoor zorgt dat a) ik afhankelijk ben én verslaafd blijf aan mijn zelfhaat en dat b) het kernprobleem in stand gehouden wordt. Sterker nog, er komt nooit een einde aan mijn haat richting mijzelf, haha. Ik rechtvaardig en keur de haat richting mijzelf goed, omdat het mij motiveert om mijn problemen op te lossen, terwijl de zelfhaat zelf natuurlijk het kernprobleem is. Dit is natuurlijk te bizar voor woorden.

Als ik werkelijk verder wil komen op het pad naar ‘Verlichting’, dan zal ik de haat richting mijzelf op moeten geven. Hoe vertrouwd en veilig ik mij ook voel bij de haat richting mijzelf, het zorgt alleen maar voor ongelukkigheid, pijn en lijden. En dat zijn nou net de dingen waar ik genoeg van heb na 30 jaar leven, haha. Wat betreft motivatie om te handelen zal ik dus uit een ander vaatje moeten leren tappen. ~ lzv