Ik ben een simpel organisme zonder vrije wil en het vermogen tot controleren

Leestijd: 2 minuten

11:00 – Soms is het fijn dat iemand anders beschrijft wat ik zelf (nog) niet onder woorden kon brengen. Edwin schrijft in dit bericht dat:

“… we niks meer zijn dan organismen in interactie met onze omgeving, onbewust als in daar hebben we geen controle over. Dat het denken niks doet, geen controle heeft, niks bewerkstelligt.”

Vervolgens schrijft hij verderop in het bericht:

“Nu koppelen we alles wat we doen aan het denken, alsof dat constant nodig is als functie, als controle, om dingen te laten gebeuren, je lichaam aan te sturen of de bewegingen goed te laten verlopen. Dat is echter de illusie.”

Het eerste citaat van Edwin is fantastisch omdat het precies onder woorden brengt wat ik altijd al dacht. Ik heb helemaal niks te willen en ik kan helemaal niks controleren. De enige keuze die ik heb is de realiteit hiernu accepteren of afwijzen (lees: weerstand bieden eraan via/met het denken). Ik kan 100.000 strategieën verzinnen om mijn leven te verbeteren, maar het zal mij nooit lukken zolang ik mijzelf – en dus het Leven – blijf afwijzen. Ik ben inderdaad – zoals Edwin zegt – een simpel organisme met bewustzijn dat kan interacteren met mijn omgeving, maar waar ik geen controle over heb. Ik kan mij er alleen bewust van zijn. Hoe nietig en primitief ben ik dan eigenlijk? Haha.

De implicatie van het inzicht dat ik werkelijk niets kan controleren is enorm, omdat ik dan eigenlijk ontzettend machteloos en kwetsbaar ben, althans vanuit het huidige egoperspectief natuurlijk 😉 Gelukkig lijkt het Leven goed te zijn en durf ik stapje voor stapje mijn controle los te laten en in overgave te gaan leven zonder angst en controle. Als een simpel organisme met bewustzijn die alleen kan interacteren met zijn omgeving.

Het tweede citaat beschrijft goed hoe het denken – in het algemeen – gezien wordt als de centrale verwerkingseenheid van de mens. Dat we geloven dat we zonder tussenkomst van het denken het niet overleven (= de illusie). Dat het denken cruciaal is voor onze overleving als mens en soort. Paradoxaal genoeg leidt het ego/het denken ons langzaam naar onze ondergang met veel pijn en lijden. Echt heel bizar. ~ lzv