Ik moet boven de gevechten met het ego uitstijgen

Leestijd: 2 minuten

10:00 – Vannacht heb ik niet zo best geslapen en het lijkt erop dat ik in een ik-heb-niet-zo-best-geslapen-fase zit, haha. Het is wat het is. De gesprekken met mijzelf waar ik het gisteren over had gaan tijdens het slapen gewoon verder merk ik. Het kan ook zijn dat ik niet echt meer slaap, maar half wakker ben. Ik heb in ieder geval wel mijn ogen dicht en dat stimuleert de innerlijke gesprekken alleen maar merk ik.

Toen ik helemaal wakker was vanochtend, had ik direct een sterk gevoel van ‘haast’ en ‘moeten doen’. Het is echt zo a-relaxed om mijn dag hiermee te beginnen, omdat er dan direct flinke discipline van mij wordt gevraagd op basis van mijn ‘inner-weten’. Ik ben gelijk gaan mediteren met mijn ogen open en ik herhaalde de inzichten die ik de afgelopen maanden heb opgedaan en realiseerde mij het volgende:

  • ‘Ik voel een probleem’ → er is geen probleem.
  • ‘Er is niets’.
  • Het gevoel van ‘haast’ en ‘moeten doen’ is een illusie → er is niets wat er gedaan moet worden hiernu waarvoor ik mij moet haasten.

De bewustwording van de identificatie met ‘er moet (snel) iets gedaan worden’ creëerde ruimte in mijzelf en een zekere afstand tussen de overtuiging en mijzelf (lees: de waarnemer). De lichte lichamelijke spanning die ik voelde loste gelijk op, maar de gedachte bleef aanwezig en probeerde mij alsnog te verleiden tot actieve identificatie.

Een probleem kan nooit opgelost worden op het niveau van het probleem

Toen realiseerde ik mij dat ik er bovenuit moet stijgen, dat ik er als het ware een niveau boven moet gaan zitten. Dit klinkt wellicht een beetje vreemd. Zolang ik het probleem probeer op te lossen op het niveau van het probleem, zal ik het nooit oplossen en blijf ik ermee worstelen. Ik was weer even vergeten hoe dit precies werkte, maar zodra ik mij werkelijk bewust werd van het feit dat er hiernu niets is en dat ik de ervaring zelf creëer viel de overtuiging en het gevoel van ‘haast’ en ‘moeten doen’ helemaal weg.

Conclusie: het werkelijk loslaten van overtuigingen kan alleen als ik het ‘niets’, de Leegte en de dood hiernu onvoorwaardelijk omarm. Het onbekende omarmen is telkens de sleutel tot het uitstijgen boven de gevechten met het ego. Ik kan weerstand blijven bieden en het probleem proberen op te lossen of ik kan er gewoon voor kiezen om het – na grondig zelfonderzoek – achter mij te laten. Uiteindelijk is het dus gewoon een keuze. Er is niets op te lossen, er is alleen de keuze of ik het wil (blijven) oplossen of dat ik het gewoon loslaat en achter mij laat. ~ lzv