Zelfacceptatie bij geluidsoverlast → de oplossing

Leestijd: 3 minuten

11:30 – Zelfacceptatie is een mooi woord, maar wat houdt het in de praktijk nu concreet in? Jaren geleden associeerde ik zelfacceptatie met het onvoorwaardelijk accepteren van de realiteit exclusief mijn eigen behoeften en voorkeuren. Als iemand bijvoorbeeld te dicht bij mij stond (in mijn persoonlijke ruimte), dan zei ik daar niets van want ‘ik moet de realiteit accepteren’. Dit deed ik niet bewust natuurlijk, maar geeft wel goed weer welke betekenis ik toekende aan het woord zelfacceptatie.

Belangrijke aspecten van zelfacceptatie zijn onvoorwaardelijk accepteren hoe ik mij hiernu voel en onvoorwaardelijk accepteren wat er uit mij wil komen qua gedrag, handelen en communicatie. Natuurlijk kan een lezer – jij dus 🙂 – dit op meerdere manieren interpreteren, afhankelijk van het perspectief dat je inneemt en je huidige staat van begrip, maar ik voel op dit moment niet de behoefte om het verder toe te lichten en uit te leggen.

Ik word gek van lage en herhalende tonen

Na een korte inleiding over zelfacceptatie, ben ik aangekomen bij het thema waar ik op dit moment mee worstel in mijn leven: geluidsoverlast. Een aantal maanden geleden zijn er bij mij kenmerken van autisme vastgesteld en die begin ik langzaam te accepteren en te integreren in mijn systeem. Een kenmerk dat ik duidelijk heb is dat ik hooggevoelig ben voor geluidsprikkels en dan met name lage en/of herhalende tonen zoals bijvoorbeeld bij dance of house music. Daar word ik echt helemaal gek van.

Mijn buurman van twee huizen verderop houdt erg van dance music en ik heb al aangegeven dat ik er last van heb als hij de muziek hard aan heeft staan. Sindsdien houdt hij rekening met mij, omdat hij – zoals hij het zelf zegt – niet wil dat ik last van hem heb. Fijn 🙂 Echter, zelfs als hij zijn volume zacht heeft staan merk ik dat zijn muziek mij nog steeds triggert, irriteert en uit mijn ‘Zijn’ haalt. In eerste instantie probeerde ik de irritatie weg te redeneren met argumenten als dat hij zijn volume al enorm voor mij heeft aangepast (wat ook zo is) en dat ik niet zo moet lopen zeuren. De realiteit is dat, ondanks dat het voor anderen wellicht nauwelijks hoorbaar is, ik er nog steeds last van heb. Blijkbaar is het volume van muziek niet doorslaggevend in het ervaren of ik ergens last van heb. Mijn bovenbuurvrouw hoor ik bijvoorbeeld duidelijker dan de muziek van mijn buurman, en ook haar baby kan enorm krijsen, maar dat stoort me niet zo. De lage en herhalende tonen van de bas is waar ik mij aan stoor. En wellicht heeft zijn keuze van muziek er ook mee te maken.

Oplossing voor de geluidsoverlast van mijn buurman

In het kader van zelfacceptatie realiseerde ik mij dat ik mijn hooggevoeligheid onvoorwaardelijk dien te accepteren. Dus ja, zijn muziek staat niet hard, maar door de gebrekkige isolatie in deze jaren ’30 woningen heb ik er nog steeds last van. En vanochtend realiseerde ik mij ineens wat de oplossing is. Ik dien mijn eigen behoefte te erkennen en gewoon aan te geven dat ik nog steeds last heb van zijn muziek – ook al staat deze niet echt hard. En verder dien ik hem vertellen dat ik het waardeer dat hij rekening met mij houdt en ik mij besef dat hij al flink wat water bij de wijn heeft gedaan, maar mocht hij dit volume toch willen handhaven, dan dienen we daar gewoon tijdsafspraken over te maken.

Opkomen voor mijzelf door het maken van afspraken met mijn buurman over het volume van zijn muziek en de tijdsduur ervan voelt goed! Ik voel gelijk dat als ik weet dat hij bijvoorbeeld een uurtje de muziek harder aan heeft staan, mij dat enorm rust geeft. Ik weet immers wanneer het eindigt en kan op basis daarvan mijn eigen activiteiten aanpassen. Ik accepteer mijzelf en mijn hooggevoeligheid onvoorwaardelijk, ik kom voor mijzelf op, ik geef mijn buurman de ruimte om zijn behoeften kenbaar te maken, om vervolgens samen tot een overeenstemming te komen waarbij we ons allebei goed voelen. Goed plan van mijzelf dus, en daarom ga ik het op korte termijn tot uitvoer brengen. ~ lzv