Ik durf nog steeds niet enigszins mijzelf te zijn in het bijzijn van meerdere mensen

Leestijd: 3 minuten

17:30 – Gisteren heb ik geen leuke verjaardag gehad bij mijn zus – die 33 jaar is geworden. Ik voelde me niet ontspannen, relaxed en op mijn gemak. Ik voelde me geforceerd en ik had een ontzettende drang om mij te focussen op de anderen in gesprekken. Ik voelde mij totaal niet op mijn gemak. Ik voelde mij gespannen en ik was totaal niet mijzelf, voor zover je daarvan kunt spreken. Ik heb mijn best gedaan gisteren, ik heb het echt geprobeerd, maar de drang om te pleasen en mijn aandacht helemaal op anderen te richten is zo ontzettend sterk, dat ik compleet wegga bij ‘mijzelf’.

Blijkbaar ben ik zo verschrikkelijk bang om mijzelf te zijn, ik merk dat het me op dit moment gewoon niet lukt om enigszins mijzelf te zijn met meerdere mensen erbij. Ik kan niet gewoon mijzelf zijn, echt bizar. Ik kan zeggen dat het aan anderen ligt, of dat het aan de omgeving ligt (veel geluid en rumoerigheid), of ik kan zeggen dat ik niet over koetjes en kalfjes kan praten, of ik kan zeggen dat ik half autistisch ben, maar de waarheid is dat ik gewoon een diepe angst heb om mijzelf te zijn en te laten zien ik werkelijk ben. Het voelt overigens niet als angst, maar de angst drukt zich uit in een enorm sterke drang om te focussen op andere mensen en continue aandacht aan hun te besteden.

Het grappige is dat het stuk voor stuk aardige en lieve mensen zijn bij wie ik mij op mijn gemak zou moeten en kunnen voelen, ook al identificeren ze zich – net zoals ik – met hun denken. Ik ben tot de conclusie gekomen dat een situatie of omstandigheden nooit het probleem kunnen zijn als ik niet de vrije keuze ervaar én kan maken om er te zijn en blijven of weg te gaan. De waarheid is dat ik nog steeds niet ‘normaal’ met mensen om kan gaan, dat ik nog steeds doodsbang ben om mijzelf te zijn en te laten zien wie ik werkelijk ben. Dat ik nog steeds bang ben om de controle los te laten in het bijzijn van meerdere mensen.

Koetjes en kalfjes zijn niet het probleem

Ik heb altijd gezegd dat ik niet van de koetjes en kalfjes ben, en dat klopt ook. Maar dat betekent niet dat ik niet op een ontspannen manier kan zijn bij mensen die daar wel van houden. Dat ik niet naar wat koetjes en kalfjes kan luisteren zonder dat ik mijn aandacht helemaal op de ander focus en enorm ga pleasen. Zeggen dat koetjes en kalfjes het probleem zijn is de waarheid ontkennen dat ik nog steeds niet mijzelf durf te zijn in het bijzijn van meerdere mensen. Dat ik nog steeds onbewust geloof dat ik mijzelf anders moet voordoen bij anderen. Dat ik nog steeds onbewust geloof dat ik mijzelf moet beschermen tegen anderen.

Het ego probeert mij te beschermen en te helpen

Ik heb de laatste vijf jaar de meeste verjaardagen en familiebijeenkomsten vermeden. Aan de ene kant heb ik een gesloten en vrij ‘harde’ familie – die vrijwel alles doet om de dood te ontkennen – waar ik mij nooit thuis en op mijn gemak bij heb gevoeld. Aan de andere kant is het – achteraf gezien – deels vluchtgedrag geweest, omdat ik nog steeds niet mijzelf kan en durf te zijn. Elke keer als ik (toch weer) een poging doe en naar een bijeenkomst ga, verkramp ik en ervaar ik veel lichamelijke spanning en pijn op dat moment en de uren/dag erna. Het ego probeert mij te beschermen en te helpen, maar de ontwikkelde gedragspatronen uit mijn jeugd zijn zo sterk en overheersend in het bijzijn van andere mensen, dat ik er telkens (fysiek) helemaal kapot aanga. Op dit moment lijk ik nog niet in staat om de destructieve gedragspatronen te doorbreken.

Ik voel mij overigens in mijn eentje vrij goed en vrij warm van binnen. Wat wellicht te maken kan hebben met de terugval in oude gedragspatronen gisteren, is de pijn in mijn buik die ik al zo’n 3-4 dagen ervaar. Op dit moment ben ik bezig met het onderzoeken en uitwerken van het thema ‘minderwaardigheid’ en de samenhangende drang van perfectionisme. Alhoewel ik nog steeds in de veronderstelling ben dat ik het pijnlichaam volledig heb opgelost, lijkt het alsof er iets pijnlijks aan de oppervlakte (lees: in het bewustzijn) is verschenen. Het kan goed zijn dat het ego mij daarom extra wilde beschermen gisteren in het bijzijn van al die mensen. Who knows? ~ lzv

6 reacties op “Ik durf nog steeds niet enigszins mijzelf te zijn in het bijzijn van meerdere mensen

  1. ah, ik snap het. Ja, dat komt door het hsp zijn natuurlijk. Heb ik (en vele anderen) ook last van, al lijkt dat nu wel grotendeels weggevallen, maar verdwijnen zal het nooit.
    Ik heb hier zelf ook jaren mee geworsteld. Zelfs dit weekend nog. Dan ga ik met de vriendin naar een feestje en zij is dan helemaal zenuwachtig ervoor. Dat voel ik dan ook. (dan lijkt het even alsof ik zenuwachtig ben) Omdat ik dat zelf niet meer ervaar weet ik gelijk dat het van haar is. Dan verliest het zijn gewicht. Maar het verdwijnt niet ofzo.
    Ik heb wel gemerkt, hoe beter ik mijn eigen ego accepteerde (en er minder op reageerde, dus “de drang” verloor zijn macht) hoe beter ik de ego’s van anderen kon accepteren.

    Echter de ander kan er ook niks aan doen dat jij hun ego voelt. De confrontatie aangaan zal er niet voor zorgen dat je zijn ego niet meer zal voelen.
    Ik heb een ex gehad die dat constant deed. Die ging constant de confrontatie aan over wat de ander moest doen zodat zij als hsp-er minder last had van zijn ego. (onbewust natuurlijk) Dat werkt destructief.

    Het is mij trouwens nooit echt gelukt om het anders te doen haha (dus niet reageren vanuit het denken). Als ik sociaal aan het doen was met andere mensen reageerde ik automatisch vanuit mijn denken. O.a. ook omdat ik graag “normaal” wilde lijken. Ook dat bleek gewoon een verhaal. Ik heb het maar gewoon geaccepteerd en op aangepast. Ik weet dus niet of dat echt een vrije keuze was of niet. Ik heb niet ervaren dat mij dat verder in de weg heeft gezeten.
    Ik ben ook graag alleen en dat accepteer ik ook en vind ik heerlijk. Het zijn steeds fases. (nooit blijvend waar we vaak bang voor zijn)

    • Dat de ander niets kan doen dat ik hun ego voel is niet waar. In mijn beleving gaat het om aanwezig zijn in het hiernu – bewust zijn van je gedrag en de impact op anderen. Als je als ego bewust bent van je primaire afweer overtuigingen of in ieder geval van je eigen ongemakkelijkheid, onzekerheid en angst, dan zal je ook minder snel of niet in de valse hoop of valse macht schieten. En vooral deze laatste twee afweermechanismen veroorzaken veel spanning merk ik + zorgen bovendien ervoor dat anderen zich ook sneller ongemakkelijk en onzeker voelen.

      Het gaat mij er dan ook niet om dat de ander iets moet doen, maar dat de ander bewust wordt van zijn of haar gedrag en wat voor effect dat heeft in een groep/ruimte en op andere mensen. Dat kan met een zachte confrontatie, maar een harde schuw ik ook niet meer, haha.

      Ik heb binnenkort een gesprek met mijn tante. Die heb ik drie maanden terug flinke feedback gegeven in een e-mail hoe ik het vroeger bij mijn oom en tante bij hun thuis heb ervaren. Het heeft haar en mijn oom enorm gekwetst en ze begrijpt niet dat ik zulke dingen kan zeggen, wetende wat ze allemaal voor mij (financieel) hebben gedaan.

      Het punt is dat het geven van egoliefde tegenwoordig het gedrag dat voortkomt uit afweermechanismen goed lijkt te praten. Zo van, maar ik houd toch van je en ik doe dit allemaal voor je, hoe kun je dat nu zeggen? Totaal niet bewust zijn van het destructieve gedrag dat iemand naast zijn uiting van egoliefde laat zien.

      Mijn oom is een gesloten boek en heeft altijd geprobeerd op een ‘grappige’ en ‘leuke’ manier met kinderen om te gaan. Mijn zusje en ik vooral hebben ons vroeger ongemakkelijk en onveilig gevoeld bij zijn zogenaamde grappen en grollen. Mijn moeder greep niet in en iedereen dacht dat het grappig was, maar dat was het niet. Voor mij in ieder geval niet.

      Voor mij zijn ego’s een stel malloten die alles doen om maar te krijgen wat ze denken nodig te hebben. En elk gedrag wordt tegenwoordig – door anderen – getolereerd als de intentie maar goed is, niet wetende hoeveel spanning het vaak met zich meebrengt en hoe destructief het gedrag richting anderen. Het heeft niets met Liefde te maken…

      Wat anderen in hun vrije tijd doen moeten ze allemaal zelf weten, maar als ik merk dat iemand in een flinke afweer zit, dan zal ik een zachte of harde confrontatie niet schuwen, niet meer in ieder geval 😉

      • oh, je bedoelt het in de context van voor jezelf opkomen, je grenzen aangeven en dingen niet meer tolereren om het conflict uit de weg te gaan om de ander tevreden te houden -> te pleasen. Dat had ik niet begrepen, excuses 🙂 Heel goed natuurlijk.
        Ik dacht dat je bedoelde vanuit hsp zijn en hun emoties voelen. Maar dat is een andere worsteling haha.

        • Ik kan inderdaad ook alleen de pijn voelen in mijn buik (van iemand anders) als die in mijn buurt is en wel aanwezig (rustig bij zichzelf) is. Al kan emotionele pijn veel intenser voelen, het heeft ook een zachte en vredige kant. Meer in de trant van acceptatie van ‘Dat Wat Is’, daar waar ik valse hoop of valse macht gedrag van andere mensen veel heftiger en onrustiger kan ervaren. Tegelijkertijd ben ik me ook bewust dat ik zelf nog genoeg werk aan de winkel heb, omdat mijn ego net zo’n hekel heeft aan andermans shit als die van mijzelf volgens mij 😉

  2. Zou er wat mis zijn een beetje toneelspelen ? Immers hoe bepaal je welk gedrag authentiek is ? Is het mogelijk om anderen te pleasen terwijl je ook jezelf pleast ? Of gewoon jezelf te zijn, terwijl je gewoon anderen pleast ? Of gaat de ander pleasen altijd ten koste van jezelf ? Betekent authentiek zijn automatisch dat je andere mensen niet meer pleast ?

    • Er is niets mis met pleasen en toneelspelen zolang ik daar een keuze in ervaar 🙂 Nu ervaar ik alleen een enorme drang om het te doen wat resulteert in flinke lichamelijke spanning. Ik ben er trouwens na wat schrijfwerk achter dat er andere factoren meespeelden:

      – Ik houd niet drukke ruimtes met veel geluid (overprikkeling).
      – Ik houd niet van settings waarbij ik geen/weinig fysieke bewegingsvrijheid heb. We zaten tijdens de verjaardag met tien mensen dicht op elkaar aan een hoge tafel.
      – Als ik fysiek dichtbij andere ego’s in de buurt ben/zit, ben ik gevoelig voor hun energetisch zuigen, trekken en duwen als gevolg van hun eigen functionerende afweermechanismen. Wederom confrontatie aangaan als ik dat voel 🙂

      Maar de belangrijkste ontdekking is dat ik eigenlijk (erg) dominant van karakter ben en dat ik die confrontatie met mijzelf (en dus anderen) steeds uit de wegga. Het lijkt alsof ik aanvoel/zie wat egogedrag is vanuit niet-Liefde en angst en dat ik anderen daar nog niet op aan durf te spreken (= confrontatie aangaan).

      Het is natuurlijk niet zo dat ik iedereen bij ieder wissewasje aan hoef te spreken, maar ik lijk altijd feilloos aan te voelen welke ego’s – bewust of onbewust – de sfeer en energie bepalen in een ruimte op een niet-Liefdevolle manier. Mijzelf durven zijn betekent die confrontaties aangaan op basis van Liefde en hun confronteren/wijzen op hun gedrag. Dat vind ik nog steeds lastig en moeilijk.

Reacties zijn gesloten.