Ik voel me (nog steeds) verantwoordelijk voor mijn zus

Leestijd: < 1 minuut

21:30 – Vandaag kwam mijn zusje – ze is 32 jaar, maar blijft toch altijd mijn zusje, haha – op bezoek om samen te lunchen. Ik vind het altijd leuk als ik mijn zus zie omdat het een bijzonder empathisch mens is. Ze heeft namelijk een lagere intelligentie dan gemiddeld, maar op het gebied van sociale intelligentie is ze hoogbegaafd. Een bijzondere combinatie van eigenschappen die ik nooit eerder bij iemand ben tegengekomen en zorgt voor een intiem en zeer persoonlijk contact met haar.

Wat mij opviel is dat ik weer terugviel in het oude gedragspatroon van de grote broer die zich verantwoordelijk voelt voor zijn kleine zusje en haar moet behoeden voor eventuele ‘fouten’. Tegenwoordig heeft mijn zusje een hartstikke lieve man die haar helpt met van alles en nog wat, maar ik kan het niet laten om mij weer te bemoeien met mijn zus en haar van (ongevraagde) tips en adviezen te voorzien. Mijn zus speelt natuurlijk ook haar rol en zij staat open voor haar grote broer tegen wie ze (stiekem) nog steeds opkijkt.

Dit hardnekkige egopatroon wil ik de komende tijd ook meer aandacht aan besteden. Natuurlijk zal ik altijd haar grote broer blijven, maar ik wil haar loslaten en mij niet meer verantwoordelijk voelen voor haar welzijn en andere zaken wat ze mee dealt in het Leven. Mocht ze mijn hulp nodig hebben, dan wil ik er graag voor haar zijn, maar ik hoef mijzelf – in welke vorm dan ook – niet constant proactief en ongevraagd aan te bieden. Heel irritant en vermoeiend gedrag wat veel lichamelijke spanning met zich meebrengt voor mij. ~ lzv