Aandachtig luisteren als controlemechanisme ~ Ik moet z.s.m naar huis

Leestijd: 4 minuten

21:00 – Gisteren ben ik met een Amsterdamse vriendin naar het Anne Frank huis en het Van Gogh museum geweest. Zowel op de heenreis als de terugreis met de trein creëerde ik voor mijzelf een aantal flinke problemen – en naderhand mooie inzichten – die ik hieronder deel.

Mooie billen van een jonge dame

Op de heenreis stapte er na mij twee jonge dames in, waarvan er eentje een tijdlang met haar billen richting mij gekeerd stond. Ik kon er moeilijk omheen kijken en was erg onder de indruk van haar mooie billen. Ze had echt mooie, ronde en volle billen die niet te groot waren en zeker niet te klein, haha. Een genot om naar te kijken 🙂 Al vrij snel merkte ik dat ik helemaal in mijn hoofd zat en mij enorm geblokkeerd voelde, en ik snapte niet waarom.

Vandaag kwam ik erachter wat ik onbewust doe als ik een mooie vrouw of een mooie eigenschap van een vrouw zie, bijvoorbeeld: grote borsten, volle lippen en mooie billen → het ego/het denken wil de vrouw direct hebben, voelen en ervaren. In plaats van gewoon te genieten van mijn uitzicht, creëerde ik direct een probleem voor mijzelf door haar billen te willen voelen en seks met haar te willen hebben, waarna ik in mijn hoofd zat, geblokkeerd was en enorm veel lichamelijke spanning ervoer. Er was niets meer over van het aanvankelijke genieten.

Het is dus een controlemechanisme van het ego om te krijgen wat ik denk nodig te hebben → hiernu een probleem creëren om een goed gevoel na te streven. Maar de belangrijkste reden die ten grondslag ligt aan het controlemechanisme is mijn angst om te falen. Ik was gewoon bang dat de jonge dame doorhad dat ik naar haar billen keek en mij ermee zou confronteren, en ik vervolgens niet zou weten wat ik zou moeten zeggen, al lijkt mij “ik vind dat je hele mooie billen hebt” wel een goed antwoord, haha.

Op weg naar de trein die mij naar huis brengt

Toen ik bij mijn vriendin in de Jordaan wegliep realiseerde ik mij dat ik weinig tijd had om de trein naar huis te halen. In plaats van te gaan joggen of rennen ging ik versneld lopen en mijzelf in mijn hoofd lopen druk maken en stressen, wat natuurlijk totaal geen zin heeft. Of ik ga joggen en probeer de trein te halen, óf ik blijf rustig lopen en maak me er niet meer druk om → ik accepteer als ik deze trein niet haal en neem de volgende.

Vandaag realiseerde ik mij dat ook aan dit gedrag weer mijn angst om te falen ten grondslag ligt. Ik ben erachter gekomen dat ik geloof dat ik voor lul sta (mij schaam) als ik jog of ren door de stad naar het station om de trein te halen. Het ergste wat mij – volgens het ego – kan gebeuren is dat ik het perron op ren en de trein net niet haal en alle mensen die in de trein zitten en op het perron staan zien dat. Mijn ego concludeert dan: ik heb gefaald en ik schaam mij. Echt bizar waar ik mijn angst om te falen allemaal op projecteer. In ieder geval ben ik mij er nu bewust van en de volgende keer ga ik gewoon lekker rennen 🙂

Ik moet zo snel mogelijk naar huis

Wat mij vaker is opgevallen als ik na een lange dag met de trein naar huis ga, is dat ik zo snel mogelijk naar huis wil → ik heb dan een gevoel van ‘haast’. Het gevolg hiervan is dat ik totaal niet kan ontspannen in de trein en een beetje kan lummelen, maar dat ik in mijn hoofd voortdurend bezig ben met ‘ik moet naar huis’.

Ook hier is de faalangst weer nadrukkelijk aanwezig 🙂 Ten eerste ben ik bang om in slaap te vallen en daarmee mogelijk mijn station te missen als ik mij volledig ontspan en relax in de trein. Ten tweede associeer ik ’thuis’ met ‘warmte’, ‘veilig’, ‘ontspannen’ en ‘goed voelen’ en wil ik (lees: het ego) er zo snel mogelijk heen. Omdat ik vaak na een (lange) dag vermoeid ben van alle indrukken en prikkels wijs ik ‘mijzelf’ enorm af → ik wil hiernu niet accepteren hoe ik mij voel (ik voel me niet lekker → ik wil mij goed voelen). Ook dit controlemechanisme vindt zijn oorsprong in de angst om te falen: ‘ik doe het nooit goed’ en ‘ik doe alles fout’. Allemaal ‘valse hoop’ onzin natuurlijk die averechts werkt en waarmee ik mijn eigen minderwaardigheid en angst om te falen in stand houd.

Aandachtig luisteren naar anderen als controlemechanisme

In gesprek met mijn Amsterdamse vriendin kwam er een situatie sprake die ik in het dagelijks leven regelmatig tegenkom, namelijk dat ik iets totaal niet interessant vind wat iemand anders vertelt. Jarenlang bleef ik om aardig en leuk gevonden te willen worden → een goed persoon te willen zijn altijd luisteren, ook al voelde ik aan alles in mijzelf dat ik moest stoppen. Tegenwoordig geef ik een subtiele hint, loop ik weg of zeg ik dat het onderwerp mij niet zo interesseert. Kortom, ik kom voor mijzelf op en geef mijn grenzen aan, wat niet altijd gewaardeerd wordt merk ik 🙂

Maar er bestaat ook een andere oplossing, omdat ik het mijzelf in gesprekken met anderen erg moeilijk maak – en daar had ik nooit bij stil gestaan. Mijn vriendin vertelde mij dat zij er vaak met haar hoofd helemaal niet bij is en dat ze zelfs in gesprekken soms maar half luistert, haha. Dat is iets wat mij eigenlijk nooit overkomt, omdat ik van mijzelf vind – en mijzelf daarmee veroordeel en iets opleg – dat ik altijd aandachtig moet luisteren naar een ander, want anders doe ik het niet goed (= angst om te falen). Kortom, aandachtig luisteren (en kijken trouwens ook) is een controlemechanisme van het ego waar ik nog niet eerder bij stil had gestaan.  Door mijzelf te dwingen en op te leggen dat ik altijd aandachtig naar anderen moet luisteren maak ik het mijzelf in gesprekken enorm moeilijk. Voor mijzelf is dit echt een eyeopener 🙂

In een bredere context zijn voortdurend aandachtig waarnemen en aandachtig luisteren naar anderen controlemechanismen die mij gefixeerd houden op de ‘buitenwereld’. En niet zo’n klein beetje ook merk ik. Natuurlijk is het prima om ontspannen vanuit Liefde met aandacht te kijken en te luisteren, maar niet voortdurend vanuit angst om een goed persoon te willen zijn. Ik ben benieuwd of ik meer ontspanning in het kijken en luisteren naar anderen kan aanbrengen, of dat ik gewoon de confrontatie aan moet blijven gaan. ~ lzv