Mijn proces is het allerbelangrijkste, de rest is daar altijd ondergeschikt aan

Leestijd: < 1 minuut

10:00 – Na twee weken, waarin ik diverse contacten heb gehad met verschillende mensen, lijk ik weer terug in mijn ‘normale’ ritme. Wat ik ervaar is dat het al lastig genoeg is om mijn afweermechanismen te ontmantelen als ik alleen ben, laat staan als ik in situaties terecht kom/ben waarin andere afweermechanismen (lees: mensen) continue denken iets nodig te hebben van mij. Ik ben daar nog erg gevoelig voor merk ik, waardoor ik ook weer snel in mijn afweermechanisme van ‘valse hoop’ of ‘valse macht’ terecht kom.

Ik begin een beetje door te krijgen hoe ‘verknipt’ ik eigenlijk ben en dat het beeld dat ik van mijzelf heb totaal verzonnen is en niets met ‘mij’ te maken heeft. Ik probeer onbewust continue iemand anders te zijn in plaats van mijzelf. En ik niet alleen natuurlijk, iedereen doet precies hetzelfde en dat leidt soms tot erg vermoeiende contacten omdat bijna iedereen continue in een ‘doe-modus’ zit in plaats van gewoon te ‘Zijn’.

Ik heb daarom besloten om nog selectiever te zijn met mijn sociale contacten. Ik vind het oprecht leuk om sommige mensen te zien en ook te leren van de situaties en contacten, alleen zal ik de frequentie en duur moeten beperken. Mijn proces is het allerbelangrijkste, de rest is daar altijd ondergeschikt aan. ~ lzv