Gedachtespinsels, beschouwingen & overwegingen #1

Leestijd: 3 minuten

In essentie heb ik hiernu altijd maar één keuze: accepteren of weerstand bieden. Het leven zelf mag dan ‘grijs’ zijn, maar dit is zo ‘zwart-wit’ als het maar kan. Of ik accepteer hiernu waar ik ben en hoe ik mij voel óf ik bied weerstand in welke vorm dan ook. Bijvoorbeeld door ergens in gedachten heen te gaan of naar onderweg te zijn of juist fysiek ergens naartoe te gaan, wat dan ook. Altijd het hiernu weigeren te accepteren in welke vorm dan ook.

Ik zit op dit moment meer in de ego-modus dan in de Bewustzijn-modus, wat zich uit in allerlei neigingen en drangen. Ik identificeer me weer sterk met het ego en daarom maak ik ook weer dezelfde ‘fouten’ als een maand geleden, terwijl ik de gerelateerde overtuigingen al doorzien heb – ik blijf de gehechtheid eraan in stand houden.

Als ik het hiernu niet accepteer zoals het is, bied ik weerstand tegen ‘Dat Wat Is’ en maak ik allerlei ‘fouten’ die het proces tegenwerken waardoor ik extra en onnodig pijn lijd. Ik doe mijzelf gewoon weer pijn.

Het ego wil toch nog steeds vooruit plannen en bezig zijn met wat er straks of morgen moet gebeuren. Ik moet spiritueel zelfonderzoek doen, want anders haal ik ‘het’ niet, terwijl ‘het’ daardoor juist eeuwig buiten bereik komt te liggen, haha.

Ik merk echt dat ik mijn haat richting het ego moet loslaten, die is nog flink aanwezig. Ik heb zo de neiging om daarin mee te gaan, terwijl ik de haat daarmee alleen maar versterk en in stand houd. Echt pure frustratie van mijzelf. Ik wil zo graag van het ego af – omdat ik er nog veel last van heb – en daardoor blijf ik er alleen maar sterker aan vastplakken en pijn door hebben. Ironie ten top.

Ik weet eerlijk gezegd niet zo goed wat ik nu moet doen. Welke richting ik moet inslaan. Ik kan nog wel een paar overtuigingen onderzoeken en uitwerken – ik heb er nog wel een paar liggen -, maar aan de andere kant merk ik ook dat mijn focus primair op ‘mijzelf’ gericht dient te zijn en dat ik aanwezig ‘moet’ zijn én blijven in ‘mijzelf’ – dat is het allerbelangrijkste. Vooral door contacten met andere mensen ben ik weer teruggevallen in oude gedachte- en gedragspatronen en heb ik het ego weer van een flinke dosis energie voorzien. Het zij zo. Op dit moment is het belangrijk dat ik scherp en alert ben en blijf, en het ego niet van nog meer energie voorzie.

Ik realiseer me ineens dat ik weer veel te veel gericht ben op de ‘buitenwereld’ en andere mensen. Op dit moment lijkt het alsof ik en andere mensen onmogelijk samen kunnen gaan zonder dat ik terugval in oude gedachte- en gedragspatronen. De drang om waardering, goedkeuring en bevestiging te willen van anderen – omdat ik geloof dat ‘ik niet goed genoeg ben’ en ‘er iets mis is met mij’ is op dit moment nog te groot. 1-op-1 ontmoetingen gaan eigenlijk wel prima, maar bijeenkomsten met meerdere mensen hebben een desastreus effect op mij. Daarna kun je mij echt opvegen.

Ik merk ook dat ik nog een bepaalde drang heb om spiritueel zelfonderzoek te doen en dat ik vandaag al plan wat ik morgen wil gaan doen, terwijl er letterlijk niets gedaan hoeft te worden. Het doen van spiritueel zelfonderzoek is ook een worst die ik mijzelf voorhoud merk ik. Om eerlijk te zijn vind ik het uitwerken van overtuigingen leuk en leer ik er veel van, maar – zoals Edwin tegen mij zei – dan kan ik mijn hele leven bezig blijven. Spiritueel zelfonderzoek is zeer verslavend, omdat het een goed gevoel oplevert en ik er telkens weer wat van leer. Ik geloof dus dat ik telkens nieuwe inzichten nodig heb om verder te komen. Dat net dat ene puzzelstukje nog ontbreekt aan de puzzel, waardoor ik door blijf gaan met zoeken. Een eindeloos verhaal dus. ~ lzv