Mijn introverte karakter onvoorwaardelijk (gaan) accepteren

Leestijd: 3 minuten

20:00 – Net zoals veel andere mensen heb ik mijn eigen introverte karakter altijd enorm veroordeeld, omdat ik onbewust geloof dat introvert zijn niet oké is. Alsof mijn introverte karakter inferieur is en ik een aandoening of handicap heb. Gisteren zag ik een goede TED-video van Susan Cain met de titel ‘The power of introverts’. In de video vertelt zij dat de samenleving – bijvoorbeeld openbare ruimten, scholen en bedrijven – voornamelijk is ingericht en ontworpen voor extraverte mensen. De ideale scholier en student is volgens haar extravert en werkruimten zijn vaak zo ingericht dat we constant bloot worden gesteld aan lawaai en blikken van collega’s. Herkenbaar. Weinig rust en privacy dus.

Terugkijkend in de tijd ben ik mij sinds mijn middelbare schooltijd steeds meer extravert gaan gedragen, terwijl ik duidelijk niet zo in elkaar zit. Het resultaat was enorm veel onrust in mijzelf, lichamelijke spanning, stress en gewoon niet mijzelf zijn → ik wilde en probeerde continue iemand anders zijn. Ik heb op allerlei gebieden ontzettend slecht voor mijzelf gezorgd door mijzelf continue bloot te stellen aan veel lawaai, rumoer, prikkels en enorme hoeveelheden mensen. Bijvoorbeeld: winkelen op drukke dagen, uitgaan naar ontzettend drukke en lawaaierige plekken, naar drukke familie-evenementen gaan, werken in open kantoren waar ik continue afgeleid werd, meegaan op actieve zomerkampen, in mijn eentje naar India gaan, etc. Het vreemde is dat ik mij op die momenten totaal niet bewust was waarom ik die dingen niet leuk en prettig vond. Ik snapte het niet, want iedereen heeft het naar zijn zin, waarom ik dan niet? Waarom lukt het mij niet om genieten met veel mensen om mij heen in drukke ruimtes?

Wat betekent het om introvert te zijn?

Op de website van ‘De Psycholoog’ staat dat introversie niets te maken heeft met hoe goed iemands sociale vaardigheden zijn, maar dat ‘energie’ leidend is. Introverte mensen krijgen energie van situaties waarin ze alleen zijn of met één ander persoon. Dit kenmerk is erg herkenbaar voor mij, omdat ik zelf al tot de conclusie was gekomen dat introversie niets te maken heeft met bijvoorbeeld verlegenheid.

Verder blijkt uit onderzoeken dat de hersenen van introverte mensen sneller gestimuleerd zijn dan die van extraverte mensen, waardoor introverte mensen niet een hele batterij mensen nodig hebben om zich prettig te voelen. Ook blijkt dat introverte mensen minder behoefte hebben aan spanning, riskant gedrag en verrassing. Ook deze beschrijvingen zijn erg herkenbaar voor mij. Ik voel me – grote kans dat anderen mij ook zo zien 😉 – een einzelgänger met goede sociale vaardigheden die gezelschap van één persoon zo nu en dan het meest prettig vindt. Op die momenten ben ik bovendien niet zo van de koetjes en kalfjes, maar meer van de diepgang.

Wat prikkels betreft, ik vind het Leven al intens en vermakelijk genoeg als ik niets of weinig doe – ik heb geen drukke en lawaaierige omgevingen nodig. Dit heeft volgens het artikel te maken met het verschil in de mate van diepte van zintuiglijke informatieverwerking van introverte mensen in vergelijking met extraverte mensen. Laatstgenoemde groep verwerkt zintuiglijke informatie van nature veel oppervlakkiger.

100% gaan staan voor mijn introverte karakter

Ik ervaar dat het voor mij op dit moment ontzettend belangrijk is om mijn introverte karakter echt te gaan accepteren. Niet half vasthouden aan extraverte gedragspatronen die ik de afgelopen twee decennia vanuit angst heb ontwikkeld, maar 100% gaan staan voor mijn introverte karakter én daar ook naar handelen! Concreet betekent dit dat ik situaties en plekken met veel mensen – indien mogelijk – vermijd, maar vooral dat ik bij een nieuwe werkgever zorg dat ik een fijne werkplek voor mijzelf creëer. Ik ben erg gesteld op een rustige omgeving met veel privacy waar ik lekker solistisch kan werken. Dat zou ik superfijn vinden en hier ga ik maximaal op inzetten 🙂 ~ lzv