Afgesplitste boosheid wordt naar binnen gericht in de vorm van zelfhaat

11:00 – De volgende citaten zijn afkomstig uit het boek ‘Healing Developmental Trauma – How Early Trauma Affects Self-Regulation, Self-Image, and the Capacity for Relationship’ van Laurence Heller en Aline LaPierre (p. 148-149). Ik herken mijzelf – en de lichamelijk en psychische symptomen die ik hiernu ervaar – enorm in de volgende citaten. Voor mij kloppen de citaten als een bus en lijk ik na 15 jaar zoeken een verklaring, reden en oorzaak te hebben gevonden voor de lichamelijke en psychische problemen waar ik al jaren door geteisterd word. Eindelijk 🙂

“Kinderen die een significante hoeveelheid agressieve impulsen afsplitsen, zien maar twee mogelijkheden: identificeren met ‘goed’ maar machteloos – naar binnen gerichte boosheid/agressie – of als ‘slecht’ maar krachtig – naar buiten gerichte boosheid/agressie.”

“Op één niveau zien misbruikte kinderen zichzelf als ‘goed’ maar machteloos; op een ander niveau ervaren ze seksueel misbruik als hun eigen schuld, waardoor ze hun eigen agressieve reacties op zichzelf richten.”

Ik weigerde mijn agressieve reacties op mijn voormalige pedofiel te richten, omdat ik bang was zijn liefde, warmte, waardering en aandacht te verliezen. Ik droeg de boosheid/woede natuurlijk nog steeds bij me, maar in plaats van die toe te eigenen en mij ermee te identificeren, had ik de boosheid/woede afgesplitst en richtte deze zich automatisch én onbewust op ‘het zelf’ in de vorm van zelfhaat en altijd schuldig voelen.

“Individuen die zijn losgekoppeld van het fysieke en emotionele zelf en die moeite hebben met anderen om te gaan (= Connection Survival Style), zetten hun boosheid om in de vorm van zelfhaat. Ze haten zichzelf omdat ze voelen dat er niet van hen gehouden wordt en dat het ook niet mogelijk is om van hen te houden; ze nooit het gevoel hebben ergens bij te horen; ze geloven dat er structureel iets mis/verkeerd is met hen en dat het seksueel misbruik en de emotionele verwaarlozing die ze ervaren, hun eigen schuld is. Ze haten zichzelf voor hun waargenomen fysieke tekortkomingen en hun psychologische symptomen. Ze ervaren vaak dat hun lichaam hun vijand is. Ze haten hun lichaam voor de angst en het lijden dat ze ervaren.”

Het bovenstaande citaat is heel herkenbaar. Ik voel mij inderdaad losgekoppeld van het fysieke lichaam en mijn emotionele binnenwereld, en heb als gevolg daarvan veel moeite om met anderen om te gaan en mij met hen te verbinden. Ik was mij de afgelopen jaren nooit bewust dat afgesplitste boosheid/woede de oorzaak zou kunnen zijn voor de lichamelijke en psychologische symptomen die ik hiernu ervaar – geen enkele therapeut, psycholoog of psychiater heeft daar ooit iets over gezegd of dit idee geopperd. Nu kom ik er dus 15 jaar later achter dat de niet-toegeëigende – en daarmee dus afgesplitste – boosheid/ woede de voornaamste oorzaak is van alle lichamelijke en psychische problemen die ik hiernu ervaar. Echt bizar. En ik maar denken dat ik gek was of niet goed bij mijn hoofd, haha.

“Volwassenen met de Connection Survival Style hebben significante hoeveelheden agressie afgesplitst. Ze kunnen zichzelf zachtaardig en mild presenteren, soms erg verstandelijk en soms zweverig, vluchtig en ongrijpbaar. Ze weten niet dat ze boos/woedend zijn behalve richting zichzelf, vaak tot het punt van zelfhaat.”

“Het integreren van hun afgesplitste boosheid/agressie – hierbij lerend deze niet naar binnen of naar buiten te richten, maar te transformeren in gezonde agressie – is de sleutel tot het opnieuw verbinden met het fysieke zelf en de wereld, verhoogde levendigheid, en om uit de dissociatieve staat te komen.”

“Ze zijn bang dat als ze zichzelf toestaan hun boosheid/woede te voelen, ze iemand pijn zullen doen. Voor individuen met de Connection Survival Style is het extreem belangrijk om langzaam in contact met de afgesplitste agressie te komen en deze te integreren. Geïntegreerde, gezonde agressie leidt tot verhoogde capaciteit voor zelfexpressie, kracht en individualiteit.”

Dat ik verstandelijk kan overkomen bij anderen en dat ik mijzelf als verstandelijk ervaar klopt als een bus. Het is alsof ik mijzelf heb afgesneden van mijn emotionele binnenwereld en het fysieke lichaam, en ik niet weet hoe ik mij er weer opnieuw mee kan verbinden, zie dit eerdere bericht: ‘ik heb mijzelf buitengesloten van mijzelf’. In plaats van overtuigingen te onderzoeken met behulp van de ‘vier vragen’ van Byron Katie, dien ik de afgesplitste boosheid/ woede te voelen en mij die opnieuw toe te eigenen, zodat deze wordt omgezet in gezonde agressie, verhoogde vitaliteit, meer kracht en betere zelfexpressie. En dat ik natuurlijk uit mijn dissociatie, ‘bevriezing’ en staat van onbeweeglijkheid kom 🙂

Gisteren had ik mijn eerste ervaring met het voelen van de afgesplitste boosheid/woede, en ik merk echt dat ik boosheid/woede moet ‘ownen’ in plaats van deze op iets afreageren – wat naar buiten gerichte boosheid/woede is (zie eerste citaat bovenaan). Ik dien mij met mijn boosheid, woede en agressie te identificeren, omdat deze van mij is. Het is mijn levenskracht en misschien wel de belangrijkste kracht om voor mijzelf op te komen, op mijzelf te vertrouwen, confrontaties aan te gaan, mijzelf uit te drukken, grenzen aan te geven en mijzelf als individu te ervaren. ~ lzv

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *