Wat is leren? En wat is de rol van het geheugen hierbij?

Leestijd: 2 minuten

16:30 – Op de website ‘The brain from top to bottom’ staat dat leren een proces is dat mij in staat stelt verworven informatie, gevoelstoestanden en indrukken te bewaren die mijn gedrag kunnen beïnvloeden. Leren is de hoofdactiviteit van de hersenen, waarbij dit orgaan zijn eigen structuur voortdurend aanpast om de ervaringen die ik heb gehad beter te weerspiegelen.

Wat ik mij dan afvraag is of leren per definitie positief is voor een organisme als geheel? Kijkend naar mijzelf is het antwoord duidelijk ‘nee’. Ik heb dingen geleerd die bij hebben gedragen aan mijn welzijn, geluk en overleving, maar ik heb ook dingen geleerd die mij veel pijn, lichamelijke spanning en lijden hebben opgeleverd. De aard van de hersenen is om te leren en dat zo goed mogelijk te doen op basis van de opgeslagen zintuiglijke informatie, bestaande kennis en nieuwe zintuiglijke informatie die wordt aangeboden. Of het geleerde waar, nuttig en bruikbaar is voor het organisme als geheel wordt achteraf niet automatisch beoordeeld; er wordt impliciet vanuit gegaan dat de nieuwe kennis en zintuiglijke informatie waar, betrouwbaar en nuttig zijn. Het lijkt mij dat alleen het denken kan beoordelen of nieuwe kennis waar, betrouwbaar en nuttig is? En mijn conclusie is dan dat ik het denken daar meer dan 30 jaar niet voor heb gebruikt, omdat ik mijzelf dat nooit geleerd heb.

De parallelle verwerking van zintuiglijke informatie in de hersenschors

Op de website ‘The brain from top to bottom’ staat verder dat leren ook gelijk kan worden gesteld aan coderen, wat de eerste stap is in het proces van onthouden. Het resultaat – herinnering – is de nawerking van zowel autobiografische gegevens als van algemene kennis. Het blijkt dus – en dat had ik al eerder geconcludeerd – dat het geheugen onbetrouwbaar en onnauwkeurig is, omdat zintuiglijke informatie over vorm, kleur, geur, geluid, etc. onvolledig in de verschillende delen van de hersenen wordt opgeslagen. De verbindingen en relaties die mijn hersenen maken tussen deze verschillende groepen neuronen heet een neuraal netwerk, en vormt de waarneming van het object.

De hersenen slaan zintuiglijke informatie dus altijd op in het geheugen, ook al besluit ik er verder niets mee te doen. Wanneer ik een object wel wil onthouden moet ik bewust de relaties tussen de groepen neuronen reconstrueren, wat in een parallelle verwerking door de hersenschors (cerebrale cortex) wordt gedaan. Ik heb zo’n vermoeden dat tijdens deze parallelle verwerking het denken én het ego zich met de nieuwe zintuiglijke informatie bemoeien en deze koppelen aan bestaande concepten, ideeën en/of overtuigingen, of gewoon iets compleet nieuws creëren. Volgens mij wordt tijdens de parallelle verwerking in de hersenschors de nieuwe zintuiglijke informatie ‘waar’ gemaakt en opgenomen in én door het ego. Precies op dat moment wordt er impliciet vanuit gegaan dat de nieuwe zintuiglijke informatie en het geleerde bijdragen aan het welzijn, geluk en overleving van het organisme als geheel. Dikke vette onzin dus. Het enige waar deze nieuwe zintuiglijke informatie en het geleerde aan bijdragen is de verdere groei van het ego en de identiteit, en de verdere afwijzing van ‘mijzelf’. En dat proces ben ik nu aan het omkeren. ~ lzv