Wat is het verschil tussen leren en herinneren en herkennen?

16:00 – U.G. Krishnamurti wijst erop dat er binnen de structuur van het ego en het ‘ik’ geen heden bestaat, maar dat opgedane kennis uit het verleden continue in het NU en de toekomst wordt geprojecteerd. Ik ‘inner-weet’ dat dit klopt en waar is, alleen is het niet mijn levende werkelijkheid. In dit bericht wil ik onderzoeken wat precies het verschil is tussen iets leren, iets herinneren en iets herkennen. En wat het geheugen hiermee te maken heeft. Ik hoop hiermee beter inzicht te krijgen in de werking van de hersenen en waarom een ‘Verlichte’ wel objecten kan herkennen, maar het verleden niet achter zich aansleept door continue opgedane kennis in het NU en de toekomst te projecteren.

Leren definitie

Op de website ‘The brain from top to bottom’ staat dat leren het proces is waarin gedrag dat erop volgt een relatief permanente verandering ondergaat, wat wordt uitgedrukt in een toename in kennis, vaardigheden, begrip of inzicht met behulp van opgeslagen herinneringen. Lees verder

Ik wil alleen voor mijzelf schrijven ~ Ik wil aardig en leuk gevonden worden

19:00 – Ik had al een flink stuk van dit bericht geschreven, maar ik heb zojuist alles gewist. Ik merk dat ik zo klaar ben met de manier waarop – voornamelijk gericht op anderen – ik schrijf. Ik wil voor mijzelf schrijven en niet één of ander verhaal vertellen omdat ik geloof dat ik een lezerspubliek heb en überhaupt iemand dit bericht zal lezen. Ik wil nog steeds zo graag waardering en belangrijk zijn via mijn berichten, terwijl het geen ene reet uitmaakt wat ik schrijf en of iemand het ooit zal lezen. Ik verdien er geen geld mee en het levert me niets anders op dan lichamelijke spanning en een zelfbeeld dat ik belangrijk ben en gewaardeerd wordt – althans dat doe ik mijzelf geloven.

Ik heb besloten om alle overbodige en niet-relevante informatie uit berichten te schrappen vanaf nu. Ik ga het in ieder geval consequent proberen uit te voeren en het mijzelf leren. Ik wil berichten schrijven voor én door mijzelf, en niet één of ander slap aftreksel met een heel lulverhaal. Daar word ik niet blij van. Lees verder

Ik probeer controle te houden door mij te focussen op iets in mijn waarneming

20:00 – Vanmiddag heb ik een mooie nieuwjaarswandeling gemaakt van anderhalf uur. Tijdens het wandelen realiseerde ik mij dat ik niet van de wandeling genoot. Ik was continue gericht op de externe wereld die tot mij kwam via mijn zintuigen. Een flink aantal jaren was ik voortdurend gericht op het behalen van een volgend doel, hoe klein en onbelangrijk het ook was. Ook tijdens wandelingen, saunabezoeken en vrijpartijen wilde ik minidoelen behalen, waardoor ik er nooit echt van genoot. Alleen wat ik tegenwoordig – en dus ook vandaag – tijdens wandelingen ervaar is anders en subtieler.

Het lijkt erop dat ik controle probeer te houden door mij continue op iets in mijn waarneming te focussen. De focus op iets dat wordt waargenomen creëert automatisch een actieve waarnemer die ik eerder de waarnemende controleur heb genoemd. Waarnemen zelf is geen probleem, maar mijn constante fixatie op dingen creëert wel een probleem en veel lichamelijke spanning. Lastig. Lees verder

Dingen vergelijken met herinneringen of mentale voorstellingen is waanzin

22:00 – Ik betrap mijzelf erop dat ik binnen het proces van spiritueel ontwaken of ‘Verlicht’ worden voortdurend vergelijkingen maak tussen het hiernu en herinneringen of mentale voorstellingen van ‘wat ik had kunnen doen’, ‘hoe het had kunnen zijn’, ‘wat er had moeten gebeuren’, ‘welke kant ik op moet gaan’, ‘wat ik had kunnen bereiken’, etc. En op basis van die vergelijkingen trek ik conclusies en veroordeel ik mijzelf. Het is echt complete waanzin.

Ik geloof dat ik kan weten of het proces de goede kant op gaat of niet. Dat slaat natuurlijk nergens op, want hoe kan datgene wat een uitdrukking is van angst en wantrouwen en bovendien het onderzoeksobject is, nu enig idee hebben of het proces de goede kant op gaat? Het proces is een uitdrukking van het opbouwen van vertrouwen zou ik zeggen; het leren durven vertrouwen op iets anders dan het fucking ego. En het ego vergelijkt dus voortdurend het hiernu met herinneringen of mentale voorstellingen van hoe het had kunnen/zou moeten zijn. De conclusies en met name de identiteit – en vaak het slechte gevoel – die ik eraan ontleen zijn echt schadelijk voor het proces. Lees verder

Notitie

Een laissez-faire houding t.a.v. spiritueel zelfonderzoek is ineffectief

22:00 – De afgelopen week heb ik geëxperimenteerd met een laissez-faire houding wat betreft het doen van spiritueel zelfonderzoek. Ik wilde onderzoeken en ervaren of het loslaten van mijn dagelijkse structuur invloed zou hebben op het doen van spiritueel zelfonderzoek en de mate van vooruitgang die ik boek. Mijn idee dat een houding van ‘laten gaan’ hetzelfde is als de controle loslaten is een duidelijke misvatting. Sterker nog, het loslaten van mijn dagelijkse structuur resulteerde niet in minder, maar juist in meer controledrang! Het ego neemt de ruimte die het krijgt en zoekt alle mogelijke grenzen op.

Mijn conclusie is dat een bepaalde mate van ‘inner-weten’-discipline noodzakelijk is om vooruitgang te boeken en werkelijk los te laten, anders val ik vrij snel terug in oude gedachte- en gedragspatronen zo blijkt. Het aanbrengen van structuur en mijzelf disciplineren kunnen dus wel degelijk gebaseerd zijn op Liefde – en dus niet alleen op basis van angst. Vanaf morgen ga ik weer terug naar mijn oude vertrouwde schema. Ik heb overigens ook een wekker gekocht, omdat ik vind dat ik ’s ochtends te lang in bed blijf liggen terwijl ik voel dat ik al uitgeslapen ben. Wellicht dat een wekker uitkomst biedt 🙂 ~ lzv

Rekening houden met anderen vanuit angst (eerste opzet van onderzoek)

22:00 – Vannacht heb ik sinds lange tijd weer lekker en ontspannen geslapen. Ik voelde veel Liefde in mijzelf en dat zorgde voor een heerlijke nachtrust. Het is dus ook voor mij mogelijk om lekker te slapen 🙂 Wat er wellicht mee te maken heeft is dat ik gisteravond ben begonnen met het onderzoeken van deze overtuiging:

“Ik moet rekening houden met én mij aanpassen aan anderen, want anders vinden anderen mij niet leuk en aardig, en ben ik geen goed persoon.”

Ik merkte de afgelopen maand dat ik vaak terugviel in oude gedachte- en gedragspatronen als ik in aanraking kwam met andere mensen. Het is natuurlijk fijn om in mijn eentje ontspannen te zijn en te leven, maar ik merk ook dat ik regelmatig behoefte heb aan contact met anderen om iets leuks te doen of gewoon samen te zijn. Na wat stressvolle situaties met anderen te hebben bestudeerd, kwam ik tot de conclusie dat: Lees verder

Zelfacceptatie bij geluidsoverlast → de oplossing

11:30 – Zelfacceptatie is een mooi woord, maar wat houdt het in de praktijk nu concreet in? Jaren geleden associeerde ik zelfacceptatie met het onvoorwaardelijk accepteren van de realiteit exclusief mijn eigen behoeften en voorkeuren. Als iemand bijvoorbeeld te dicht bij mij stond (in mijn persoonlijke ruimte), dan zei ik daar niets van want ‘ik moet de realiteit accepteren’. Dit deed ik niet bewust natuurlijk, maar geeft wel goed weer welke betekenis ik toekende aan het woord zelfacceptatie.

Belangrijke aspecten van zelfacceptatie zijn onvoorwaardelijk accepteren hoe ik mij hiernu voel en onvoorwaardelijk accepteren wat er uit mij wil komen qua gedrag, handelen en communicatie. Natuurlijk kan een lezer – jij dus 🙂 – dit op meerdere manieren interpreteren, afhankelijk van het perspectief dat je inneemt en je huidige staat van begrip, maar ik voel op dit moment niet de behoefte om het verder toe te lichten en uit te leggen. Lees verder

Ik laat mij onbewust dwingen om in andermans egobehoeften te voorzien

22:00 – Vanmiddag heb ik mijn tuinvriendin geholpen met het knippen van haar helleborussen en het opruimen van de afgebroken takken als gevolg van het onstuimige weer gisteren. In de theepauzes die we samen hadden merkte ik dat ik steeds meer gefixeerd op haar raakte; mijn aandacht focuste zich helemaal op haar en wat ze vertelde op een dwangmatige en gespannen manier. Het leek alsof ik de betovering niet kon doorbreken; ze had me helemaal in haar greep.

Toen ik een uur later thuis kwam viel ineens het kwartje. Ik realiseerde mij dat ik haar onrust en gevoel van ‘haast’ had gevoeld, wat zich o.a. uitdrukte in snel praten. Ik raakte gefixeerd op haar en wat ze vertelde, omdat ik mijzelf niet onvoorwaardelijk accepteerde en haar bijvoorbeeld vroeg om langzamer te praten of dieper adem te halen. Doordat ik mijzelf niet uitte hield ik onbewust rekening met haar vanuit angst (ik wilde het goed doen) en daardoor bleef mijn aandacht volledig gefocust op haar. Lees verder

Notitie

Emoties en gevoelens zijn niet-waar → ik ben er weer ingetrapt

Shit, ik ben er vandaag weer ingetrapt. Ik werd mij er zojuist pas van bewust dat wat ik voel ‘waar’ had gemaakt door er flink weerstand tegen te bieden. Gedachten zijn relatief makkelijk te doorzien en te beoordelen als ‘niet-waar’, maar gevoelens en samenhangende ervaringen lijken zo echt dat ik toch regelmatig onbewust waarde hecht aan dat wat ik voel en de lichamelijke spanning, stress of pijn onbewust op probeer te lossen.

Ondanks dat de aanleiding vaak een handeling vanuit angst is – doordat ik bijvoorbeeld iets doe wat ik eigenlijk niet moet doen -, verbaast het mij dat ik er nog steeds intrap en onbewust probeer de lichamelijke spanning, stress of pijn als gevolg daarvan op te lossen. Als ik eerlijk ben vind ik het gewoon nog steeds lastig om fysieke ongemakken en pijnen onvoorwaardelijk te accepteren en ‘er gewoon mee te zijn’. Het ego en het denken geloven dat lichamelijke spanning, stress en pijn altijd opgelost kan worden, maar dat is echt gelul. In werkelijkheid betekent een oplossing zoeken = weerstand bieden, waardoor de lichamelijke spanning, stress en pijn alleen maar erger wordt en ik erop gefixeerd raak. Alleen heb ik dus niet altijd door dat ik erop gefixeerd ben geraakt en het op probeer te lossen. Wat een grap. ~ lzv

Mijn eigen behoefte aan rust en stilte erkennen

12:30 – Gisteravond ben ik naar mijn buurman gegaan van twee huizen verderop nadat ik zijn muziek aardig goed kon horen in mijn woonkamer. Ik had mij eergisteren voorgenomen om:

  1. Mijn eigen behoeften te erkennen en te uiten; aangeven dat ik nog steeds last heb van zijn muziek – vanwege mijn hooggevoeligheid – ook al staat deze niet meer zo hard en voor anderen misschien zelfs zacht.
  2. Uit te spreken dat ik het waardeer dat hij al rekening met mij houdt en mij besef dat hij al enorm water bij de wijn doet.
  3. Afspraken te maken over het volume en de tijdsduur mocht hij het huidige volume toch willen handhaven.

Lees verder