Ik ben echt even helemaal klaar met spiritueel zelfonderzoek

Leestijd: 3 minuten

20:30 – Laat ik eens een poging doen om onder woorden te brengen hoe ik mij op dit moment voel. Het eerste woord wat in mij opkomt is ‘frustratie’ gevolgd door ‘ik voel me terneergeslagen’ en ‘verdrietig’. Ontwaken mag dan spiritueel en romantisch klinken, maar zo ervaar is dat niet.

Spiritueel zelfonderzoek als doel nastreven terwijl het een middel is

De  allergrootste valkuil waar ik telkens intrap is dat ik doelen maak van dingen waarbij ik de intentie heb om ze – een keer – te doen. Ik heb half mei besloten om met spiritueel zelfonderzoek te beginnen en ik heb de intentie om het elke dag te doen, maar onbewust maak ik er elke dag een doel – en een enorme last voor mijzelf – van, terwijl het in werkelijkheid slechts een middel is.

Elke dag focus ik mij als een gecontroleerde gek op spiritueel zelfonderzoek en dat is dan het enige waar ik bewust of onbewust mee bezig is. Het beheerst mijn dagen en mijn leven, terwijl dat niet mijn bedoeling is. Het moet wel leuk en ontspannen blijven. Ik ben er echt zo klaar mee dat ik weer in deze oude egovalkuil ben getrapt. Dat ik weer alleen maar in de ‘doe-modus’ zit en geforceerd en gecontroleerd bezig ben met spiritueel zelfonderzoek. Bah!

Het gaat om de reis en niet om de bestemming toch?

Het allermoeilijkste vind ik om dingen te doen zonder er een doel van te maken. En dan met name het doen van spiritueel zelfonderzoek, want dat moet geluk, vrede, rust, Liefde, etc. opleveren toch? Het punt is, ik kan me hiernu bewust zijn dat het om de reis gaat en niet om de bestemming, maar het denken blijft zich focussen op én vastklampen aan de ingebeelde bestemming, waardoor ik dus continue ‘onderweg’ en uit het NU ben. Het is zo’n verschrikkelijk hardnekkig patroon, ik vraag me af hoe ik dit ooit op kan lossen.

Hoe kan ik in godsnaam ‘doen’ zonder te doen? En dan met name op het gebied van spiritueel zelfonderzoek? Ik klamp me er elke keer aan vast. Elke keer stort ik mij er helemaal op, waardoor ik mij voor alle andere facetten van het Leven – en dus ‘mijzelf’ – afsluit. Ik gun ‘mijzelf’ erg weinig qua hobby’s, vrije tijd en plezier. Ik ben erg streng en hard voor ‘mijzelf’. Ik blijf er godverdomme telkens aan vastklampen. Ik blijf ‘mijzelf’ het leven zuur maken. Ik blijf geloven dat er niets anders is/bestaat dan spiritueel zelfonderzoek. Dat ik eerst de Waarheid moet realiseren en ‘Verlichting’ moet bereiken voordat ik gelukkig kan zijn en plezier mag hebben ofzo. Wat een ellende zeg.

Het loslaten van controle en jezelf overgeven aan het Leven wordt enorm onderschat

Het loslaten van controle en ‘jezelf’ overgeven aan het Leven wordt echt enorm onderschat. Of anders gezegd, het wordt op het Internet en in magazines gepresenteerd alsof het iets is wat je zomaar even doet en kunt. Mijn ervaring is dat het allemaal leugens zijn, werkelijk de controle loslaten en ‘mijzelf’ overgeven aan het Leven – ook al is het maar voor even – is het allermoeilijkste dat er bestaat. Niets vind ik moeilijker. Niets vind ik uitdagender. Niets is meer ego-bedreigend dan dat. En natuurlijk geldt dit misschien voor mij en een paar anderen, maar daar geloof ik helemaal niets van. Iedereen zit in dezelfde modus van controle, alhoewel sommigen zichzelf volgens mij wel tijdelijk kunnen overgeven aan het Leven als ze bijvoorbeeld gaan schilderen, schrijven, vrijen, kunst maken, dansen, etc.

Zal ik fysieke zelfmoord of energetische zelfmoord plegen?

In ieder geval, ik zal mijzelf weer een beetje bijeen moeten rapen en de motivatie vinden om verder te gaan. Eigenlijk heb ik maar twee opties: fysieke zelfmoord of energetische zelfmoord – ook wel egodood genoemd, omdat ik simpelweg geen andere keuzes heb. Ik kan niet meer doen alsof de consensuele werkelijkheid de realiteit is, maar toch ben ik er nog steeds erg aan gehecht. En dat knaagt en veroorzaakt regelmatig stress, lichamelijke spanning, onvrede, pijn en onrust.

Fysiek sterven is op dit moment geen optie, dat klopt voor mij op dit moment gewoon niet, dus zal ik verder moeten gaan met spiritueel zelfonderzoek. Dat is de onvermijdelijke consequentie, want het ego verstikt en verblind mij enorm en het verziekt mijn leven keer op keer op keer op keer. Er zullen vast mensen rondlopen die (op bepaalde momenten) wel plezier aan hun ego beleven, maar ik word er in ieder geval helemaal ramgek en strontziek van. Ik haat mijn ego en ik wil niets liever dan het helemaal vernietigen totdat er niks meer van over is. Pas dan zal ik rusten. Wat een kut entiteit is het zeg. ~ lzv