Hoe is het mogelijk dat ik de afgelopen 10 jaar weinig bewust geleerd heb?

Leestijd: 3 minuten

20:00 – Een paar uur geleden heb ik een bericht geschreven over wat leren precies is en welke rol het geheugen daarbij speelt. Onder het koken realiseerde ik mij dat ik de afgelopen tien jaar weinig bewust heb geleerd en ik vroeg mij af hoe dat mogelijk is. Zou het komen omdat ik sinds 2004 tot augustus dit jaar (2018) met mijn seksueel misbruik trauma aan het worstelen was? Of zou het komen omdat ik een zeer laag zelfbeeld had tot een aantal maanden geleden? Of zou het komen omdat identificatie met het ego het sowieso moeilijker maakt om bewust te leren? Of is het misschien een combinatie van deze redenen?

Het ego kan moeilijk over zichzelf heen kijken

Het ego heeft de irritante eigenschap om datgene waar het in gelooft als absoluut waar te bestempelen. Het ego kan moeilijk – of misschien wel helemaal niet – over zijn eigen ‘waarheden’ heen kijken zonder ze eerst zelf onderzocht te hebben op bijvoorbeeld een computer of op papier. Om te kunnen leren is het een voorwaarde dat je bereid bent om bestaande kennis los te laten en deze wellicht te vervangen voor nieuwe kennis en inzichten. En daar heeft het ego over het algemeen veel moeite mee. Het ego haalt identiteit, eigenwaarde, zelfbeeld en een gevoel van zelf uit datgene waar het in gelooft. Als het ego dus werkelijk iets wil leren zal het iets van zichzelf, de schijnzekerheid én het bekende op moeten geven en dat doet (mogelijk) pijn. Het ego is dan ook vaak een zeer rigide, koppige en dwarse leerling, omdat het altijd vecht voor zijn eigen voortbestaan.

Een laag zelfbeeld houdt een laag zelfbeeld in stand

Een laag zelfbeeld helpt zeker ook niet mee om nieuwe dingen te leren, omdat als je iets nieuws wilt leren je ook fouten moet (durven) maken. Mensen met een laag zelfbeeld hebben daar vaak meer moeite mee, omdat het maken van fouten emotioneel pijn doet en wordt ervaren als ‘bewijs’ voor de primaire afweer overtuigingen die iemand al heeft: ‘ik kan het niet’ of ‘ik kan niks’ of ‘ik doe altijd alles fout’ of ‘ik weet niet wat ik moet doen’ of ‘ik doe nooit iets goed’ of ‘ik ben waardeloos’, etc. Iemand met een laag zelfbeeld zal dan ook minder snel geneigd zijn om zich open te stellen om iets nieuws te leren. Hierdoor blijft zo’n persoon zich vastklampen aan het ego en zijn negatieve zelfbeeld, waardoor zo’n persoon nog moeilijker vertrouwen opbouwt en dus iets kan leren. Het is een vicieuze cirkel die moeilijk te doorbreken is.

Trauma’s leiden de aandacht ontzettend af

Tenslotte, trauma’s zijn er in allerlei soorten en maten, en kunnen zich op mentaal, fysiek en/of emotioneel gebied – meestal alle drie – uiten. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat ik de laatste 10 jaar een vrij monotoon en emotioneel afgevlakt leven heb ervaren. Ik kon in deze tijd moeilijk tot niet ‘zijn’ en was continue in gevecht met mijzelf. Het seksueel misbruik trauma nam al mijn aandacht, tijd en energie in beslag, waardoor ik mijn identificatie ermee alleen maar versterkte. En hoe meer ik er vanaf probeerde te komen, hoe dichter ik het trauma mij toe trok. Erg grappig nu ik erop terugkijk. Het is gewoon verdomde moeilijk om een staat waarin je emotioneel en/of fysiek pijn lijdt onvoorwaardelijk te accepteren. En toch is het de enige weg naar heling. Achteraf gezien zorgde het continue gevecht tegen de symptomen van het trauma zorgt ervoor dat al mijn aandacht werd afgeleid, waardoor er weinig ruimte was om iets nieuws te leren. En juist aandacht schijnt een belangrijk middel te zijn om nieuwe informatie in het geheugen te graveren. Continue een gevoel van ‘haast’ en ‘moeten doen’ hebben maakt leren dus extra moeilijk. ~ lzv