Hoe weet ik nou dat ik besta? Kan ik dat bewijzen?

Leestijd: 2 minuten

19:00 – Het eerste serieuze ‘spirituele’ boek waar ik mee in aanraking kwam was ‘Spirituele verlichting? Vergeet het maar!’ van Jed McKenna. In zijn boek beweert Jed McKenna dat ik met de beroemde bewering ‘Ik denk, dus ik besta’ van René Descartes subjectief kan bewijzen dat ik besta. Maar is dat wel zo?

René Descartes redeneert dat als ik dingen ter discussie stel, ik automatisch twijfel aan die dingen. En wanneer ik die twijfel op zijn beurt eveneens ter discussie stel, dan wordt het herbevestigd dat ik twijfel. Deze herbevestiging van twijfel noemde René Descartes de zekerheid van het bestaan van twijfel, oftewel denken in zijn puurste vorm. Het denken bevestigt de aanwezigheid van deze denkactiviteit, waarmee hij het bestaan van het denken als substantie bewees: er is iets dat twijfelt en dus denkt.

Hoeveel ik er ook over nadenk, hoe meer hoofdpijn ik ervan krijg, want volgens mij klopt er geen hout van zijn bewering. Ik heb zelf vastgesteld dat waarheid ergens moet bestaan, omdat het onzinnig is om te zeggen dat waarheid niet bestaat, omdat deze bewering dan waar zou zijn, wat een logische contradictie is 🙂 Ik heb zelf het idee dat waarheid nooit te bewijzen is, en dat ik alleen kan bewijzen dat iets onwaar is. Anders gezegd, ik kan alleen direct ‘ervaren’ dat ik besta, maar het nooit bewijzen met het denken en dus zeker weten.

Het probleem met René Descartes beroemde bewering is dat hij op egoniveau (de persoon) zijn eigen bestaan probeerde te bewijzen. En laat de persoon nou net een illusie zijn volgens de theorie van ‘Verlichting’. Afgezien daarvan, stel dat ik zijn bewering aan zou passen waarbij ‘ik’ door het Geheel, het Ene Ding of Bewustzijn vervang, dan krijg ik:

“Het Geheel denkt, dus het Geheel bestaat.”

“Het Ene Ding denkt, dus het Ene Ding bestaat.”

“Bewustzijn denkt, dus Bewustzijn bestaat.”

Dit is natuurlijk regelrechte onzin wat hier staat, want het Geheel, het Ene Ding of Bewustzijn denkt niet. Er zijn gedachten die verschijnen in het Geheel, het Ene Ding of Bewustzijn, maar dat bewijst natuurlijk niets. “Er is denken, dus Bewustzijn bestaat” bewijst ook niets. Het probleem zit hem in het feit dat René Descartes iets over het Geheel, het Ene Ding of Bewustzijn probeert te zeggen (bewijzen) met een vermogen (denken) dat daarin verschijnt en een onderdeel van is.

Jed McKenna heeft in zijn gratis boek ‘Starship Gita, The Song of the Borg’ de bewering van René Descartes veranderd in:

“Sentio, ergo sum.”

“Ik ben bewust, dus ik besta.”

“Bewustzijn is bewust, dus Bewustzijn bestaat.”

Het klopt dat ik mij ergens bewust van ben, maar kan ik dat ook bewijzen? Of is het feit dat ik mij ergens bewust van ben subjectief bewijs dat ik besta? Bekeken vanuit het absolute perspectief is Bewustzijn zich bewust van zichzelf en verder valt er volgens mij verder niets over te zeggen. Kan ik met het denken bewijzen dat ‘ik’ als Bewustzijn ‘mij’ niet ergens bewust van ben? Nee, ik zou niet weten hoe. Volgens mij is ‘ergens bewust van zijn’ een eigenschap van Bewustzijn en ‘bewijst’ het subjectief dat ‘ik’ besta. Hier zal ik het mee moeten doen vrees ik 🙂 ~ lzv

Een reactie op “Hoe weet ik nou dat ik besta? Kan ik dat bewijzen?

  1. T zal allemaal wel, t woord “verlichting” irriteert me steeds meer.

    Ik laat mijn baard groeien en zet een tulband op, open een website, lees 1000 boeken, schud alles lekker door elkaar, schrijf een boek met 1000 bronvermeldingen en vermeld je verlichtingservaring, precies ja, je ervaring.

Reacties zijn gesloten.