Gesprek bij de bijstand gehad over mijn krachten en beperkingen

Leestijd: 2 minuten

15:00 – Vanochtend heb ik een gesprek met mijn consulente bij de bijstand gehad. Half augustus vorig jaar (2018) heb ik besloten om te stoppen met traumatherapie en helemaal op mijzelf en mijn ‘inner-weten’ te vertrouwen. Eén van de dingen waarvan ik ‘inner-weet’ dat ik dat (weer) moet gaan doen is werken. Ik heb de afgelopen vijf jaar gezegd dat ik nooit meer ga werken, maar achteraf gezien probeerde ik gewoon confrontaties en mijn angst om te falen uit de weg te gaan. Bovendien geloofde ik dat ik als ‘Verlichte’ niet kan werken voor een baas, terwijl ik daarmee het paard achter de wagen span aangezien ik hiernu niet ‘Verlicht’ ben. Mocht dat inderdaad zo zijn, dan kom ik daar vanzelf wel achter.

De afgelopen twee dagen was ik enorm gespannen voor het gesprek met de consulente van de bijstand – terwijl ze super relaxed en behulpzaam is – en ik merkte dat een aantal oude afweren flink werden getriggerd. Ik ben erachter gekomen dat ik in de professionele sfeer geloof dat:

  • Er wordt niet naar mij geluisterd → ik luister niet naar ‘mijzelf’.
  • Ik word niet gezien door anderen → ik zie ‘mijzelf’ niet.
  • Ik word niet serieus genomen door anderen → ik neem ‘mijzelf’ niet serieus.
  • Ik moet aanstellen en overdrijven (zielig en slachtoffer zijn) om mijn beperkingen en klachten erkend te krijgen → ik accepteer en erken mijn eigen beperkingen niet.

Allemaal ‘primaire afweer’-overtuigingen van het ego om de controle over de situatie en daarmee het Leven te houden. De realiteit is namelijk dat de consulente van de bijstand wel naar mij luistert en mij wel serieus neemt. Op basis van mijn huidige arbeidsvermogen en belastbaarheid voelt parttime werken (12 uur) dan ook als een logische stap om een aantal diepgewortelde overtuigingen en gedragspatronen aan te pakken en verdere problemen die ik ervaar in het contact met anderen op te lossen. Ik heb in ieder geval zin om weer te gaan werken merk ik!

Wat voor mij het allerbelangrijkste is dat ik zelfonderzoek kan blijven doen en dat ik een inkomen ontvang om te kunnen leven. Als ik via het doelgroepregister van het UWV parttime (12 uur) zou kunnen werken met behoud van mijn bijstandsuitkering dan zou dat geweldig zijn. ~ lzv