Angst voor de dood = oude pijnen → hier begrijp ik niks van

12:00 – Naar aanleiding van een commentaar van Edwin over ‘angst voelen’ op een bericht over de PRI-methode van Ingeborg Bosch dat ik vorig jaar heb gepubliceerd, heb ik besloten om voor mijzelf het e.e.a. op een rijtje te zetten. Ik ‘inner-weet’ en voel op intuïtief niveau dat Edwin gelijk heeft, maar ik ervaar nog enorm veel cognitieve – en daarmee dus lichamelijke – weerstanden om mijn angsten toe te laten, wat het allemaal nog veel kutter maakt hiernu. Dus zelfs nadat ik heb besloten om mijn angsten toe te laten en deze werkelijk te gaan voelen, is dat slechts stap 1. Stap 2, 3, 4, 5, etc. bestaan eruit de onbewuste identificaties die het voelen van angst onmogelijk maken te doorzien en los te laten. Dat ervaar ikzelf als heel erg lastig.

1) In eerdere berichten schreef ik al over een enorme bal van energie in mijn buikregio die gepaard gaat met enorm veel lokale spanning en druk, maar wat ook zijn uitwerkingen heeft in andere delen van het lichaam. De angsten en samenhangende controlemechanismen waar ik twee dagen geleden over schreef zijn allemaal afweren (in de vorm van angst) om geen angst te voelen → ik ga de confrontatie met de energiebal, het pijnlichaam en de angst om er niet meer te zijn uit de weg.

2) De energiebal of het pijnlichaam heb ik langzaam in mijn leven opgebouwd door steeds te kiezen voor angst, en daarmee emoties, gevoelens, pijnen en andere energieën niet te ervaren, te verwerken en uit te drukken. In plaats daarvan verdrong ik ze om ze vervolgens te ontkennen met afweermechanis-men (= illusies). Doordat ik telkens koos voor angst ging ik paradoxaal genoeg de moeder van alle angsten uit de weg: de angst voor het onbekende → de angst om niet meer als persoon/iemand te bestaan → de angst om er niet meer te zijn → de angst voor de dood.

3) Ik geloof dat ik de energiebal in mijn buik (= het pijnlichaam) ben + alle afweermechanismen = het verleden. Ik geloof dus dat ik het verleden ben. Het pijnlichaam + afweermechanismen is niet wie ik ben, maar hoe ik ben of hoe ik geloof te zijn. Ik reageer hiernu op een bepaalde manier (geleerd in het verleden), omdat ik de confrontatie met datzelfde verleden – in de vorm van het pijnlichaam en de angst om er niet meer te zijn – constant uit de weg ga. Kortom: ik wil geen angst en eventueel andere (onverwerkte) energieën voelen.

4) Edwin schrijft in zijn commentaar dat de angst voor de dood (en er als persoon niet meer te zijn) mijn oude pijnen zijn. Dit begrijp ik niet. Ik zie mijn oude pijnen als onverwerkte energieën die tezamen het pijnlichaam/de energiebal in mijn buik vormen. Dit betekent dat ik nog steeds geloof dat ik onverwerkte energieën met mij meedraag die WEL erkend en gevoeld dienen te worden – en dat ik die duidelijk als iets anders zie als de angst om er niet meer te zijn. Aan de andere kant, ik dien natuurlijk in beide gevallen mijn afweermechanismen op te geven om zowel de niet-erkende energieën te voelen en ervaren, als de angst die eraan ten grondslag ligt te voelen en te ervaren → de angst om er niet meer te zijn.

Voor nu heb ik redenen om aan te nemen dat ik bijvoorbeeld nog onverwerkte boosheid en woede richting mijn vader en voormalige pedofiel met mij meedraag. En ik heb zelf het idee dat het onmogelijk is om het pijnlichaam los te laten als ik niet (gedeeltelijk) in contact ben geweest met die onverwerkte boosheid en woede. Anders gezegd, zolang ik de onverwerkte boosheid en woede niet erken in mijzelf, blijf ik mijzelf ermee identificeren – met behulp van een afweermechanisme – en kan ik onmogelijk het pijnlichaam loslaten.

5) Edwin schrijft dat angst de kernemotie is van het pijnlichaam, terwijl ik er altijd vanuit ging dat angst de kernemotie is van het ego/het denken. Maar dat is dus niet waar, wat ik overigens zelf vorig jaar ook heb ervaren toen ik in de veronderstelling was dat mijn pijnlichaam volledig was opgelost. Het ego/het denken kan dus prima doorfunctioneren zonder de angst van het pijnlichaam. Ik ging ervan uit dat de huidige grootte van het ego/het denken bepaald is door de kernemotie angst, en dat het daarmee ook voor altijd afhankelijk zou zijn van (die) angst als brandstof. Maar dat is dus niet waar. Het ego/het denken is zo enorm groot geworden omdat ik altijd de confrontatie met mijn angsten uit de weg ben gegaan, maar als ik de confrontatie met mijn angsten ben aangegaan en het pijnlichaam heb losgelaten, dan zal het ego/het denken nog steeds verder kunnen functioneren.

6) Edwin schrijft dat achter mijn angsten helemaal geen oude pijnen zitten, maar juist helemaal niks. Dat begrijp ik. Vervolgens schrijft hij dat mijn angsten zelf mijn oude pijnen zijn. Angst = oude pijnen. Dit begrijp ik echter niet. Immers dat zou betekenen dat een zuivere angst door het ego/het denken middels afweermechanismen, interpretaties en verhaaltjes wordt veranderd in andere emoties en gevoelens hiernu. De weerstand tegen de angst hiernu creëert de ervaring én illusie hiernu van oude pijnen. Een creatie van oude pijnen hiernu vanuit het niets, omdat ik ze – als ik Edwin goed begrijp – nog nooit met me mee heb gedragen. Dit is precies het punt waarop ik vastloop, omdat ik geloof dat ik wel onverwerkte emoties, gevoelens, pijnen en andere energieën met mij meedraag (zie punt 4).

Er is maar één manier om daar achter te komen of ik gelijk heb door de confrontatie aan te gaan met mijn vader en voormalige pedofiel op papier. Ik ga de komende dagen schrijven en mijn gevoelens richting hen proberen te uiten. Zolang ik geloof dat ik nog niet-erkende emoties, gevoelens, pijnen en andere energieën moet voelen, zal ik er ook altijd naar blijven zoeken, haha → ik creëer natuurlijk mijn eigen probleem. Aan de andere kant is het voor mij gewoon niet voor te stellen dat ik niet geïrriteerd, boos of woedend op mijn vader (die mij in de steek heeft gelaten) en mijn voormalige pedofiel ben (vijf jaar seksueel misbruik). Dat gaat er bij mij gewoon niet in. ~ lzv

Een reactie op “Angst voor de dood = oude pijnen → hier begrijp ik niks van

  1. 6) Nee, dat is gewoon een verkeerde interpretatie van wat ik geschreven heb.

    Pijnlichaam = angst = oude pijnen = onverwerkte emoties, gevoelens, pijnen en andere energieën.

    Het pijnlichaam wordt niet vanuit het niets nu gecreëerd. Het is een bal van angst(energie) die je vasthoud in je buikregio.

    Je bent gewoon op de goede weg denk ik. Jij WEET dat je je boosheid en onverwerkte emoties moet uiten. Het is ook logisch aan elkaar te koppelen vind ik.
    Ik houd mijn pijnlichaam vast = ik uit mijn gevoelens niet
    Ik houd mijn pijnlichaam niet vast = ik uit mijn gevoelens wel.

    Het is dus heel goed mogelijk dat het leren uiten van je gevoelens , te beginnen met de boosheid richting je vader en pedofiel, hetzelfde is als het niet meer vasthouden van dat pijnlichaam. Zoals gezegd in een email. Het allereerste wat ik heb geleerd voordat ik uberhaupt ergens aan begonnen ben is het leren uiten van mijn gevoelens.

    Wat betreft:
    “Immers dat zou betekenen dat een zuivere angst door het ego/het denken middels afweermechanismen, interpretaties en verhaaltjes wordt veranderd in andere emoties en gevoelens hiernu. De weerstand tegen de angst hiernu creëert de ervaring én illusie hiernu van oude pijnen. ”
    – Ja, ik denk dat je hier eigenlijk wel goed zit. Onderzoek zelf maar eens 🙂
    Een gevoel van jaloezie = angst de ander te verliezen
    Grappig; gisteravond laat klikte ik op een filmpje van Eckhart Tolle https://youtu.be/3I5L2otW4r8. Rond minuut 1 zegt hij letterlijk: fear can also come expressed as anger. If you look closely, underneath the anger is a state of fear .
    Eckhart is het dus met mij eens hehe. Mooi weer haha 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *