Onrust in mijzelf valt niet op te lossen ~ Twee paradoxen die ik ervaar

Leestijd: 2 minuten

21:00 – Vannacht heb ik wederom niet lekker geslapen. Toen ik vanmorgen wakker werd zat ik erg in mijn hoofd en was ik lichamelijk erg gespannen. Nadat ik een 20 minuten meditatie had gedaan en vervolgens nog 40 minuten in halve meditatie op de bank had gezeten, was de lichamelijke spanning opgelost en voelde ik weer ‘diepte’ in mijzelf.

Fysiek reizen is een weerspiegeling van mentaal reizen

Het kwartje dat ik onrust, spanning en stress nooit op kan lossen lijkt ook echt te zijn gevallen. Onrust op willen lossen in mijzelf door er iets aan te willen doen of ergens heen te willen gaan (= goed gevoel nastreven) werkt averechts en heeft totaal geen zin. In een boek van Osho wat ik aan het lezen ben vertelt hij dat de mate van fysiek reizen een weerspiegeling is van de mate van mentaal reizen (lees: denken) van een persoon. Kortom, mijn neiging om ergens heen te willen gaan is een weerspiegeling van mijn gedachtepatronen om van mijn onrust, spanning, stress, etc. weg te gaan. En dat werkt dus niet. Wat ik eigenlijk wilde zeggen is dat ik de gedachten ‘ik moet het (probleem) oplossen’ of ‘ik moet naar …’ nog wel voorbij zie komen, maar dat deze geen macht meer over mij hebben. Ik ga gewoon mediteren en daarna mijn ding doen met of zonder onrust, spanning en stress 🙂

Twee paradoxen die ik op dit moment ervaar

Later deze ochtend werd ik mij bewust van twee paradoxen die zich in mijn leven af lijken te spelen:

Hoe voller en drukker ik de ‘buitenwereld’ ervaar, des te leger het ‘binnen in mij’ is. En hoe leger het ‘buiten mij’ is, des te voller en stiller het ‘binnen in mij’ is.

Hoe sterker ik geloof in mijn identiteit en het afgescheiden zelf, des te minder dingen op zichzelf lijken te bestaan. En hoe minder ik mij identificeer met het ego, des te meer ‘persoonlijkheid’ en ‘eigenheid’ dingen lijken te krijgen en deze op zichzelf lijken te bestaan.

Ik heb een paar minuten naar beide formuleringen zitten kijken, maar ik ben er niet helemaal tevreden over, al weet ik ook niet hoe ik mijn inzichten en paradoxen beter zou kunnen verwoorden 🙂

De eerste paradox gaat over mijn subjectieve ervaring waarbij de leegte die ik decennia lang in mijzelf heb gevoeld stapsgewijs verdwijnt en plaats maakt voor rust, vrede, plezier, lol, Liefde en geluk. Terwijl in tegengestelde richting mijn volle en drukke ‘buitenwereld’ steeds leger wordt als gevolg van het loslaten van mijn identificaties met het ego. Beide ‘leegtes’ hebben niet dezelfde betekenis in deze context, maar toch vond ik het wel leuk verzonnen van mijzelf 🙂

De tweede paradox gaat over het feit dat in de dualiteit veronderstelt wordt dat alles op zichzelf bestaat, terwijl ik dat – achteraf gezien – nooit echt helder en duidelijk heb ervaren – ik zag alles eerder troebel en wazig. Ik merk dat hoe meer overtuigingen ik loslaat en hoe minder ik mij identificeer met het ego, hoe helderder mijn werkelijkheid wordt en hoe meer dingen op zichzelf lijken te bestaan. Precies datgene wat je niet zou verwachten als je onderweg bent van een staat van afgescheidenheid naar een staat van eenheid – ook wel ‘Verlichting’ genoemd. ~ lzv