Ongelukkig zijn (en blijven) als ‘valse hoop’-strategie

16:30 – Ik heb gisteren een aantal redenen opgesomd waarom ik ongelukkig moet blijven. Vanochtend realiseerde ik mij dat ik nog een paar sterke overtuigingen heb waarom ik (van mijzelf) ongelukkig moet blijven:

  • Ik moet echt ergens last van hebben voordat het gerechtvaardigd is om aan te geven dat ik iets niet prettig vind en ik mijn grenzen aan mag geven.
  • Ik moet echt ergens last van hebben volgens mijn eigen strenge eisen en voorwaarden van pijn en lijden, want anders word ik niet serieus genomen, word er niet naar mij geluisterd en heb ik geen recht van spreken.

Pas als ik ergens enorm last van heb en lijd, dan pas heb ik recht van (lees: mag ik) spreken en word ik door anderen geloofd. Anders moet ik niet zo zeuren en me niet zo aanstellen en comedy spelen.

Dus ik geloof dat ik lichamelijke spanning, stress en pijn moet hebben (absoluut nodig denk te hebben) om:

  • Serieus genomen te worden.
  • Geloofd te worden.
  • Gehoord te worden.
  • Mijn grenzen aan te mogen geven.
  • Te rechtvaardigen waarom ik iets niet wil.
  • Te rechtvaardigen waarom ik iets lastig en moeilijk vind.
  • Recht van spreken te hebben.

In alle gevallen gebruik ik lichamelijke spanning, stress en pijn dus als reden, verklaring, argument, etc. om iets voor elkaar en gedaan te krijgen. En daarom blijf ik eraan vasthouden met als gevolg dat ik altijd ongelukkig ben. Ik geloof dus dat ik ongelukkig moet blijven, want anders word ik niet serieus genomen, word ik niet geloofd, word ik niet gehoord, etc. Waanzin!

Ik mag bepaald gedrag dus niet van mijzelf vertonen – er zijn immers voorwaarden en vereisten aan verbonden, omdat het gedrag anders niet geldig en gerechtvaardigd is en geen goede reden heeft. Echt complete waanzin!

Ongelukkig zijn (en blijven) is dus een ‘valse hoop’-strategie om de ‘primaire afweer’-overtuigingen ‘ik ben niet goed genoeg’, ‘ik ben niet belangrijk’, ‘ik doe er niet toe’ en ‘ik ben minderwaardig’ te bevestigen én in stand te houden. Het is een verzonnen verhaaltje waar ik aan vast blijf houden teneinde schijnzekerheid, schijnveiligheid en de illusie van controle te ervaren → het resulteert alleen maar in pijn en lijden, en werkt daarom volledig averechts!

In werkelijkheid hoef ik niets te verdienen, hoef ik nergens aan te voldoen en mag ik – zonder reden of verklaring – mijn grenzen aangeven en zeggen wat ik te zeggen heb. Ik mag hiernu gelukkig zijn zonder er iets voor te doen of gedaan voor te hebben.

Zolang ik blijf geloven dat ik ongelukkig moet zijn (en blijven) om iets te mogen en/of voor elkaar te krijgen, blijf ik mijn ‘primaire afweer’-overtuigingen en mijn negatieve zelfbeeld bevestigen én in stand houden → het ego probeert zijn verhaaltjes met gedachtepatronen en liever nog met gedrag in stand te houden. Om verhaaltjes in stand te houden heeft het ego voortdurend redenen, oorzaken en verklaringen nodig, want anders valt de boel als een kaartenhuis in elkaar. ~ lzv

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *