Eerder handelen naar mijn ‘inner-weten’ in contact met anderen

Leestijd: 3 minuten

22:30 – Vandaag ben ik naar Den Bosch gereisd om een WordPress-workshop te geven aan de dame voor wie ik in de afgelopen maanden een nieuwe website heb gebouwd. Ze heeft geen ervaring met WordPress en is al ergens in de vijftig, dus voor mij was het een mooie uitdaging om mijn kennis en ervaring aan haar over te brengen. Van tevoren had ik de belangrijkste kenmerken en onderdelen van WordPress in een document beschreven dat ik als leidraad heb gebruikt tijdens het uitleggen.

Didactisch ben ik erg sterk, altijd al geweest. Ik kan op een makkelijk en heldere manier kennis en informatie overbrengen aan anderen. Echter, vandaag merkte ik dat ik mij nog sterk identificeer met ideeën hoe die informatie overgebracht dient te worden. In het begin probeerde ik door middel van extra snelheid en vorm controle te hebben over hoe ik de informatie overbracht, uit angst dat het niet binnen de voorgenomen tijd zou lukken en dat ik het niet goed zou doen in haar ogen → mijn angst om te falen stak weer de kop op. Gelukkig kon ik mijzelf herpakken nadat ik na een half uur een rondje buiten had gelopen.

Ik dien eerder en beter naar mijn ‘inner-weten’ te luisteren en ernaar te handelen

Al tijdens onze eerdere contacten merkte ik dat zij erg de neiging heeft om veel verhalen te vertellen en het lastig vindt om gewoon te ‘zijn’ en eventueel te luisteren. Het liefst ga ik dit soort mensen uit de weg, omdat het mijn eigen staat van ‘zijn’ erg beïnvloedt. Ik word als het ware ‘gedwongen’ om mee te gaan in een geforceerde dialoog die gebaseerd is op denken iets nodig te hebben. Het zou bijvoorbeeld kunnen dat ze ‘gehoord’ of ‘gezien’ wil worden, of dat ze gewoon haar ei kwijt moet omdat ze veel alleen is.

Toevallig heb ik een sterk ‘innerlijk-weten’ waarmee ik vrij makkelijk ‘inner-weet’ of iets ‘klopt’ of niet – dat uit zich altijd in spanning in mijn buik. Vanmiddag voelde ik die spanning vrij snel in mijn buik opkomen toen ik met haar op de bank in gesprek was, maar ik negeerde het signaal lange tijd. Ik merk dat ik dit in het contact met andere mensen toch te vaak doe. Ik krijg een duidelijk signaal dat er in een situatie iets niet ‘klopt’, maar ik handel er niet naar omdat ik bang ben om de confrontatie aan te gaan. Ik blijf vasthouden aan mijn idee van minderwaardigheid en ga mee in de egobehoefte van de ander, terwijl het totaal niet prettig voelt voor mij.

Op angst gebaseerde behoeftes van het ego = denken iets nodig te hebben

Er zijn zoveel mensen die zich niet bewust zijn van hun identificatie met het ego en de op angst gebaseerde behoeftes die daaruit voortkomen. Zodra mensen onbewust handelen naar dingen die ze denken nodig te hebben voel ik vaak een energieverandering in een situatie en is het net alsof het ego van de ander mij energetisch claimt en energetisch leeg wil zuigen. Ik weet niet of dit een correcte beschrijving is van hoe ik het ervaar, maar vaak zodra ik mijn grens aangeef en vertel dat ik het gedrag niet prettig vind is de ban gebroken en ontstaat er vaak een ‘normale’ staat van ‘zijn’. Regelmatig duurt dat maar een minuut of tien, voordat de ander weer terugvalt in zijn oude gedragspatroon. Heel vermoeiend allemaal.

Natuurlijk zal ik ook mijn aandeel hebben in het geheel, maar ik blijf mensen die zich volledig identificeren met hun ego en niet echt aanwezig zijn, erg vermoeiend vinden. Niet dat ik nou zo’n verlicht wezen ben, maar ik ben wel aanwezig in mijzelf, hier en nu. Het zal voor mij een flinke uitdaging worden als ik over een paar maanden weer ga werken en noodgedwongen contact zal moeten hebben met andere – minder bewuste – wezens. Om contacten met anderen makkelijker te maken voor mijzelf zal ik ook een aantal zaken los moeten laten. Wat weet ik niet precies. ~ lzv