Ik ga snel verhuizen ~ Ik word knettergek van de geluidsoverlast

Leestijd: 3 minuten

23:00 – De afgelopen dagen heb ik (weer) ervaren hoe lastig zelfonderzoek kan zijn. Ik ervaar al een aantal maanden geluidsoverlast van verschillende buren. Mijn linker buurvrouw heeft de gewoonte om 1 uur ’s nachts de wasmachine aan te zetten en te stofzuigen, mijn rechter buurman van twee huizen verderop houdt ervan regelmatig muziek te draaien met een flink basgeluid, en mijn Chinese bovenburen die hebben laminaat liggen waardoor ik alles hoor wat ze zeggen en doen (ook al hebben ze geen schoenen aan). Kortom, genoeg geluidsprikkels voor een autist als ik 🙁

Om helemaal op mijzelf te leren vertrouwen en op te komen voor mijzelf, heb ik elke afzonderlijke situatie aangepakt:

  • Mijn linker buurvrouw heb ik gevraagd of ze na 23:00 uur niet meer wil stofzuigen en wassen, waar ze ook gehoor aan heeft gegeven.
  • Mijn buurman van twee huizen verderop weet dat ik autistisch en hooggevoelig ben en houd sindsdien enorm rekening met mij. Alleen de zaterdagavond draait hij nog wel eens muziek die ik goed kan horen, en dat is ook prima.
  • Met mijn Chinese bovenburen ben ik ook een aantal keren in gesprek geweest om de geluidsoverlast te bespreken met als eindresultaat dat we één van de beste ondervloeren (die op dit moment verkrijgbaar is) samen hebben bekostigd en hebben gelegd afgelopen dinsdag. Alleen het verbeterde isolatie-effect t.o.v. de oude tapijttegels die eerder als ondervloer waren gebruikt is nihil. En dat is echt balen.

Eindconclusie: ik woon in een jaren ’30 woning die zeer slecht geïsoleerd is en waar weinig aan te doen is.

Ik merkte vrijdag en zaterdag dat ik enorm geïrriteerd en boos werd op het moment dat ik mijn Chinese buurvrouw hard hoorde praten boven mij en haar baby’tje regelmatig dingen liet vallen op de laminaten vloer. Ik bestempelde de irritatie en boosheid richting hun als de afweer ‘valse macht’. Alleen hoe zit het dan precies? Wat projecteer ik op hun? Op wie ben ik nou werkelijk boos? En waarom?

Ik was al eerder voor mijzelf tot de conclusie gekomen dat die boosheid twee oorzaken kan hebben:

  1. Mijn ego bestempelt de geluidsoverlast als ‘ze houden geen rekening met mij’ → ‘ik ben niet belangrijk’ en ‘ik doe er niet toe’, terwijl ik wel de hele dag rekening met anderen (vanuit angst) houd. Kortom, als anderen rekening met mij houden, dan concludeert mijn ego dat ik belangrijk ben, dat ik er toe doe en dat ik daarmee besta.
  2. De tweede oorzaak is dat ik werkelijk last van hun heb, en dat stilte en rust een wezenlijke behoefte van mij is. In dat geval ben ik eigenlijk boos op mijzelf omdat ik geen rekening met mijzelf houd en niet voor mijzelf opkomen door mijn Chinese buurvrouw – die geen Nederlands kan, lekker handig – aan te spreken. In dit geval projecteer ik mijn eigen boosheid onterecht op hun, omdat ik ‘weiger’ te handelen.

De afgelopen maanden dacht ik elke keer of ‘het is optie 1’ of ‘het is optie 2’. Het kwam in mijn autistenhoofd gewoon niet op dat er wellicht gewoon niets aan de situatie te doen is, omdat ik een jaren ’30 benedenwoning woon. Alle buren houden al enorm rekening met mij en nog heb ik last van ze (voornamelijk mijn Chinese bovenburen). Ondanks dat ik mij voor het leggen van de nieuwe ondervloer had voorgenomen om te gaan verhuizen mocht het resultaat tegenvallen, was ik dat op de één of andere manier alweer vergeten. Ik heb zo’n vermoeden dat het met mijn autisme en tragere informatieverwerking te maken heeft.

In ieder geval, gisteren realiseerde ik mij ineens weer dat ik ook gewoon kan verhuizen naar een rustigere leefomgeving die beter bij mijn wezenlijke behoeften past. En op het moment dat ik mij dat realiseerde viel alle irritatie en boosheid richting mijn bovenburen weg. Ik hoor nog steeds geluiden door het plafond heen komen, maar ze raken mij niet meer zo. Ik ben vandaag ook al flink aan de gang geweest en heb mijn woning op woningruil.nl gezet en morgen ga ik even babbelen met verhuurmakelaar. Ik had dit veel eerder moeten doen in plaats van mijn eigen behoeften ontkennen en geloven dat accepteren ‘Dat Wat Is’ hetzelfde is als in een situatie blijven zitten. Wat een waanzin zeg! Maar zoals ik al eerder zei, ik heb zo’n vermoeden dat mijn autisme er ook mee te maken heeft en dat ik het gewoon niet doorhad. Nu wel dus 🙂 ~ lzv