Dingen vergelijken met herinneringen of mentale voorstellingen is waanzin

Leestijd: 2 minuten

22:00 – Ik betrap mijzelf erop dat ik binnen het proces van spiritueel ontwaken of ‘Verlicht’ worden voortdurend vergelijkingen maak tussen het hiernu en herinneringen of mentale voorstellingen van ‘wat ik had kunnen doen’, ‘hoe het had kunnen zijn’, ‘wat er had moeten gebeuren’, ‘welke kant ik op moet gaan’, ‘wat ik had kunnen bereiken’, etc. En op basis van die vergelijkingen trek ik conclusies en veroordeel ik mijzelf. Het is echt complete waanzin.

Ik geloof dat ik kan weten of het proces de goede kant op gaat of niet. Dat slaat natuurlijk nergens op, want hoe kan datgene wat een uitdrukking is van angst en wantrouwen en bovendien het onderzoeksobject is, nu enig idee hebben of het proces de goede kant op gaat? Het proces is een uitdrukking van het opbouwen van vertrouwen zou ik zeggen; het leren durven vertrouwen op iets anders dan het fucking ego. En het ego vergelijkt dus voortdurend het hiernu met herinneringen of mentale voorstellingen van hoe het had kunnen/zou moeten zijn. De conclusies en met name de identiteit – en vaak het slechte gevoel – die ik eraan ontleen zijn echt schadelijk voor het proces.

Waarom vergelijkingen maken met herinneringen en mentale voorstellingen nergens op slaat

De zintuiglijke waarneming van het hiernu is een interpretatie van de realiteit op basis van zintuiglijke informatie en opgedane kennis uit het verleden die in het (expliciete) geheugen is opgeslagen. De verbanden die ik heb gelegd én de conclusies die ik toentertijd heb getrokken projecteer ik in het heden. De interpretatie van het heden is een illusie.

Herinneringen zijn per definitie gereconstrueerde herinneringen en die zijn altijd onvolledig, onnauwkeurig en onbetrouwbaar; de missende stukjes zintuiglijke informatie worden automatisch door de hersenen opgevuld met andere informatie. Een gereconstrueerde herinnering is de overtreffende trap van de illusie die ik hiernu ervaar; het is de ervaring van een illusie binnen de illusie die ik hiernu ervaar.

Mentale voorstellingen in de vorm van beelden en ideeën zijn ook gebaseerd op zintuiglijke informatie en opgedane kennis uit het verleden. Bovendien zijn aan de mentale voorstellingen allerlei voorwaarden en vereisten toegevoegd wat er in potentie mogelijk was óf had kunnen gebeuren. Die voorwaarden en vereisten komen voort uit mijn diepe angst om te falen, mijn diepe angst om het fout te doen en het niet te halen. Die zelfopgelegde voorwaarden en vereisten geven mij de mogelijkheid om mijzelf te veroordelen en pijn te doen. Waanzin!

Uiteindelijk vergelijk ik dus een onware interpretatie van de realiteit met gereconstrueerde herinneringen of mentale voorstellingen en verbind ik daar conclusies aan of ik wel of niet goed bezig ben, en of het proces wel of niet de goede kant op gaat. Wat een onzin zeg. De enige reden waarop ik voortdurend vergelijkingen maak is omdat ik controle probeer te houden over het proces en mijn diepe angst om te falen uit de weg ga. Want dat is wat er werkelijk aan de hand is: ik ben bang om te falen en uiteindelijk er niet meer te zijn; oh zo bang dat ik mijzelf niet meer waar kan nemen. En mijn hele gedrag is erop gericht om die waarheid af te dekken en te vermijden. Nou ik heb er genoeg van, want het bezorgt mij ontzettend veel pijn en lijden. ~ lzv