Afscheidsbrief aan mijzelf

Leestijd: 3 minuten

Lieve ‘mijn naam’,

We zijn op een punt gekomen dat je mij meer schade, pijn en lijden toebrengt, dan dat je mij iets oplevert. Ik zit hier met een enorm harde buik op de bank en probeer deze brief te schrijven, maar ik vind het ontzettend lastig als ik zo geblokkeerd word. Je doet mij heel veel pijn de laatste tijd, waardoor ik enorm lijd. Voor mij is de maat vol; de grens is bereikt. Het moet stoppen; ik wil met jou stoppen.

Ons huwelijk is nooit echt goed geweest, al vanaf het begin niet. Ik groeide op in een gebroken gezin met een alcoholistische vader die niet naar mij omkeek en een moeder die mij onbewust ook niet zag staan. Je hebt mij altijd ontzettend proberen te helpen, je hebt op alle gebieden in mijn leven je stinkende best gedaan en alles gegeven wat je in je had om mij te helpen, maar het mocht niet baten. Je aard is destructief, zowel richting anderen als naar mij. De pijn en het lijden die je veroorzaakt op dit moment in mijn leven wegen niet op tegen het feit dat ik kan bestaan als een persoon en alle voordelen van schijnzekerheid, schijnveiligheid en schijncontrole die dat biedt.

Ik weet dat je het goed bedoelt. Ik weet dat je mij nooit in de steek zou laten. Ik weet dat je mij probeert te helpen. Ik weet dat je mijn overlevingskansen wilt vergroten. Ik weet dat je mijn problemen op wilt lossen. Ik weet dat je mij door moeilijke en lastige situaties heen wilt loodsen. Ik weet dat je mij had willen beschermen tegen kwaadwillenden. Ik weet dat je mij had willen beschermen tegen mijn toenmalige pedofiel. Ik weet diep in mijn hart dat je het allemaal niet zo bedoeld hebt. Ik weet dat je je best hebt gedaan. Ik weet dat je niet meer kon geven dan je hebt gegeven. Ik weet dat je al je tijd en energie hebt gegeven om mij een gelukkig en mooi leven te schenken. Maar dat is het niet geworden…

Ik ga je niks verwijten. Ik kan je niks verwijten. Ik heb je zelf alle ruimte gegeven om te groeien en te ontplooien. Als er al een schuldige aan te wijzen is, dan ben ik dat zelf. Mijn vinger wijst niet naar jou lieve vriend, die wijst naar mijzelf.

Het moment is gekomen dat we langzaam afscheid gaan nemen van elkaar. De afgelopen maanden ben ik druk bezig geweest met het onderzoeken van jouw overtuigingen, motieven en beweegredenen. Ik heb je leren begrijpen en waarderen. Ik snap nu ook waarom je bepaalde keuze hebt gemaakt of juist niet hebt willen maken. Ik snap het en daarmee kan ik het ook accepteren.

Ik wil niet meer met jou vechten. Ik wil je niet meer haten om wie je bent. Ik heb je ontzettend gehaat. Ik heb je verafschuwd zonder dat ik mij daar bewust van was ironisch genoeg. Ik ben namelijk moe van het vechten en heb ook weinig puf meer. De afgelopen twintig jaar hebben fysiek zijn tol geëist en ik merk dat als ik fysiek niet dood wil gaan, ik jou zal moeten laten gaan. Hoe goed je het ook allemaal bedoelt, je bedoelingen brengen mij veel fysieke ongemakken en schade toe. Je brengt je gastheer (lees: het lichaam) langzaamaan om het leven, en dat wil ik niet.

Ik wil je bedanken voor alles wat je voor mij hebt gedaan en betekend hebt. Voor alle leuk en minder leuke momenten die je mij gegeven hebt. Voor alles wat ik van je geleerd hebt, maar ook dat je er altijd voor mij was. Je was een trouwe metgezel die mij nooit in de steek liet. Je was er onvoorwaardelijk voor mij om mij te helpen en te dienen. Dankjewel daarvoor.

Je zal niet in één keer verdwijnen. Ons afscheid gaat langzaam en wellicht soms ook pijnlijk, maar dat geeft niet. Ik wil dat je weet dat ik er vanaf nu bewust voor kies om je te laten gaan en af te laten sterven. Dat ik er vanaf nu bewust voor kies om helemaal op eigen benen te staan, zonder hulp van jou. Ik weet dat je jezelf als onmisbaar beschouwt en mij zult willen blijven helpen op allerlei manieren, maar weet dat ik in mijn hart nu voor mijzelf kies. En dus niet meer voor jou.

Vaarwel mijn lieve vriend. Het ga je goed.

~ lzv