Een aantal constateringen na mijn terugval in bewustzijnsniveau

Leestijd: < 1 minuut

23:00 – Afgelopen week heb ik als erg zwaar ervaren. Ik ben in oude valkuil getrapt en heb daar erg veel last van gehad in de vorm van lichamelijke spanning, pijn en lijden. Bovendien ben ik gevoelsmatig flink teruggevallen in bewustzijnsniveau en heb ik een aantal gedachte- en gedragspatronen in mijzelf herkend die dit niveau in stand houden:

  1. Ik luister (weer) veel naar de stem in mijn hoofd en voer er regelmatig gesprekken mee om erachter te komen ‘wat ik moet doen’ in plaats van gewoon mijn ‘inner-weten’ te volgen.
  2. Ik voel me onzeker en ben wantrouwend richting mijzelf, dus zoek ik bevestiging ‘buiten mijzelf’ en luister ik naar de stemmen in mijn hoofd → een vicieuze cirkel die de onzekerheid en het wantrouwen in stand houden.
  3. Ik voel een probleem en geloof dat er een probleem is, terwijl ik ‘inner-weet’ dat er nergens een probleem bestaat óf kan bestaan. Dit heb ik ook in diverse ‘vier vragen’-uitwerkingen vastgesteld, maar ik klamp me er toch weer aan vast. Ik dien hiernu onvoorwaardelijk te accepteren wat ik voel.
  4. Er bestaat niets werkelijks om aan vast te klampen; ik creëer mijn eigen pijn en lijden, opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw tot in de oneindigheid.
  5. Door mijn hooggevoeligheid en autisme heb ik erg snel geluidsoverlast, maar ik heb het nog niet van mijzelf geaccepteerd. Ik blijf namelijk confrontaties met anderen uit de weg gaan als ik (minimale) geluidsoverlast ervaar. Als gevolg hiervan ga ik in gedachten direct naar ‘de ander’ en probeer argumenten te vinden waarom mijn ervaring van geluidsoverlast niet gerechtvaardigd zou zijn. Een hardnekkig controlemechanisme die mijn angst om te falen en mijn minderwaardigheid in stand houd. Doorbreken die handel, ook al vind iedereen je een zeikerd, so what?

~ lzv