Ik ga mijn onware zelfbeeld en zelfwaardering verbeteren + oefening

Leestijd: 3 minuten

21:30 – Ik haat mijzelf om wie ik ben, hoe ik mij gedraag en ‘wat er uit mij komt’, en daarom probeer ik perfect (lees: iemand anders) te zijn. Want als ik perfect ben, dan word ik gewaardeerd door mijn omgeving is mijn overtuiging. Hoe ik werkelijk in elkaar zit, hoe ik mij werkelijk wil gedragen en ‘wat er werkelijk uit mij wil komen’ is niet goed (genoeg) en niet belangrijk. Ik geloof dus dat ik er niet toe doe en dat ik slecht ben. Kortom, alle ingrediënten zijn aanwezig voor het ervaren van een laag zelfbeeld en weinig zelfwaardering of eigenwaarde – wat ik dus ook doe, haha.

Mijzelf waarderen betekent dat ik mijzelf accepteer wie ik werkelijk ben, hoe ik werkelijk in elkaar zit en ‘wat er werkelijk uit mij wil komen’. Mijzelf waarderen betekent dus dat ik alle ‘positieve’ en ‘negatieve’ eigenschappen, kenmerken en kanten van mijzelf volledig accepteer. Ik ben goed en volmaakt zoals ik ben, en dat waardeer ik aan mijzelf.

Oefening voor verbeteren zelfwaardering

Ik was in de veronderstelling dat als ik het controlemechanisme dat ten grondslag ligt aan mijn perfectionisme zou doorzien, dat ik mijzelf automatisch meer zou gaan waarderen. Dat is helaas niet het geval merk ik, en daarom heb ik op aanraden van Edwin besloten om elke avond voordat ik ga slapen minimaal drie punten op te schrijven die ik positief vond van mijzelf die dag. Dit kunnen zoals hij zegt hele simpele, kleine en vanzelfsprekende dingen zijn die ik aan mijzelf waardeer. Een aantal voorbeelden:

  • Mijn gedrag en hoe ik gehandeld heb, bijvoorbeeld: hoe ik voor mijzelf ben opgekomen, mijn grenzen aan heb gegeven, trouw ben geweest aan mijzelf, mijn ‘inner-weten’ heb gevolgd, etc.
  • De uitdrukking van een specifieke eigenschap, kenmerk of vaardigheid, bijvoorbeeld: ik ben lief of behulpzaam geweest voor een ander, of ik ben gewoon vrolijk en gelukkig geweest.
  • Mijn (levens)houding, bijvoorbeeld: ik was erg flexibel toen mij werd gevraagd eerder op het werk te komen.
  • De manier waarop ik met een situatie omging, bijvoorbeeld: toen iemand boos werd bleef ik rustig en schoot niet in mijn eigen afweermechanisme.
  • Wat mij is gelukt vandaag, bijvoorbeeld: ik heb mijn fiets gemaakt of ik ben met de poes naar de dierenarts geweest.
  • Positieve feiten over mijzelf, bijvoorbeeld: mag je zelf bedenken 🙂
  • Talent en hobby’s, bijvoorbeeld: ik heb een paar uur getekend en getuinierd, terwijl ik daar normaal gesproken niet de tijd voor neem.
  • Een compliment die ik iemand heb gegeven, bijvoorbeeld: wat heb je een mooie trui aan of wat zie je er stralend uit vandaag.
  • Iets dat er leuk of grappig was aan mijzelf, bijvoorbeeld: dat ik heb gedanst met mijn poes hier in huis, haha.

Hoe makkelijk deze oefening voor sommigen ook mag lijken, voor mij is het vrij lastig. Ik ben helemaal niet gewend om stil te staan bij positieve aspecten, eigenschappen en ervaringen van mijzelf. Meestal doe ik gewoon wat ik ‘moet’ doen en ga dan weer verder met/naar de volgende activiteit. Ik ben totaal blind voor de positieve kanten van mijzelf; ik zou bijna zeggen dat ik die niet wil zien en dat ze daarom ook niet doordringen in mijn bewustzijn. Ik heb vooral de neiging om te kijken naar wat er fout ging en hoe ik het beter had kunnen en moeten doen – voor de volgende keer natuurlijk 😉 Hiermee houd ik dus mijn lage zelfbeeld en tekort aan zelfwaardering in stand.

Twee redenen waarom ik mijn positieve eigenschappen – en dus mijzelf – altijd heb veroordeeld

Tenslotte, ik realiseerde me vanmiddag dat ik met een (flink) aantal positieve eigenschappen van mijzelf – zoals bijvoorbeeld ‘betrouwbaarheid’ en ‘nauwkeurig en precies zijn’ – een negatieve associatie heb. Deze positieve eigenschappen zijn als gevolg van ‘valse hoop’-gedrag veranderd in extreme varianten in de hoop door anderen anderen gewaardeerd en aardig gevonden te worden. Van deze extreme varianten heb ik lichamelijk erg veel last en daarom veroordeel ik ze, terwijl ik van nature bijvoorbeeld nauwkeurig en precies ben – en dus niet perfectionistisch – en ik daar zelf erg van kan genieten en van houd.

Tenslotte, tenslotte, waarom niet toch? haha. Ik realiseerde mij ook dat ik het ontwikkelen van positieve eigenschappen en het doen van oefeningen om mijn zelfbeeld en zelfvertrouwen te verbeteren altijd heb veroordeeld, omdat ik dit associeerde met egogedrag en het versterken van het onware zelf. De ironie is dat ik met het veroordelen van deze dingen juist mijn onware zelfbeeld versterkte en ik continue bleef proberen om perfect (lees: iemand anders) te zijn = egogedrag, haha. Echt bizar ik hier nu op terugkijk. ~ lzv