Ik moet voortdurend rekening houden met anderen, want anders… → is dat waar?

Leestijd: 5 minuten

19:00 – Mijn dominante afweermechanisme is altijd ‘valse hoop’ geweest. Ik houd altijd extreem rekening met anderen vanuit angst door proberen andermans behoeften vast te stellen (of te herinneren) en te bevredigen. Ik ben letterlijk voortdurend gericht en gefixeerd op anderen om hun behoeften te bevredigen en ze niet tot last te zijn. Daar haal ik een belangrijk en groot gedeelte van mijn identiteit, zelfbeeld, eigenwaarde en gevoel van zelf uit, wat ik heb vastgesteld in een ‘vier-vragen’-uitwerking die ik de afgelopen dagen heb gedaan. De overtuiging die ik heb onderzocht is:

“Ik moet (voortdurend) rekening houden met anderen vanuit angst, want anders vinden anderen mij niet leuk en aardig en ben ik een slecht en fout persoon.”

Hieronder geef ik een overzicht van mijn belangrijkste inzichten en leerpunten.

Ik moet weten dat ik een goed persoon ben

Op basis van mijn ideeën, ervaringen en herinneringen (= het verleden) probeer ik onbewust voortdurend mogelijke reacties van anderen te bedenken of te herinneren, en hierop te anticiperen door mijn gedrag, handelen en ‘wat er uit mij komt’ aan te passen, te onderdrukken of te blokkeren. Het bedenken van mogelijke reacties van anderen gaat zo snel en is zo’n gewoonte geworden, dat ik mij er nauwelijks bewust van ben dat ik mijn eigen gedrag, handelen en ‘wat er uit mij komt’ voortdurend aanpas.

Ik geloof dat er normen, waarden, vereisten, voorwaarden, etc. bestaan die bepalen wanneer ik mij goed of slecht gedraag. Ik (lees: het ego) moeten wanhopig weten dat ik een goed persoon ben en dat ik het goed doe, en ik geloof dat ik dat VIA anderen kan weten. Ik geloof ook dat ik mijn gedrag, handelen en dat ‘wat er uit mij komt’ moet controleren omdat het niet goed is van zichzelf → ‘er is iets mis met mij’ = primaire afweer.

Ik kan onmogelijk weten of ik een goed of slecht persoon ben

Mijn diepe angst is dat ik niet kan weten of ik het goed of fout doe en dus een goed of slecht persoon ben. En ik wil het weten, maar dat kan niet, het is onmogelijk. Want wie bepaalt wat goed of slecht is? In de realiteit bestaat er geen maatstaf en vanuit het absolute perspectief is er dus ook geen oordeel mogelijk. Ik kan onmogelijk weten of dat ‘wat er uit mij komt’ goed of fout is. Ik en anderen kunnen er ideeën en oordelen over hebben, maar het is en blijft een feit dat ik niet kan weten dat ‘wat er uit mij komt’ goed of fout is. Alle ideeën en oordelen zijn gebaseerd op normen, waarden, vereisten en/of voorwaarden → kortom, gebaseerd op allerlei onware aannames en veronderstellingen.

Ik geloof dat ik een fout en slecht persoon ben (= primaire afweer) en dat is niet waar. Ik kan ook niet weten of ik een goed persoon ben. Het enige wat ik weet is dat ik het dus niet kan weten. Ik kan niet weten of dat ‘wat er uit mij komt’, hoe ik handel, wat ik doe, hoe ik mij gedraag goed of slecht is. Het enige wat ik weet is dat wat er verschijnt in Bewustzijn onvoorwaardelijk geaccepteerd dient te worden = ‘mijzelf’ onvoorwaardelijk accepteren. Of dat goed of slecht is, is niet van belang.

Ik moet via anderen weten dat ik besta

De enige reden waarom ik voortdurend behoeften van anderen probeer te bevredigen is omdat ik aardig, leuk en vriendelijk gevonden wil worden; ik wil impliciet of expliciet waardering van anderen dat ik een goed persoon ben. Ik wil bevestiging dat ik recht heb om te bestaan → dat ik mag bestaan → dat ik besta. Ik moet VIA anderen weten dat ik besta. Als ik ophoud met rekening houden vanuit angst dan houd ik op te bestaan en blijf ik eenzaam en alleen achter, wat gelijk staat aan de dood.

Ik houd voortdurend rekening met anderen vanuit angst omdat ik niet alleen wil zijn, ik niet eenzaam wil zijn, ik niet betekenisloos wil zijn, dat ik niet niet wil bestaan. Ik ben gewoon bang om eenzaam en alleen te sterven in vergetelheid.

Als ik ophoud met proberen een goed persoon te zijn en ‘mijzelf’ en het Leven onvoorwaardelijk accepteer, dan houd ik op te bestaan → dan ben ik er niet meer. Door (voortdurend) rekening te houden met anderen vanuit angst en te zorgen dat anderen geen last van mij hebben houd ik mijn zelfbeeld, eigenwaarde en gevoel van zelf in stand → zo weet ik dat ik besta. Als ik geen rekening meer houd met anderen vanuit angst, dan heb ik geen bestaansrecht meer → dan kan ik niet weten of ik besta → dan besta ik niet meer.

Voortdurend rekening houden met anderen is juist egoïstisch en asociaal

Iedereen wordt altijd geleerd dat geen rekening houden met anderen egoïstisch en asociaal is. In werkelijkheid is juist voortdurend rekening houden met anderen egoïstisch en asociaal, omdat ik het alleen maar voor mijzelf doe en er iets uit wil halen → ik wil aardig en leuk gevonden worden en de bevestiging dat ik mij goed gedraag en een goed persoon ben. Bah. Bovendien ben ik niet in staat om mijn eigen behoeften en de werkelijke behoeften van anderen waar te nemen en ernaar te handelen, omdat ik voortdurend bezig ben met wat ik denk nodig te hebben. Conclusie: voortdurend rekening houden met anderen = rekening houden met anderen vanuit angst is juist egoïstisch en asociaal.

Aan wie is het om te oordelen?

Aan wie is het uiteindelijk om te oordelen? Aan anderen of ik een goed of slecht persoon ben? Aan mijzelf of ik goed of slecht persoon ben? Oordelen, beoordelen en veroordelen leidt altijd tot zelfafwijzing, controle, weerstand, denken iets nodig te hebben en rekening houden met anderen vanuit angst, oftewel ego. Ik kan niet weten of ik een goed of slecht persoon ben, onmogelijk. De enige entiteit die er belang bij heeft om het te weten is het ego in het kader van zijn overleving. Het zielige, nietige ego dat vecht voor zijn bestaan.

Goed en slecht zijn concepten van het denken op basis van normen, waarden, voorwaarden en vereisten. Het is complete onzin, bullshit en crap. Als er al iets goed is, dan is het wel datgene wat er vanuit Liefde uit mij komt. Handelen vanuit Liefde en gedrag dat ik vertoon vanuit Liefde is altijd goed, omdat ik daarmee de realiteit onvoorwaardelijk accepteer zoals deze is. Ik handel dan in overeenstemming met het Leven zelf, wat kan daar nu verkeerd aan zijn? Wie ben ik om te zeggen dat het Leven het verkeerd doet? Dat het Leven het bij het verkeerde eind heeft?

Dus handelen op basis van Liefde, gedrag dat ik vertoon op basis van Liefde én niet iets denken nodig hebben is altijd goed. Dit is de enige maatstaf. Wat iedereen er ook van vindt en ook al wijst iedereen mij af en blijf ik eenzaam en alleen over, dat ‘wat er uit mij komt’ vanuit Liefde kan nooit verkeerd zijn. Dit betekent niet dat ‘wat er uit mij komt’ ook altijd gewaardeerd wordt door anderen of dat ze mij altijd leuk en aardig vinden. Waarschijnlijk juist minder 🙂 Het punt is dat dat irrelevant is als ik handel in overeenstemming met het Leven zelf.

Conclusie

Voortdurend rekening met anderen houden is volledig gebaseerd op angst. Het is een controlemechanisme van het ego waar ik een belangrijk gedeelte van mijn identiteit, eigenwaarde, zelfbeeld en gevoel van zelf uithaal. Het is een wanhopige poging om VIA anderen te weten dat ik het goed doe en een goed persoon ben. In werkelijkheid is het een wanhopige poging om te (blijven) weten dat ik besta. Een wanhopige poging van het ego om te zorgen dat het blijft leven – een wanhopige poging om te overleven dus.

Als ik vanaf nu mijn eigen behoeften erken en ernaar handel; als ik vanaf nu werkelijk rekening houd met mijzelf in plaats van met anderen, dan accepteer ik ‘mijzelf’ – en dus de realiteit – onvoorwaardelijk hiernu. Het geloof in de primaire afweer overtuigingen ‘ik ben niet belangrijk’, ‘ik doe er niet toe’ en ‘ik ben minderwaardig’ is de oorzaak van mijn negatieve zelfbeeld en het voortdurend rekening houden met anderen vanuit angst. Het is waanzin om hieraan vast te blijven houden, ook al voelt het erg vertrouwd, bekend en veilig. Zolang ik rekening blijven houden met anderen vanuit angst blijf ik mijn negatieve zelfbeeld bevestigen en hiernu de ervaring van ongeluk, pijn en lijden creëren. Het is tijd om mijn gehechtheid hieraan definitief los te laten en het onbekende te omarmen, ook al wordt het mijn dood. ~ lzv