Zelfwaardering, opkomen voor mijzelf & lastig kiezen bij veel mogelijkheden

Leestijd: 3 minuten

20:30 – Eergisteren ben ik begonnen met het opschrijven van minimaal drie punten die ik positief vond van/aan mijzelf op een dag. En ik ben positief verrast wat voor effect het in zo’n kort tijdsbestek heeft. Ik voel mij direct warmer en liefdevoller van binnen na het noteren van de positieve dingen en het lijkt een cumulatief effect te hebben. Bovendien word ik mij elke dag meer en meer bewust van de positieve eigenschappen en kanten van mijzelf en ligt de focus niet zo op het negatieve (meer). Er zijn natuurlijk pas twee dagen voorbij, maar de eerste signalen zijn hoopgevend, haha.

Opkomen voor mijzelf en onderhandelen over een andere tegenprestatie

Gisteren realiseerde ik mij wat twee belangrijke onderdelen zijn van zelfwaardering: het aangeven van mijn grenzen en het opkomen voor mijzelf. Donderdag werd ik enorm getriggerd door een kritische, perfectionistische vrouw waar ik op dit moment een website voor aan het maken ben. Ik heb vervolgens het werkblad ‘oordeel-over-je-naaste’ van Byron Katie ingevuld en uitgewerkt, en daar heb ik belangrijke inzichten over mijn oordelen richting mijzelf en haar en mijn gedrag uitgehaald. Super! Met behulp van deze inzichten ik tot de conclusie gekomen dat a) ik in het contact met haar mijn eigen grenzen duidelijk overschrijd door teveel mee te gaan in het perfect willen maken van haar website – terwijl ik het eigenlijk al goed vind, en b) dat ik onvoldoende opkom voor mijzelf als het gaat over de extra tijd die ik kwijt ben aan het perfect willen maken van haar website. Ik heb morgenvroeg een belafspraak met haar gepland om dit te bespreken en de afgesproken tegenprestatie opnieuw met haar te bespreken. Het mooie – en tegelijkertijd ook het enge – is dat zodra ik niets meer van haar nodig denk te hebben, alle oude kaders wegvallen en ik geheel vrij ben om een andere of nieuwe tegenprestatie te vragen. Een bevrijdende en ongemakkelijke nieuwe vrijheid, dat wel, haha.

Hele koude handen en voeten als ik in mijn hoofd zit

Wat de laatste paar dagen opmerkzaam is, is dat ik geen heftige lichamelijke spanning (meer) ervaar als ik in mijn hoofd zit, maar dat ik dan hele koude handen en voeten krijg. Echt koude handen en voeten had ik eerder nooit zo’n last van, maar ik heb het nu een aantal keer ervaren alsof ze bij wijze van spreken 10-15 graden kouder waren dan de rest van mijn lichaam. Fijn dat de lichamelijke spanning in ieder geval lijkt af te nemen, dat was echt een sluipmoordenaar waar ik veel last van heb gehad.

Kiezen bij veel keuzemogelijkheden blijf ik lastig vinden

Een ander punt waar ik toch steeds tegenaan blijf lopen is het kiezen van bijvoorbeeld een boek uit de bibliotheek of een film op PopcornTime. Ik heb al aardig wat overtuigingen onderzocht én losgelaten die te maken hebben met het maken van keuzes, maar zodra er veel keuzemogelijkheden zijn blokkeer ik nog steeds in het maken van een keuze. Het lijkt erop dat ik nog steeds bang ben om een ‘verkeerde’ keuze te maken, wat natuurlijk ook regelmatig gebeurd, haha. Ik zou graag meer op basis van mijn ‘inner-weten’ willen kiezen, maar daar ik lijk nog niet helemaal klaar voor te zijn. Ik blijf aan mijn oude manier van kiezen vasthouden. Hoe, dat weet ik niet precies.

Ik blijf vasthouden aan wat ik denk te weten

Tenslotte, vandaag heb ik een uur in het dagboek van Edwin gelezen. Wat mij opvalt is dat hij zichzelf oprecht openstelt voor, nou ja, eigenlijk alles. Hij zet werkelijk overal vraagtekens bij en is zo nieuwsgierig als een kind van vijf die de wereld aan het ontdekken is. Dat is in mijn beleving de juiste onderzoekshouding, alleen lijk ik toch een meer starre variant te hebben. Ik ervaar dat natuurlijk direct aan den lijve, maar waar mijn halsstarrigheid precies vandaan komt weet ik niet. Het is natuurlijk ook gewoon een kwestie van doen, oefenen en blijven oefenen, om stap voor stap de juiste onderzoekshouding aan te leren, net als een kind van vijf 😉 ~ lzv