Geen mooie verhaaltjes meer en het loslaten van mijn schrijverschap

Leestijd: 4 minuten

21:00 – Ik probeer voortdurend mooie verhaaltjes te maken van de inzichten die ik heb opgedaan en ik heb besloten dat ik ermee ga stoppen. Ik heb vastgesteld dat ik niet per se mijn inzichten op mijn website hoef te publiceren om ze te reproduceren en daarmee te verankeren in mijn systeem. Ik kan het ook gewoon op mijn computer doen.

Veel berichten die ik de afgelopen maanden heb geschreven zijn een uiting van het afweermechanisme ‘valse hoop’ en hebben betrekking op Google, anderen en Edwin. Hieronder leg ik uit hoe het controle- en afweermechanisme precies werkt voor elk van deze drie.

Ik wil als schrijver via anderen betekenis hebben

Ten eerste ervaar ik tijdens het schrijven voortdurend een sterke drang / neiging om belangrijk, speciaal en bijzonder te zijn. Vanuit een diep gevoel van minderwaardigheid wil ik er toe doen, ik wil gezien en gehoord worden door anderen. Schrijven voor een fictief lezerspubliek (= anderen) geeft mij als schrijver betekenis en zin → zonder ‘anderen’ doe ik er niet toe en ben ik niet bijzonder en belangrijk. Ik gebruik ‘anderen’ dus voortdurend om er zelf identiteit uit te halen, ook al weet ik niet eens of mijn berichten werkelijk gelezen worden. Volgens de statistieken wel, maar wat zegt dat? Het is maar net welke betekenis ik eraan geef, haha.

Die continue focus en fixatie op anderen tijdens het schrijven bederft mijn plezier om te schrijven enorm. Het ego heeft allerlei voorwaarden en vereisten hoe berichten eruit moeten zien qua opbouw, schrijfstijl, titels, tussenkopjes, inhoud, spelling, grammatica, etc. Ik word er kotsmisselijk van en ik ben er ook echt helemaal klaar mee. Ik wil voor mijzelf schrijven en anders niet.

Ik (= het ego) geloof dus door interessante berichten te schrijven die boordevol staan met inzichten anderen te kunnen helpen tijdens hun zoektocht, haha. Alsof ik onmisbare schakel ben in de zoektocht van anderen, houd toch op. Wat een ijdelheid en arrogantie. In ruil voor al die ‘onmisbare’ inzichten van mij wil ik belangrijk, speciaal en bijzonder gevonden worden, haha. Tja… best triest eigenlijk als ik het zo lees; een man met een diepgeworteld gevoel van minderwaardigheid probeert via berichten met inzichten waardering krijgen. Natuurlijk doet iedereen het op zijn of haar eigen manier, maar ik krijg een beetje medelijden met mijzelf als ik dit zo lees.

Ik probeer via Google een fictief lezerspubliek te bereiken

De tweede reden betreft Google. Ik schrijf voor anderen en voor Google. Ik probeer zo goed mogelijk aan zoekmachineoptimalisatie (SEO) te doen, zodat ik zo hoog mogelijk rank binnen de zoekresultaten van Google en ik zo veel mogelijk verkeer naar mijn website krijg. Waarom? Omdat ik belangrijk, speciaal en bijzonder wil zijn; ik wil gezien en gehoord worden door de wereld. Ik wil bestaan en betekenis hebben, en daarom moet ik het Google zo goed mogelijk naar zijn zin maken → dan bereik ik het fictieve lezerspubliek waar ik voor schrijf en die ik nodig heb om als schrijver betekenis te hebben en waar ik veel waardering, lof en complimenten van hoop te krijgen. Daarom wil ik zoveel mogelijk berichten schrijven – liefst meerdere per dag – om een zo groot mogelijk lezerspubliek te bereiken → afweermechanisme ‘valse hoop’.

Ik probeer via schrijven waardering en ‘liefde’ van Edwin te krijgen

Tenslotte de laatste reden: Edwin. Edwin van de website ‘het geheim van verlicht zijn’ leest met regelmaat de berichten die ik geschreven heb en laat soms zinvolle feedback, een opmerking of een vraag achter. Dankzij zijn opmerkingen en ‘vingerwijzingen’ heb ik mijzelf veel tijd, energie en zoekwerk bespaard. Het is een enorme luxe dat iemand die het pad naar ‘Verlichting’ heeft afgerond een oogje in het zeil houdt. Daar ben ik zeer dankbaar voor.

Aan de andere kant heb ik een probleem met mannen wat teruggaat tot in mijn kindertijd. De mogelijke oorzaak is niet belangrijk. Wat wel belangrijk is, is dat ik vanuit een minderwaardige houding voortdurend ‘liefde’ en waardering bij mannen probeer te vinden / krijgen, zo ook bij Edwin. Ik probeer aan Edwin’s verwachtingen te voldoen, alleen weet ik niet wat die zijn, haha. Dus probeer ik het perfect te doen; ik probeer te laten zien hoe goed ik het doe, hoeveel vooruitgang ik boek en welke inzichten ik opdoe. Allemaal egoshit natuurlijk, dat snap ik zelf ook wel, maar de drang is echt enorm en mijn focus is er de gehele dag op gericht. Als ik een dag geen bericht publiceer, dan voel ik mij slecht en schuldig → ik heb het ‘fout’ gedaan en ik verdien geen ‘liefde’ en waardering.

Op dit moment is Edwin het doelwit van mijn ego, maar in mijn leven zijn meerdere mannen gepasseerd die ik heb gebruikt – en die mij hebben gebruikt én (seksueel) misbruikt. Het ironische is dat ik van nature een dominante man ben, maar dat ik mijzelf in een onderdanige positie blijf manoeuvreren om waardering en ‘liefde’ van andere mannen te krijgen, haha. Echt hilarisch.

Ik stop met schrijven voor anderen, Google en Edwin; ik begin met schrijven voor mijzelf

Ik heb vanavond besloten om helemaal te stoppen met schrijven voor anderen, Google en Edwin. Concreet houdt het in dat ik niet per se dagelijks meer schrijf en dat ik alle voorwaarden en vereisten hoe en bericht eruit moet zien helemaal loslaat. In essentie komt het erop neer dat ik niet meer zo verhalend schrijf, maar dat ik mij beperk tot de kern van waar ik mee bezig ben en wat ik aan het onderzoeken ben. Geen anekdotes meer, geen inleidingen meer, geen oorzaken en redenen meer. Gewoon het thema in zijn eenvoud en de daaruit voortvloeiende inzichten. Als anderen, Google of Edwin het niet begrijpen, dan is dat hun probleem. Deze website is eigenlijk niet voor anderen bedoeld – ook nooit geweest, maar oorspronkelijk een tekstverwerker die ’toevallig’ ook online staat – dat was mijn intentie tenminste. Dus geen verhaaltjes meer en daarmee laat ik mijn schrijverschap ook los – voor zover ik dat ooit geweest ben tenminste 🙂 ~ lzv

Een reactie op “Geen mooie verhaaltjes meer en het loslaten van mijn schrijverschap

  1. Zeer herkenbaar! 🙂 Het gevoel hebben om dit uit te moeten dragen, misschien nog geeneens bewust, maar toch… om dan opeens in te zien dat het wellicht iets was wat je ego ‘je’ liet doen. Ik ben het maar gaan zien als fases waar je door heen gaat. Maar goed, denk toch dat deze website voor anderen een steun kan zijn. Ik heb niet veel gelezen; lezen is iets waar ik steeds meer moeite mee krijg, maar het artikel over Vera Helleman sprak me wel aan – niet zozeer de woorden, maar het feit dat je mensen waarschuwt dat dit niets met ‘Verlichting’ (ontwaken!?) te maken heeft. Ik heb zelf ook een fase gekend dat ‘je’ denkt dat mensen uit het ‘spirituele circuit’ je kunnen helpen, totdat je tot de ontdekking komt dat ze daar met heel andere dingen bezig zijn. Maar misschien is dit ook een fase waar je doorheen moet? Ook weer een inzicht dat je kunt afstrepen om vervolgens weer verder te gaan. Bij deze wens ik je sterkte met ‘je tocht’, want pff… het is niet makkelijk!!!

Reacties zijn gesloten.