Ik word (nog steeds) geraakt door kritische, dominante vrouwen

Leestijd: 4 minuten

22:30 – Op dit moment ben ik bezig met het bouwen van een website voor een vrouw die qi gong, holistische massages en klankhealing concerten geeft. Ik merkte al eerder in het contact en de samenwerking dat ze mij – met haar gedrag – enorm kan raken, waardoor ik volledig in de afweer van ‘valse macht’ schiet en enorm woedend word, en haar vervolgens het liefste zou mishandelen, slaan en uiteindelijk doden. De reactie van mijn emotionele brein is echt heel extreem, wat mij ook tijdens het telefoongesprek van gisteren weer overkwam. Op het moment dat ik in de ‘valse macht’ terecht kom ben ik overigens altijd in staat om helder te denken en mijn emoties niet de overhand te laten krijgen. Ik weet dat ‘het probleem’ in mijzelf zit en ik zou nooit iemand doelbewust emotioneel of fysiek pijn willen toebrengen. Wellicht handig om dat hier er even bij te vermelden, haha.

Het werkblad ‘oordeel-over-je-naaste’ van Byron Katie

Om er precies achter te komen welke overtuigingen ervoor zorgen dat ik zo heftig op haar reageer, heb ik vandaag sinds lange tijd weer het werkblad ‘oordeel-over-je-naaste’ van Byron Katie ingevuld. Dit is een meer uitgebreide en gestructureerde variant van de bekende vier vragen van Byron Katie, welke ik prettiger vind om mee te werken als er een stressvolle 1-op-1 situatie heeft voorgedaan met iemand anders. Dit waren de eerste zinnen die ik vandaag op het werkblad schreef:

“Ik haat ‘naam van de vrouw’ tot op het bot. Ik haat haar om wie ze is. Ik haat haar om haar negativiteit, haar constante kritiek, haar gezeur, haar drang tot perfectionisme, haar gezeik, haar het-moet-toch-net-ff-anders-of-zo.”

Dit schreef ik bij de vraag “Hoe reageer je, wat gebeurt er, wanneer je die gedachte gelooft?” op het werkblad:

“Ik word enorm woedend en agressief. Ik wil haar slaan, mishandelen en doden. Ik wil haar zoveel pijn doen als ik ook heb ervaren. Ik wil haar echt heel veel pijn doen. Ik wil haar laten voelen hoe het is om telkens kritiek te krijgen en het nooit goed te doen, wat ik ook doe. Ik verlies mijn kalmte, vrede, liefde, en ik word een beest, iemand die anderen pijn wil doen, iemand die anderen wil doden. Ik verlies elke zelfbeheersing en het enige wat ik wil is haar pijn doen. En veel. Het enige wat ik wil is haar diepe, diepe pijn toebrengen.

Ik word gewoon woedend en zou het liefste in blinde woede haar dood maken. Ik heb geen behoefte aan eten, drugs, tv kijken of wat dan ook. Alleen ‘naam van de vrouw’ heel veel pijn toebrengen.”

Deze alinea’s zien er wellicht vrij extreem uit en dat zijn ze natuurlijk ook, haha. Het is zo’n wereld van verschil met hoe ik hiernu gewoon relaxed en vredig op de bank dit bericht aan het schrijven ben. Wat wellicht al duidelijk is, is dat ik enorm gevoelig ben voor kritiek van een kritische, dominante vrouw waarbij ik (ook) het gevoel heb dat ze niet naar mij luistert en alles lijkt te bepalen. Dit is natuurlijk een dikke vette projectie van hoe ik mijn moeder als klein kind heb ervaren, die is vrij makkelijk 🙂

Het omkeren van de gedachten

Wat denk ik leuk is om te laten zien, zijn de eerste omkeringen van de vijf geformuleerde uitspraken op het werkblad ‘oordeel-over-je-naast’. Elke uitspraak (lees: gedachte) dient drie keer omgekeerd te worden; de eerste naar mijzelf, de tweede naar de ander en de derde naar het tegenovergestelde. Ik vind de eerste omkering het leukste, omdat het direct inzicht geeft in hoe ik ‘naam van de vrouw’ beschuldig van gedrag wat ik zelf (ook) vertoon. Ik veroordeel haar terwijl ik er zelf niet 100% bewust van was dat ik exact hetzelfde gedrag vertoon. Dit zijn in ieder geval de eerste omkeringen van de vijf geformuleerde uitspraken:

“Ik ben woedend op mijzelf omdat ik alleen maar loop te zeiken en kankeren wat niet goed is. Ik heb altijd commentaar op wat ik heb gemaakt/doe en ik luister niet naar mijzelf.”

“Ik wil dat ik mijn waardering uitspreek voor wat ik heb gemaakt. Dat ik mijn werk goedkeur en waardeer. Ik wil dat ik inzie dat ik extreem kritisch ben richting mijzelf en mijzelf pijn doe. Ik wil dat ik ophoud met kritisch zijn en een keer naar mijzelf luister en niet alles bepaal wat er gebeurt.”

“Ik zou eens naar mijzelf moeten kijken en aan mijn perfectionisme moeten werken. Ik moet inzien dat mijn gedrag niet gezond is en ik anderen daarmee pijn doe – vooral mijzelf. En ik moet godverdomme is een keer mijn smoel houden en naar mijzelf en anderen luisteren. Egocentrische lul.”

“Ik heb nodig dat ik mijn waardering over mijzelf en mijn werk uitspreek. Dat ik mijzelf laat merken dat ik blij ben met mijzelf en wat ik doe/maak voor mijzelf. En dat ik naar mijzelf luister wat ik belangrijk vind, wie ik ben en hoe ik in elkaar zit.”

“Ik ben irritant, kritisch, perfectionistisch, op zichzelf gericht, egocentrisch en onbewust.”

In deze vijf omkeringen heb ik haar naam dus vervangen door ‘ik’ en de teksten die dan ontstaan kloppen voor mij als een bus. Ik bedacht me dan ook vandaag dat ik qua gedrag (nog steeds) ontzettend op mijn moeder lijk. Als we jong zijn hebben we allemaal het voornemen om niet zoals onze ouders te worden, maar op latere leeftijd moeten we vaak toch concluderen dat we gedrag vertonen dat sprekend lijkt op dat van onze ouders. Het ego heeft mij willen beschermen tegen het gedrag van mijn moeder met als resultaat dat ik nu precies hetzelfde gedrag vertoon als mijn moeder. Hoe meer ik mij als kind heb willen beschermen tegen mijn moeder, hoe meer ik mij heb aanpast aan haar en hoe meer ik op haar begon te lijken.

Waar ik mij bewust van geworden ben na deze uitwerking, is dat ik met mijn perfectionistische gedrag richting ‘naam van de vrouw’ (nog steeds) waardering probeerde te krijgen. Perfectionisme valt onder het afweermechanisme ‘valse hoop’ en vanaf het moment dat ik dat inzet om waardering te krijgen ben ik enorm kwetsbaar voor oordelen van anderen. Ik lever mij als het ware vrijwillig uit en geef alle macht aan ‘naam van de vrouw’ om een oordeel over mij te vellen. Pech voor mij is dat zij enorm kritisch en perfectionistisch is, waardoor ik door de grond zakte en helemaal kapot ging toen ik niet de waardering kreeg die ik dacht nodig te hebben.

Uiteindelijk is het zoeken naar waardering via perfectionisme een controlemechanisme van het ego en ik hoop na deze uitwerking een flinke stap in de juiste richting te hebben gezet om echt los te komen van mijn gehechtheid eraan. Binnenkort heb ik weer een afspraak met ‘naam van de vrouw’ en ik ben erg benieuwd hoe die zal verlopen, haha. ~ lzv

5 reacties op “Ik word (nog steeds) geraakt door kritische, dominante vrouwen

  1. “Dit is natuurlijk een dikke vette projectie van hoe ik mijn moeder als klein kind heb ervaren, die is vrij makkelijk 🙂”

    – Toen ik dit las kwam gelijk de gedachte in mij op: “nee hoor, het is een bespiegeling hoe je jezelf nog steeds haat, je perfectionisme, je zelfkritiek etc. Dus was blij om je uitwerking te lezen waardoor je dit doorkreeg.
    Tenminste…..
    Want je blijft het daarna toch koppelen aan je moeder, door te zeggen dat je net als je moeder bent. Ook blijft je het daarna extern richten door te streven naar niet meer afhankelijk te willen zijn van de waardering van anderen.
    Je koppelt je perfectionisme nu aan het zoeken van waardering bij anderen, terwijl je eerder in je dagboek al schreef dat je het ook constant doet in situaties waar geen anderen bij betrokken zijn. (dus je zoekt waardering van jezelf)

    We hebben het er eerder over gehad. Dat waar je je het meest aan ergert bij andere mensen is dat waar je bij jezelf het hardst aan moet werken. Je ergert je dus via anderen aan je eigen gedrag. Zo is de wereld dus een bespiegeling van jezelf. (waar jij dat nog steeds blijft koppelen aan je persoonlijke verhalen over je verleden, terwijl bv iedereen in zijn hoofd zit zoals je al begint op te merken, iedereen last heeft van zijn perfectionisme etc)

    Dan heb je de vraag; los ik dit op door gewoon geen waardering nodig te hebben ? Is dat reëel ? Of is dat “de ontkenning van een behoefte” afweer ?
    Je redeneert nu: “als ik geen waardering nodig heb, dan zal ik ook niet meer perfectionistisch en zelfkritisch zijn”. -> Is dat waar ? Is dat de motivatie ?
    wat zou er gebeuren als je gewoon hiernu begint jezelf te waarderen , zomaar zonder reden ? Zou je dan nog perfectionistisch en zelfkritisch zijn ?

    Ik zat gister trouwens in een opleving even te kijken naar onze tijdlijnen kwa gebeurtenissen. Nieuwsgierig naar enige overeenkomsten. Kwa tijdlijn zit je nu aan het begin van mijn dagboek 4, waarin thema’s aan bod komen als: “Heb ik het wel verdiend ?” (-> lees; of moet ik eerst iets presteren om mezelf te waarderen 😉
    En de mooie paradox: “Ik moet mezelf dus vergeven voor het veroordelen van mezelf” (ipv mezelf veroordelen dat ik mezelf (en dus anderen) veroordeel.)
    Denk toch wel overlapping te zien, misschien heb je er wat aan 🙂
    https://www.hetgeheimvanverlichtzijn.org/archieven/404

    • Shit, ik was weer een reden/oorzaak aan het zoeken voor mijn perfectionisme en ik koppelde het dus aan mijn moeder. Ook deze valkuil ben ik al meerdere malen ingetrapt tijdens het onderzoeken van het seksueel misbruik trauma, haha. Het is zo verleidelijk om alles te willen begrijpen en verklaren, terwijl het nergens op slaat. Ook al lijkt mijn ego erg op dat van mijn moeder (als dat al zo zou zijn), dan nog maakt het geen reet uit natuurlijk.

      Klopt, het ene deel van het ego zoekt waardering van het andere deel van het ego, om zichzelf van nieuwe energie te voorzien en voort te blijven bestaan. Daar ontleen ik dus een zelfbeeld, gevoel van zelf en eigenwaarde aan.

      Fijn dat je een ‘oplossing’ aanbiedt voor mijn perfectionisme. Om eerlijk te zijn weet ik niet zo goed hoe ik dat moet doen ‘mijzelf waarderen’ en ‘van mijzelf houden’. Ik ga er denk ik vanuit dat dit vanzelf ontstaat in mijzelf, maar dat is weer gelul waarmee ik mijn perfectionisme en controle in stand wil houden.

      Aan het einde van de uitwerking – wat ik niet in dit bericht heb meegenomen -, had ik wel de volgende dagelijkse oefening voor mijzelf opgeschreven:

      – Elke dag mijn waardering/trots over mijzelf en mijn werk uitspreken.
      – Elke dag mijzelf laten merken dat ik blij ben met mijzelf en wat ik creëer, maak en doe voor mijzelf.
      – Elke dag naar mijzelf luisteren wat ik belangrijk vind in het Leven.
      – Elke dag laten merken dat ik belangrijk ben voor mijzelf en dat ik er toe doe.

      Ik zal echt moeten oefenen en dit gaan leren, want dit is totaal nieuw terrein voor mij 🙂

      Ik vroeg me dat ook al af van de week wat betreft mijn eigen ontwikkeling versus jouw dagboek. Ik ben zelf nog in dagboek 3 aan het lezen, lekker op papier 😉

      • haha, en terecht. Papier is gewoon het beste 🙂 Ga zelf ook nog steeds elke keer braaf naar de bib voor de echte boeken.

        Wat betreft je vraag: “Maar hoe dan ? ” . Zoals meestal het geval is, door het gewoon te doen. Door ervoor te kiezen om het te doen.

        Een simpel (psychologen) trucje wat voor mij ook goed heeft gewerkt. Leg een schrift naast je bed en elke avond voordat je gaat slapen schrijf je 3 punten op die die dag positief waren cq 3 punten opschrijven die je positief vond van jezelf die dag.
        (bv momenten dat je voor jezelf bent opgekomen , je grenzen hebt aangegeven , trouw bent geweest aan jezelf, naar je inner-weten hebt geluisterd etc etc)

      • Vergeet ik nog. Maar ook de hele simpele dingen die je waardeert. de afwas die je hebt gedaan, simpele klusjes die je hebt gedaan of iemand mee hebt geholpen (wat je normaal vanzelfsprekend kan vinden) . De kleinste dingen kunnen het zijn.

Reacties zijn gesloten.